Ανάμεσα στις δυο βουλευτικές εκλογές

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Χρειάζεται επαναστατική απάντηση στα νέα διλήμματα της αστικής τάξης

Αντιμέτωπη με τις κρισιμότερες εθνικές εκλογές από το τέλος του Εμφυλίου πολέμου ως σήμερα βρίσκεται η χώρα από την Παρασκευή 25 Μάη (oπότε και προκηρύχτηκαν επίσημα ξανά εκλογές), μετά την παταγώδη αποτυχία σύστασης κυβέρνησης συνεργασίας με βάση τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών της 6ης Μάη.

Η αστική τάξη και τα κόμματα της, μετά την πολιτική ήττα που υπέστησαν στις εκλογές πριν τρεις εβδομάδες, έχουν υποστεί άλλες τρεις… προεκλογικές μικρές ήττες πηγαίνοντας προς τις κάλπες της 17ης Ιούνη.

  • Η  σύσταση “οικουμενικής κυβέρνησης” με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε λόγω της άρνησης του τελευταίου. Οι αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν από μεριάς Τρόικας, Ελλήνων καπιταλιστών και των κομμάτων τους που κατόρθωσαν να μπουν στην Βουλή των… δύο ημερών, δηλαδή της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Αριστεράς πάνω στο βασικό εκφραστή της γιγάντιας αριστερής στροφής που εκδηλώθηκε στις κάλπες της 6ης Μάη, (το ΣΥΡΙΖΑ), δεν απέδωσαν τα δέοντα.
  • Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις που διεξήχθησαν ενόψει αλλά και μετά την προκήρυξη των νέων εκλογών (στις 17 Ιούνη) δείχνουν, πλέον, πρώτο κόμμα το ΣΥΡΙΖΑ, δεύτερο τη Νέα Δημοκρατία και τρίτο το ΠΑΣΟΚ. Η αισχρή εκστρατεία κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ (με πραγματικό στόχο τις μάζες που τον ψήφισαν και συνολικά την αριστερά) που ξεκίνησε το ανοιχτά φιλο-ιμπεριαλιστικό μνημονιακό μπλοκ από τη μια μεριά και η προσπάθεια συγκόλλησης των θραυσμάτων της πάλαι ποτέ ενιαίας δεξιάς παράταξης (από την ακραιφνώς νεοφιλεύθερη Ντόρα Μπακογιάννη μέχρι τους φασιστοειδείς τύπου Βελόπουλου και Πλεύρη), αλλά και οι ψεύτικες υποσχέσεις των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για ένα θολό “αναπτυξιακό” συμπλήρωμα στο βάρβαρο ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο (μέσω ευρω-ομολόγου, επιμήκυνση της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής στην Ελλάδα κλπ.) από την άλλη, δεν έχει φέρει προς στιγμή το επιδιωκόμενο για τους αστούς αποτέλεσμα: την αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ ειδικά και της αριστεράς γενικότερα.
  • Ίδια άσχημη τύχη, φαίνεται, πως έχει -ως τώρα- και το κεντρικό δίλημμα που έθεσε το μνημονιακό μπλοκ στις μάζες,  “ευρώ ή δραχμή”. Σύμφωνα με τους αστούς κυρίαρχους, είτε ο λαός θα ψηφίσει το μνημονιακό μπλοκ και προπαντός της ΝΔ και τους συμμάχους της και, μ’ αυτόν τον τρόπο, θα κρατηθεί η Ελλάδα στην ευρωζώνη, είτε θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ και θα πεταχθεί η χώρα από την ευρωζώνη, όπως -υποτίθεται- ότι επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η διαφαινόμενη κατάρρευση του διλήμματος που θέλει να θέσει η αστική τάξη στην Ελλάδα και το μεγαλύτερο μέρος των διεθνών αστικών κύκλων έρχεται -πέραν των άλλων- από το Βερολίνο. Σύμφωνα με την πρόταση του επικεφαλής οικονομολόγου της μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας, της Deutsche Bank, Τόμας Μάγιερ,  θα πρέπει να εκδοθεί η… ευρω-δραχμή (geuro) την επομένη της χρεοκοπίας. Μ΄ άλλα λόγια, οι καταθέσεις στις τράπεζες και οι πληρωμές των τόκων να γίνονται σε ευρώ (με χρήματα του ευρωπαϊκού ταμείου στήριξης-ΕFSF), ενώ η πληρωμή μισθών, συντάξεων κλπ. στην ελληνική επικράτεια να γίνεται με ένα “παράλληλο νόμισμα” που δεν θα είναι ούτε ακριβώς ευρώ, αλλά ούτε, ακριβώς, δραχμή. Ωστόσο, το νέο “νόμισμα” αυτό θα ήταν σίγουρα υποτιμημένο σε σχέση με το ευρώ, οδηγώντας σε επιπλέον καθίζηση των εισοδημάτων και των όρων ζωής της εργατικής τάξης σ’ αυτή τη χώρα, ανεξάρτητα από το ένα ή το άλλο μέτρο αλλαγής των εργασιακών σχέσεων που προβλέπει το Μνημόνιο 2..

Μπροστά σε νέο στάδιο της χρεοκοπίας

Ανεξάρτητα, αν και κατά πόσο θα μπορούσε να υλοποιηθεί η πρόταση της Deutsche Bank, αντανακλά πολύ ανάγλυφα την εσωτερική συζήτηση που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στην ΕΕ, το ΔΝΤ και τις διεθνείς αστικούς κύκλους.

Αυτή η συζήτηση επικεντρώνεται στη δυνατότητα μιας ελεγχόμενης εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, αλλά όχι από την Ε.Ε. (μιας και θεωρείται ότι κάτι τέτοιο δεν θα ζημίωνε αρκετά πλέον την ΕΕ και την ΕΚΤ), μετά την αποτυχία της ελεγχόμενης χρεοκοπίας εντός ευρωζώνης που προβλεπόταν από το Μνημόνιο 2. Μάταια προσπαθεί η Τρόικα και το ελληνικό μνημονιακό μπλοκ να μας πείσει πως για μια ελεγχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα φταίει… ο ΣΥΡΙΖΑ.

  • Αρκετές ημέρες πριν καν ανοίξουν οι κάλπες της 6ης Μάη που ανέδειξαν το ΣΥΡΙΖΑ ως μεγάλο νικητή, είχε φτάσει στα χέρια του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μια δραματική για την Ελλάδα έκθεση των επτά μεγαλυτέρων γερμανικών οικονομικών ινστιτούτων. Σύμφωνα με αυτήν, τα μεγέθη της ύφεσης, του δημοσιονομικού ελλείμματος και του κρατικού χρέους θα είναι πάρα πολύ χειρότερα από εκείνα που προβλέπουν η Τρόικα και η ελληνική κυβέρνηση και συνεπώς θεωρούταν εντελώς αμφίβολη η επιτυχία του Μνημονίου 2, παρά το “κούρεμα” του χρέους κατά 25%, τα άγρια μέτρα λιτότητας, τις ιδιωτικοποιήσεις κλπ.

Μ’ άλλα λόγια, για την αποτυχία του Μνημονίου ευθύνεται η ίδια η Τρόικα που το εμπνεύστηκε, τα αστικά κόμματα που υποτάχθηκαν ή ανέχτηκαν την κηδεμονία της και επιχείρησαν να την υπηρετήσουν και προπαντός η αποσύνθεση του καπιταλισμού διεθνώς και όχι μόνο στην Ελλάδα, ο οποίος δεν μπορεί να αναβιώσει με όσες μεταγγίσεις εργατικού αίματος και αν του γίνονται. Την ίδια ώρα που ο ελληνικός καπιταλισμός βυθίζεται συνεχώς στη χρεοκοπία, νέα “καμπανάκια” έχουν χτυπήσει για την Ισπανία όπως φάνηκε από την υποβάθμιση 16 ντόπιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από διεθνή οίκο αξιολόγησης, ενώ ολοένα και περισσότεροι αναλυτές προβλέπουν παράταση της φετινής ύφεσης στην ευρωζώνη για ένα ακόμα χρόνο.

  • Δεδομένων των άσχημων προβλέψεων για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας και της κατάρρευσης των παραδοσιακών αστικών κομμάτων και αστικών μηχανισμού ελέγχου, το καινούριο φαινόμενο δεν είναι η στοχοποίηση της αριστεράς (κοινοβουλευτικής ή εξωκοινοβουλευτικής) σαν υπευθύνου, για παράδειγμα, της καθυστέρησης και υστέρησης του ελληνικού σχηματισμού (επειδή τάχα προστατεύει τις “συντεχνίες” κλπ.) μαζί και της αποτυχίας του Μνημονίου. Αυτή η στοχοποίηση εμφανιζόταν κάθε φορά που κλιμακωνόταν η ταξική πάλη (και ιδιαίτερα την τελευταία διετία) και, πράγματι, εντείνεται μέρα τη μέρα, αυτήν την περίοδο κατά του ΣΥΡΙΖΑ, πατώντας σε πολύ υπαρκτές αντιφάσεις του προγράμματος του, καθώς για πρώτη φορά μεταπολεμικά (ή έστω μεταπολιτευτικά) στην Ελλάδα αλλά και την ΕΕ ένα αριστερό κόμμα διεκδικεί με αξιώσεις την κυβερνητική εξουσία. Το καινούριο φαινόμενο είναι  η υπολανθάνουσα ακόμα, αλλά υπαρκτή, απόπειρα μετάθεσης της ευθύνης της διαχείρισης του επόμενου σταδίου της από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην αριστερά.
  • Το νέο αυτό στάδιο της καπιταλιστικής χρεοκοπίας, θα περιλαμβάνει όπως όλα δείχνουν: περισσότερη διαγραφή χρέους (που βρίσκεται στα χαρτοφυλάκια της ΕΚΤ), νέα δανειακή στήριξη 30-35 δισ. ευρώ  για την κάλυψη των ζημιών των ομολογιούχων κρατών και πάγωμα κάθε ευρωπαϊκής χρηματοδότησης για μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες.

Για τις ανάγκες οικοδόμησης μιας ικανής διαχείρισης αυτού του -επαναλαμβάνουμε- νέου σταδίου της χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού που θα φανεί εντονότερα την επομένη μέρα της κάλπης της 17ης Ιούνη  έχουν συμβεί τα εξής:

(α) Επέμεναν τόσο πολύ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να βάλουν το ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμα και το ΚΚΕ (όπως φαίνεται από μια προσεκτική ανάγνωση των πρακτικών των συζητήσεων Παπούλια-Παπαρήγα) στην οικουμενική κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ σωστά αρνήθηκε τη συμμετοχή σε μια τέτοια κυβέρνηση.

(β) Διεθνώς διάσημοι αστοί αναλυτές όπως ο Βόλφγκανγκ Μινχάου των Financial Times θεωρούν πιο “λογική”, αν και “άκαιρη” (ο Μινχάου προτείνει παύση πληρωμών στο τέλος του 2013 και όχι του 2012), σε σχέση με εκείνη της Τρόικας, την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ που συμπυκνώνεται λίγο-πολύ στην  (σταδιακή…) καταγγελία του Μνημονίου και τη διαγραφή περισσότερου χρέους. Έκφραση της προσπάθειας αναζήτησης “συμμαχιών” από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από εκείνους που πραγματικά τον στηρίζουν, δηλαδή των πλατιών εργατικών και λαϊκών μαζών, είναι και το αίτημα συνάντησης της ηγεσίας  του με τον νεοεκλεγέντα  Πρόεδρο του γαλλικού ιμπεριαλισμού, Φρ. Ολλάντ. Πριν, μάλιστα, τον αποκαλέσει οιονεί “Ολανδρέου”, είχε δηλώσει  έμμεσα (σε κεντρική συνέντευξη τύπου πριν εκλογές της 6ης Μάη) πως θα τον στήριζε στο β’ γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, όπως άλλωστε έκανε και ο Γάλλος σύντροφος του Τσίπρα και ηγέτης του “Μετώπου της Αριστερά”, Ζ.Λ. Μελανσόν…

(γ) Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να αφήνει τον καταγγελτικό αντι-μνημονιακό της λόγο, έχει μετακινηθεί ένα κλικ προς τα πίσω σε σχέση με τις αρχικές προγραμματικές θέσεις, μιλώντας για “ακύρωση μέτρων του μνημονίου” και όχι ολόκληρου του μνημονίου, για μη-πάγωμα της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης κλπ. Οι δεξιές και αντιδραστικές πιέσεις προς το ΣΥΡΙΖΑ με στόχο την ενσωμάτωση του θα ενταθούν στο έπακρο ειδικά στην περίπτωση που αναδειχτεί πρώτο κόμμα.

Για ποια “αριστερή κυβέρνηση”

Οι πιέσεις αυτές δεν πρέπει να αφήσουν αδιάφορη την άλλη αριστερά, καθώς αυτές δεν αφορούν μόνο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά προπαντός τις μάζες που τον στηρίζουν και πιθανόν να το στηρίξουν ακόμα περισσότερο στο μέλλον, αναζητώντας μια ριζική και άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, με όλες τις αυταπάτες που μπορεί να έχουν.

  • Η διάλυση των εργατικών αυταπατών δεν μπορεί να γίνει ακολουθώντας τη στάση ενός πολύ μεγάλου κομματιού της “άκρας αριστεράς”,  μέρος της οποίας έλκει την καταγωγή του από τον τροτσκισμό (πχ ΔΕΑ, Κόκκινο, Ξεκίνημα) οι οποίες έχουν “μεθύσει” από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ταυτίζοντας εντελώς λανθασμένα  το ενιαίο ταξικό μέτωπο με στόχο την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας -για το οποίο πολύ σωστά μιλούσε ο Λέον Τρότσκι τη δεκαετία του ’30 και το οποίο είναι επίσης αναγκαίο σήμερα- με το λαϊκό μέτωπο που εξώφθαλμα προσπαθεί να φτιάξει ο ΣΥΝ στη Ελλάδα του 21ου αιώνα για να διαχειριστεί μια χρεοκοπία πολύ χειρότερη από εκείνη που βρισκόταν ο καπιταλισμός πριν 70 χρόνια…
  • Τώρα όσο ποτέ χρειάζεται η διασφάλιση της πολιτικής ανεξαρτησίας των επαναστατών και των οργανώσεων τους απέναντι σε κάθε γέφυρα που στήνεται με τον ταξικό αντίπαλο (πχ μερική διαγραφή χρέους, παραμονή στην ΕΕ, πάταξη της φοροδιαφυγής) και  το συνεχές και έμπρακτο ξεσκέπασμα του ρεφορμισμού. Ξεσκέπασμα του ρεφορμισμού δεν γίνεται με συμμετοχή στη ενιαία λίστα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν γίνεται με την υποστήριξη ενός ρεφορμιστικού κυβερνητικού προγράμματος  -επειδή  “επιτρέπεται” στις συνιστώσες να διατηρούν την πολιτική αυτοτέλειας τους, ούτε βέβαια με την “κριτική ψήφο” όταν κανένας νόμος δεν απαγορεύει τη συμμετοχή στις εκλογές ενός επαναστατικού ψηφοδελτίου.
  • Η απόπειρα άσκησης ρεφορμιστικής πολιτικής σε συνθήκες προχωρημένης καπιταλιστικής χρεοκοπίας δεν θα οδηγήσει απλά σε λιγότερο θετικά αποτελέσματα για την εργατική τάξη, αλλά πολύ πιθανόν σε καταστροφές για την ίδια και τις μαζικές και πολιτικές οργανώσεις της.

Η ηγεσία του  ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνει, αριστερά και δεξιά, πως  η απειλή της Τρόικας  περί διακοπής της χρηματοδότησης της προς τον ελληνικό καπιταλισμό και εξοβελισμού του εκτός ευρωζώνης σε περίπτωση που καταγγελθεί το Μνημόνιο είναι “μπλόφα”. Μια μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει, μάλιστα, πως ο ελληνικός καπιταλισμός θα μπορέσει να επιβιώσει ακόμα και χωρίς αυτή τη χρηματοδότηση  ή ακόμα και εκτός ευρωζώνης.

Σε περίπτωση (ολικής ή έστω μερικής) διακοπής της αναχρηματοδότησης του χρέους, σε συνθήκες αποκλεισμού του ελληνικού καπιταλισμού από τις διεθνείς αγορές, δεν θα σταματήσει μόνο η αναχρηματοδότηση του χρέους αλλά και του ελληνικού καπιταλισμού, οδηγώντας σε παραπέρα οικονομική συρρίκνωση.

Απ’ αυτήν την άποψη, η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με την οποία μέσω της αύξησης της φορολογίας του κεφαλαίου (σ.σ. που θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο λόγω της γενικευμένης οικονομικής καθίζησης) και της επιβολής “δημοσίου ελέγχου” στις τράπεζες,  θα αυξηθούν -από τη μια μεριά- τα κρατικά έσοδα και θα εξασφαλισθούν περισσότερες δημόσιες κοινωνικές δαπάνες και  θα σταματήσει η διαρροή των υψηλών καταθέσεων προς το εξωτερικό από την άλλη είναι εντελώς λανθασμένη. Μια τέτοια πολιτική το μόνο που θα καταφέρει είναι να εξεγείρει την αστική τάξη, η οποία έχοντας στα χέρια της τα μέσα παραγωγής, διανομής αλλά και … καταστολής (δηλ. το στρατό, την αστυνομία κλπ.) θα κινηθεί ενάντια σε μια πολιτικά, οργανωτικά και τεχνικά άοπλη  “κυβέρνηση της αριστεράς” και προπαντός της μάζες.

  • Πραγματικά θετικά αποτελέσματα για το λαό μπορεί να φέρει μόνο μια επαναστατική κυβέρνηση της εξουσίας των εργατικών συμβουλίων και της συστηματικής επαναστατικής λαϊκής κινητοποίησης που θα προκύψει από τα συντρίμμια του χρεοκοπημένου αστικού κράτους, του σάπιου αστικού κοινοβουλευτισμού και του παρακμασμένου καπιταλισμού. Μόνο μια τέτοια “αριστερή” κυβέρνηση μπορεί να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα διάσωσης του λαού από τον καπιταλισμό και πρώτα απ’ όλα: τη διαγραφή ολόκληρου του χρέους, την απαλλατρίωση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση, την έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ παλεύοντας για τη διάλυση τους και τη σοσιαλιστική ενοποίηση της γηραίας ηπείρου.

Νέα Προοπτική τεύχος #527# Σάββατο 26 Μάη 2012