Βιομηχανική Μεταλλευτική

Βιομηχανική Μεταλλευτική

Η αλληλεγγύη  όπλο των  εργατών – ενάντια  στο κλείσιμο των επιχειρήσεων και την  ανεργία

ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ  ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

 

Συνέντευξη με τον Ιωακείμ Αναγνώστου, πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στην Βιομηχανική Μεταλλευτική

 

Ν.Π.: Κατ’ αρχήν μιλήστε μας για την ιστορία του εργοστασίου; Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;

 

Ι.Α.: Το εργοστάσιο ξεκίνησε μέσα στην δεκαετία του ’80, συμπληρωνόταν από την Φίλκεραμ, δεν υπήρχε διοίκηση, δεν ήταν αυτόνομο· σιγά-σιγά αυτονομήθηκε κι έγινε ξεχωριστή εταιρεία με ξεχωριστό ΑΦΜ και όλα τ’ άλλα, με την ιδιοκτησία εμπλεκόμενη πάντα και στα δύο εργοστάσια. Έτσι δημιουργήθηκε η Βιομηχανική Μεταλλευτική, μια πολύ δυναμική επιχείρηση στον κλάδο της με συνεχή ανοδική πορεία· εγώ είμαι από το ’98 εκεί. Από το ’98 άρχισε μια πορεία τρελλή μέχρι το 2007, όπου τα πράγματα είχαν φτάσει κοντά στο τριπλάσιο: από εργαζόμενους, από εξοπλισμό, από πωλήσεις λίγο παραπάνω από το τριπλάσιο. Οπότε καταλαβαίνουμε ότι είχε μια πολύ μεγάλη δυναμική η εταιρεία αυτή. Δεν ξέρω για πιο λόγο μετά άρχισε να έχει και… Ήταν ένα η κρίση, αλλά και οι επιλογές· επιλογές προς τί; Προς τα πού θα δώσουν το προϊόν. Επιλέγαμε και πού θα δίναμε το προϊόν. “Σ’ αυτόν δεν δίνουμε, στον άλλον δεν δίνουμε”, υπήρχε μια τέτοια άποψη, που εμείς οι εργαζόμενοι ήμασταν αντίθετοι πάντα σε αυτήν την άποψη. Θεωρούμε ότι το προϊόν πρέπει να δίνεται πλατιά και να βγαίνει ποιοτικό και φτηνό προϊόν.

 

Ν.Π.: Οπότε το 2007 αρχίζουν τα προβλήματα στο εργοστάσιο;

 

Ι.Α.: Αρχίσουν να αναφαίνονται κάποια πράγματα, χωρίς να υπάρχει πραγματικό πρόβλημα ακόμα, ούτε μείωση μισθών ούτε τίποτα τέτοιο, απλώς να αντιλαμβανόμαστε εμείς σαν εργαζόμενοι εκεί μέσα ότι κάτι πάει να γίνει, κάτι πάει ν’ αλλάξει. Εκεί που είδαμε την πραγματικότητα ήταν μετά το 2008· άρχισαν οι καθυστερήσεις πληρωμών στην αρχή, κόψιμο επιδομάτων μετά, κόψιμο των λεωφορείων μεταφοράς. Εκεί αρχίσαμε κι εμείς να αντιδράμε. Καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας, με πρόστιμα που τους έριξε η επιθεώρηση εργασίας, και υπήρχε γενικότερα και μια δυναμική με στάσεις εργασίας, με απεργίες και δεν συμμαζεύεται· μέχρι εκεί. Μετά φτάσαμε στο σημείο από το 2010 και μετά να γίνουν ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Το διάστημα που μας πλήρωναν, που μας χρωστούσαν πάνω από δυόμιση μήνες σε κάποια φάση, το φέραμε λίγο μπροστά με πιέσεις, ξαναμεγάλωσε το διάστημα αυτό και πολύ χειρότερα μεγάλωσε: μέσα σε έξι μήνες μας χρωστούσαν δυόμιση μήνες. Εκεί, καταλαβαίνεις, μέσα στο εξάμηνο μας αφαίρεσαν δυόμιση μηνιάτικα. Ζοριστήκαμε πολύ, αλλά εκτός από αυτό άρχισε και ο κόσμος να καταλαβαίνει ότι κάτι πάει να γίνει, κάποιο σκοπό έχουν. Και όντως φάνηκε ο πραγματικός τους στόχος, που για μας ήταν η απαξίωση της επιχείρησης με σκοπό φυσικά να γλιτώσουν κάποιο κομμάτι της κρίσης, να είναι εκτός, και να πάρουν μετά την επιχείρηση με μικρότερο μέγεθος και να μπορέσουν να την αναπτύξουν ξανά· έτσι λέμε εμείς. Φθάσαμε στο καλοκαίρι του 2011, από τον Μάιο και μετά δεν μας έδιναν σχεδόν καθόλου λεφτά. Φτάνουμε στον Ιούλιο, και λόγω του ότι υπήρχαν και κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους της μητρικής εταιρείας η ιδιοκτησία, ρίχνοντας το βάρος στους συναδέλφους, έλεγε ότι οι συνάδελφοι φταίνε που δεν δουλεύουμε εμείς γιατί ‘κλείσαν την πύλη, ενώ υπήρχε λύση, ν’ ανοίξουν άλλη πύλη, να πάνε αλλού· από χρόνια τα φωνάζαμε αυτά. Τέλος πάντων, φάνηκε ότι σκοπός τους ήταν αυτός και ίσως να ήταν και σκοπός τους να κλείνουν την πύλη για να απαξιώσουν και την επιχείρηση που δουλεύαμε εμείς. Τέλος πάντων, φτάνουμε τον Ιούλιο που τα παρατάει η διοίκηση, εμείς πάλι κάναμε προσπάθειες, είχαμε επαφές με διάφορους βουλευτές, πολιτικάντηδες και δεν συμμαζεύεται, για να βρούμε μία λύση. Φυσικά λύση δεν βρισκόταν, δεν ήθελε ούτε η διοίκηση να βοηθήσει, γιατί προσφέρθηκαν κάποιοι να βοηθήσουν, αλλά η διοίκηση αλλού έβοσκε. Φτάσαμε στον Αύγουστο και κάναμε ασφαλιστικά μέτρα, γιατί καταλάβαμε ότι αυτό που πάνε να κάνουν είναι να πουλήσουν τα εμπορεύματα και τα μηχανήματα και να μας αφήσουν… Κάναμε τα ασφαλιστικά μέτρα για να βαστήξουμε τα εμπορεύματα και τα μηχανήματα και να ξεκινήσουμε τον αγώνα μας από εκεί και πέρα. Κάναμε επίσχεση εργασίας στις 12 Σεπτεμβρίου [2011] και βρισκόμαστε μέχρι τώρα να είμαστε όμηροι εκεί πέρα, να φυλάμε τα προϊόντα, γιατί σ’ εκείνα υπολογίζουμε, και φυσικά τον εξοπλισμό γιατί σε αυτόν υπολογίζουμε ότι αύριο-μεθαύριο μπορεί να ξεκινήσει να δουλεύει αυτό το εργοστάσιο, έτσι ελπίζουμε τουλάχιστον, και προσπαθούμε, παλεύουμε να το κάνουμε πράξη.

 

Ν.Π.: Η απόφαση για να παλέψετε να διαχειριστείτε μόνοι σας το εργοστάσιο πώς πάρθηκε;

 

Ι.Α.: Από συνδικαλιστική άποψη τώρα τί κάναμε εμείς· πρέπει να πω ότι όσο διαρκούσαν όλες αυτές οι ενέργειες που έκανε η ιδιοκτησία εμείς πάψαμε να ενεργούμε σαν ΔΣ και καλούσαμε συνέχεια γενικές συνελεύσεις, για να βγαίνουν αποφάσεις που θα είναι και πιο έγκυρες και θα έχουν την αμεσότητα να πάρει ο καθένας την ευθύνη για το τί πρόκειται να κάνουμε· όλοι μαζί να αποφασίζουμε για το τί θα κάνουμε αύριο, ας πούμε, τόσο άμεσα γίνονταν τα πράγματα. Εκεί αρχίσαμε να βρίσκουμε και λύσεις, γιατί ακούγονταν πιο πολλές φωνές, έπεφταν πιο πολλές ιδέες, και αρχίσαμε να βρίσκουμε και λύσεις κατά την γνώμη μας. Δηλαδή από πέρυσι ας πούμε, φυσικά διαβάζοντας κάποια άρθρα π.χ. για ένα εστιατόριο που έκλεισε ότι κάποιοι το πήραν, το κατέλαβαν και το δουλεύουν, μας ήρθαν αυτές οι ιδέες. Εκεί είπαμε πως μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς, κι αρχίσαμε να το συζητάμε μεταξύ μας· και βρήκαμε ότι αυτό το εργοστάσιο κάτω από ένα πρόγραμμα, όπως το αναρτήσαμε εμείς και το ανακοινώσαμε στο διαδίκτυο, ότι μπαίνοντας σε μια συνεταιριστική επιχείρηση, συνεταιριστική σε ποιά βάση; ότι συμμετέχουν οι εργαζόμενοι σε ένα κεφάλαιο που δεν θα είναι άμεσα από την τσέπη των εργαζομένων, αλλά θα είναι από την επιδότηση του ΟΑΕΔ προς επιχειρηματίες, όπως υπάρχει το πρόγραμμα, ότι μπορούμε να χρηματοδοτηθούμε και βάζοντας αυτό το κεφάλαιο ως αρχικό κεφάλαιο μέσα στην εταιρεία να δημιουργήσουμε μια συνεταιριστική επιχείρηση εργαζομένων· όλων των εργαζομένων, ξεχωριστά από σωματείο και εκτός σωματείου· όλοι οι εργαζόμενοι να συμμετέχουν, να πάρουν από μία μετοχή ο καθένας και να είναι συνδιαμορφωτές στην ανάπτυξη μιας τέτοιας επιχείρησης. Μπορούν; εμείς πιστεύουμε πως μπορούν. Τώρα, πώς μπορούν να γίνουν όλα αυτά; Εκτός από την χρηματοδότηση υπάρχουν κι άλλα προβλήματα. Κατ’ αρχήν το νομικό πλαίσιο, που να λέει πως μπορεί να λειτουργήσει αυτή η επιχείρηση και που να κρατάει την ασφάλεια των εργαζομένων· δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σε μια επιχείρηση που αύριο να βάλουμε χρέος προς τα παιδιά μας. Όταν συμμετέχουμε σε μια επιχείρηση, όταν βάζουμε ένα κεφάλαιο, σίγουρα μπορεί να χάσουμε αυτό το κεφάλαιο· είμαστε ενημερωμένοι ότι μόνο κάτω από αυτό το πρίσμα μπορεί να λειτουργήσει μια τέτοια επιχείρηση· ότι, βάζοντας ένα κεφάλαιο, μαζεύοντας ένα Α κεφάλαιο για να λειτουργεί η επιχείρηση, κάλλιστα αν δεν πάει καλά θα χαθεί το κεφάλαιο, όπως λειτουργούν σήμερα οι Ανώνυμες Εταιρείες, ΕΠΕ κ.λπ. Κάπως έτσι το φανταζόμαστε εμείς. Όσον αφορά αυτούς που απαρτίζουν την διοίκηση, το ΔΣ, της επιχείρησης, θα είναι με συμμετοχή όλων των εργαζομένων φυσικά· χρειάζονται και στελέχη, αλλά τα προηγούμενα στελέχη πρέπει να παραιτηθούν και να μην έχουν καμιά απαίτηση από την επόμενη διοίκηση. Προτείνουμε να προσληφθούν δύο στελέχη, για την διεύθυνση του εργοστασίου και την διεύθυνση των πωλήσεων, αυτοί που θα αναλάβουν να στελεχώσουν και να αναπτύξουν το εργοστάσιο· και έτσι πιστεύουμε ότι μπορεί να πάει μπροστά, γιατί έχει την δυναμική και έχει και τα φόντα και την ποιότητα να πάει μπροστά.

 

Ν.Π.: Η παλιά εργοδοσία και το κράτος την προσπάθειά σας αυτή μέχρι τώρα πώς την έχει αντιμετωπίσει;

 

Ι.Α.: Η παλιά εργοδοσία αυτό που κάνει είναι να βάζει τρικλοποδιές. Ενώ είχε δεσμευτεί ότι θα αποδώσει στοιχεία για να κάνουμε την πρόταση επίσημα δεν εκδόθηκαν τα στοιχεία για να μην προχωρήσει αυτή η πρόταση. Εμείς φροντίσαμε να γίνει γνωστή, έστω και παρασκηνιακά, και αυτή φρόντισε να βάλει τρικλοποδιές ώστε να μην φτάσουμε καν να το προτείνουμε επίσημα. Το κράτος από την άλλη μεριά δεν έκανε κάτι γιατί δεν έγινε επίσημα πρόταση προς αυτό, αφού δεν πήραμε τα στοιχεία ώστε να προχωρήσουμε. Εκεί αποφασίσαμε ότι δεν μας αφορούν τα προηγούμενα χρέη· ας τα αναλάβει η προηγούμενη διοίκηση, γιατί αυτή τα δημιούργησε, κι εμείς θα ξεκινήσουμε μια νέα εταιρεία χωρίς βάρη, με το συγκεκριμένο καθεστώς που λέμε εμείς για να μπορέσει να αναπτυχθεί. Γιατί μια εταιρεία με 4 εκατομμύρια βάρος όπως λένε αυτοί και μια χρηματοδότηση των 1,8 εκατομμυρίων που λέμε εμείς δεν μπορεί να προχωρήσει· είναι πολύ δύσκολο.

 

Ν.Π.: Πώς πήρατε την απόφαση να επεκτείνετε τον αγώνα σας αυτόν προς τα έξω και να στηθεί η επιτροπή αλληλεγγύης, πώς έγινε αυτή η διαδικασία;

 

Ι.Α.: Δεν έγινε επί σκοπόν, δηλαδή δεν είχαμε την πείρα να το κάνουμε. Εμείς απλώς, ζοριζόμενοι από την κατάσταση και δεδομένου ότι τελειώνει το επίδομα επίσχεσης εργασίας, απευθυνθήκαμε σε διάφορους συναδέλφους, σωματεία και συλλογικότητες να βοηθήσουν, ώστε να μπορέσουμε να αντέξουμε. Εκεί όμως βρήκαμε συμπαράσταση και στην ιδέα μας. Την ιδέα μας την είχαμε αναφέρει τμηματικά σε κάποιους πολιτικούς και ομάδες, και σε κόμμα συγκεκριμένο την είχαμε αναφέρει, αλλά δεν βρήκε απήχηση, και βρήκε απήχηση όταν ζητήσαμε βοήθεια -και μας λεν “ποιοί είστε και τί κάνετε;”- μόλις είπαμε ότι εμείς έχουμε αυτό το πρόβλημα είδαμε ότι υπάρχει μια τεράστια απήχηση από συνάδελφους εργαζόμενους, από άλλες συλλογικότητες και από άλλα σωματεία, στη βάση των σωματείων όμως, όχι από τα ψηλά κλιμάκια, στη βάση των σωματείων στους απλούς εργαζομένους είχε τεράστια απήχηση το ζήτημα αυτό. Εκεί πήραμε θάρρος και τώρα προχωράμε, έχουμε περισσότερες αντοχές, έχουμε περισσότερο κουράγιο ώστε να προχωρήσουμε και να το υλοποιήσουμε το όλο ζήτημα.

 

Ν.Π.: Τώρα, για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, τί αποφάσεις έχει πάρει ήδη η συνέλευση του σωματείου, ποια θα είναι τα επόμενα βήματα;

 

Ι.Α.: Σε αυτήν την φάση που είμαστε προσπαθούμε να αντέξουμε στον χρόνο, γιατί ήδη τον Σεπτέμβρη τελειώνει το επίδομα επίσχεσης, όσο πενιχρό κι αν είναι. Εκεί πρέπει να μείνουμε ενωμένοι. Πώς μπορούμε να μείνουμε ενωμένοι; Μόνο από αλληλέγγυες ομάδες, που μπορούν να βοηθήσουν στο να μείνουμε ενωμένοι. Πρώτον, με την ηθική στήριξη, και δεύτερον που βοηθάνε με τρόφιμα οι ομάδες, με διάφορα χρηματικά ποσά ώστε να μπορέσουμε ν’ αντέξουμε· και πιστεύουμε ότι θα αντέξουμε, γιατί υπάρχει πολύ μεγάλη απήχηση από τις αλληλέγγυες ομάδες. Τώρα, το θέμα είναι τί γίνεται μετά, στο πρακτικό κομμάτι· αυτό είπαμε θα βγει γιατί πιέζουν πολύ, το πήραν ζεστά και άλλες πολιτικές ομάδες που δεν το είχαν μετρήσει καν το προηγούμενο διάστημα, και βλέπουμε ότι υπάρχει κινητικότητα και υπάρχει πίεση προς την πολιτεία. Υπάρχει ένα ψάξιμο, γενικότερα όλοι ψάχνονται πώς θα βρεθούν λύσεις στο συγκεκριμένο για να βοηθήσουν, και πιστεύουμε ότι υπάρχει λύση, ότι το ζήτημα πλέον ψάχνεται, γιατί πρώτα τ’ ακούγαν και το πετούσαν στην γωνία. Και εκεί θα βρεθεί λύση για μας.

 

Ν.Π.: Σε ευχαριστώ εκ μέρους της Νέας Προοπτικής και εύχομαι καλή επιτυχία στον αγώνα, να είναι νικηφόρος και να εξαπλωθεί και γενικότερα.

 

Ι.Α.: Κι εμείς ευχαριστούμε για την συμπαράσταση. Σκοπός μας είναι ακριβώς αυτός (σημ.: η εξάπλωση του αγώνα), έχουμε αναρτήσει στο διαδίκτυο παλιότερες σκέψεις μας πάνω στο ζήτημα, ότι για μας το ξεπέρασμα της κρίσης δεν είναι κάτι αφηρημένο, η κρίση είναι συγκεκριμένη, δεν είναι μόνο το μνημόνιο, η κρίση είναι κρίση. Για να ξεπεράσει ο κόσμος την κρίση, ο λαός πρέπει να αντιδράσει αλλιώς. Δηλαδή, κατά την γνώμη μας οι εργαζόμενοι πρέπει να αναλάβουν τα ηνία, ώστε η παραγωγή να περάσει στα χέρια τους μόνο και να μην υπάρχει καπιταλιστής. Όταν γίνει αυτό ίσως τα πράγματα ν’ αλλάξουν προς το καλλίτερο.

Νέα Προοπτική τεύχος #532# Σάββατο 1 Αυγούστου 2012