Γιάννη Βαρβέρη – βαθέος γήρατος

Θα ξεκινήσω κάπως ανορθόδοξα σύντροφοι…

Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες / μονάχη μου καθόμουνα και από την ζωή κρατιόμουνα απ’ ένα καφάσι μπύρες…

Το παραπάνω έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου για ένα δίσκο ορόσημο στην δεκαετία του 1980 – το Μαμά Γερνάω. Τότε, η τραγουδίστρια του δίσκου Τάνια Τσανακλίδου, μόλις είχε χάσει την μητέρα της και ζήτησε από την στιχουργό να γράψει τα ανείπωτα της σχέσης παιδιού – μητέρας. Η Λίνα γράφει την γυναικεία εκδοχή : Μαμά πεινάω / μαμά φοβάμαι / μαμά γερνάω / και τρέμω να είμαι αυτό / που χρόνια ανησυχείς / ωραία / νέα / και ατυχής. Όλα αυτά την βραχύβια χρονιά – 1988.

Περίπου 25 χρόνια αργότερα με τις ίδιες ευγενείς προθέσεις του ίδιου θέματος (παιδί – μητέρα), αλλά από την αντρική του πλευρά, καταπιάνεται και ο μακαριστός φίλος Γιάννης Βαρβέρης, στο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, Βαθέος γήρατος, ένα βιβλίο που έμελλε να είναι και το πρώτο μεταθανάτιο του ποιητή.

Η ποιητική συλλογή χωρίζεται σε 3 μέρη. Το πρώτο με τον τίτλο Αθήνα, το δεύτερο με το τίτλο Λουτράκι και το τρίτο με το τίτλο Αθήνα. Απούσα η μητέρα – παρούσα στα σημεία. Στη μνήμη, στο ψυχισμό, στη ζωή. Τελικά το Οιδιπόδειο κάποιοι ή κανένας δεν μπόρεσε να το κόψει; Ο Γιάννης γονιός και ο ίδιος νοσταλγεί. Άρα επιστρέφει. Γίνεται και πάλι ο γιος. Ζητά καφέ και του φέρνει γάλα. Το σπίτι όσο το πλησιάζω με μικραίνει γράφει η Μαρία Μήτσορα… Νομίζω ότι αυτή η φράση ταιριάζει τέλεια στον Βαρβέρη, όταν ανακαλεί. Ξέρει ότι ο Δημιουργός και δεν εννοώ το θεούλη εννοώ το ποιητή αν και αυτοπλάθεται, δεν είναι ουρανοκατέβατος… όσο για το ουρανοκατέβατος σύντροφοι το γράφω με το χέρι στην καρδιά από προσωπική εμπειρία που δυστυχώς έχω… λίγο πιο δίπλα.