ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ - ΟΥΤΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑΤΕ ΑΛΛΟ!

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ – ΟΥΤΕ ΘΕΛΟΥΜΕ

ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑΤΕ ΑΛΛΟ!

Εργατική εξουσία, σοσιαλιστική διέξοδος από την κρίση και ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης

 

Κυριολεκτικά τρομοκρατημένα είναι τα διεθνή και εθνικά αστικά επιτελεία σε σχέση με το ενδεχόμενο να επαληθευτούν στην κάλπη τα ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με αυτές, η Βουλή που θα προκύψει από τις προσεχείς πρόωρες εθνικές εκλογές μπορεί να είναι ακόμα και εννιακομματική…

Πρώτο κόμμα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα αναδειχθεί η ΝΔ, η οποία φαίνεται να λαμβάνει γύρω στο 20% (από 33% που έλαβε τον Οκτώβρη του 2009) και δεύτερο το ΠΑΣΟΚ που στα ευνοϊκά γι αυτό γκάλοπ φθάνει, το πολύ, στο 15% (από 44%).

Παρόμοια -τηρουμένων των αναλογιών- τύχη φαίνεται να έχει και το ΛΑΟΣ, το οποίο οριακά φαίνεται πως θα εισέλθει στη Βουλή, παρά το γεγονός ότι η τελευταία “κωλοτούμπα” του αρχηγού του ήταν “αντι-μνημονιακή”.

Οι δύο ακραιφνώς νεοφιλελεύθεροι-φιλομνημονιακοί σχηματισμοί (Δημοκρατική Συμμαχία-Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία εμφανίζονται να παίρνουν 2 – 4%.

  • Μ’ άλλα λόγια, μετά βίας το 35- 40% των ψηφοφόρων φέρονται να ψηφίζουν φιλο-μνημονιακούς συνδυασμούς.
  • ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και λοιπές τροϊκανές πολιτικές δυνάμεις διαγκωνίζονται στο ποιος μπορεί καλύτερα (χειρότερα για τις μάζες) να διασφαλίσει την εφαρμογή του νέου Μνημονίου και την παραμονή του ελληνικού καπιταλισμού εντός ευρωζώνης.
  • Η όλη πολιτική σύγκρουση μεταξύ τους εξαντλείται στο ποιος έχει τις λιγότερες ευθύνες στη “διαχείριση” της κρίσης χρέους που έχει ξεσπάσει από τέλη του 2009 έως σήμερα. Φταίνε, όμως, και οι δυό…

Το βασικό, όμως, πρόβλημα των ανοιχτά φιλο-Μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων παραμένει το εξής: Το δεύτερο Μνημόνιο θα έχει την ίδια και χειρότερη μοίρα από το πρώτο και τότε κανείς από τους δύο βασικούς σημερινούς διεκδικητές της εξουσίας δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω από τον άλλο. Αυτό  θα στοιχίσει σ’ αυτές τις δυνάμεις μια ακόμα μεγαλύτερη πολιτική καθίζηση μετά τις εκλογές και, κατά συνέπεια, θα οδηγήσει σε ακόμα βαθύτερη καθεστωτική κρίση.

 

Η “αντιμνημονιακή”- φιλοκαπιταλιστική ακροδεξιά σε ρόλο μαντρόσκυλου της αστικής εξουσίας

Μέρος της “αντι-μνημονιακής” ψήφου, διεκδικούν  τρεις σημαντικότεροι σχηματισμοί της ακροδεξιάς (Ανεξάρτητοι Έλληνες, ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή αντίστοιχα), οι οποίοι εμφανίζονται να παίρνουν αθροιστικά 15 % περίπου των ψήφων.

Όλα τα παραπάνω μορφώματα, παρ’ όλες τις διαφορές στο πρόγραμμα και τον τρόπο δράσης τους, επιχειρούν να εμπεδώσουν την αυταπάτη που η ίδια η κρίση έχει δημιουργήσει σε μεγάλα κομμάτια των μαζών πως το βασικό πρόβλημα δεν είναι ο καπιταλισμός αλλά η “παγκοσμιοποίησή” του, υποστηρίζοντας τη θέσπιση μηχανισμών εθνικού ελέγχου μιας κατά τ’ άλλα πλήρως (νεο) φιλελευθεροποιημένης οικονομίας. Ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει εθνικός (νεο) φιλελευθεροποιημένος καπιταλισμός σήμερα.

Στην πραγματικότητα, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, το ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα συνονθύλευμα ακροεθνικιστών και ναζιστών, μαντρόσκυλα της  αστικής εξουσίας η οποία βρίσκεται σε παραλυτική κρίση και προχωρημένη αποσύνθεση.

 

Ένας χρεοκοπημένος ελληνικός καπιταλισμός μέσα σ’ ένα χρεοκοπημένο ευρωπαϊκό καπιταλισμό

 

Η προοπτική της πολυδιάσπασης του αστικού πολιτικού μετώπου από τη μια μεριά και η ενίσχυση των αριστερών αντι-μνημονιακών συνδυασμών (πάνω από το 35-40% φαίνεται να συγκεντρώνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η Δημοκρατική Αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλα αριστερά ψηφοδέλτια μεταξύ των οποίων το ΕΕΚ)  έκανε τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε να δηλώσει άτυπα πριν λίγες μέρες πως“στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να κυβερνήσει και ελληνικός λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί”.

Το ενδεχόμενο “ακυβερνησίας” στην Ελλάδα την επομένη των εκλογών -εφόσον επαληθευτεί- θα απειλήσει να τινάξει στον αέρα όχι μόνο τη διαδικασία ψήφισης του νέου Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος για το 2013-14 (μέτρα ύψους 16 δισ. ευρώ) και συνακόλουθα τη νέα δανειακή σύμβαση που ψηφίστηκε πριν δύο μήνες, αλλά και την όλη διαδικασία εμπέδωσης του Δημοσιονομικού Συμφώνου στην Ε.Ε.

  • Τα μηνύματα σε σχέση με το βαθμό συμμόρφωσης στο σύμφωνο της ευρω-λιτότητας από την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιταλία είναι ήδη αρνητικά, ενώ όλα δείχνουν πως το ίδιο δρόμο θα ακολουθήσει αμέσως μετά τις προεδρικές εκλογές της 6ης Μάη και η Γαλλία.
  • Τα άγρια μέτρα  λιτότητας θα οδηγήσουν σε βαθύτερη ύφεση και μεγαλύτερη πολιτική αποσταθεροποίηση στην ευρωζώνη, από την οποία δεν θα ξεφύγει ούτε η Γερμανία. Κατά συνέπεια θα απειληθεί και κάθε μηχανισμός “στήριξης” των χωρών-μελών της ευρωζώνης που βρίσκονται σε κρίση.
  • Η επιδείνωση της κρίσης στην ευρωζώνη θα αποσταθεροποιήσει ακόμα περισσότερο την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία νοιώθει ήδη τους κλυδωνισμούς από την σχετική επιβράδυνση της Κίνας, την κρίση στο Ιράν και τους τριγμούς στις ΗΠΑ..

Aυτό σημαίνει πως το ενδεχόμενο της “ακυβερνησίας” στην Ελλάδα είναι αξεδιάλυτα δεμένο με το ενδεχόμενο μιας “ακυβερνησίας” στην ίδια την ευρωζώνη και όλο τον κόσμο. Συνεπώς δεν μπορεί να απαντηθεί η επιδεινούμενη κρίση εξουσίας στην Ελλάδα έξω από το ευρωπαϊκό και γενικότερα διεθνές καπιταλιστικό της πλαίσιο, έξω από την διεθνή της πηγή.

 

Η “ακυβερνησία” και οι “εναλλακτικές” προτάσεις της αριστεράς

 

Στη συντριπτική της πλειοψηφία η αριστερά, είτε υποτάσσεται στο έδαφος αυτής της σύνδεσης, δηλαδή τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό (πχ ΣΥΡΙΖΑ, Δημοκρατική Αριστερά), είτε την αρνείται στο δια ταύτα (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Την ίδια στιγμή, δεν έχει καθόλου ξεκάθαρη θέση για την κοινωνική φύση της εξουσίας που θα μπορέσει να φέρει σε πέρας ένα πρόγραμμα πραγματικών φιλολαϊκών αλλαγών.

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως  μια “αντιμνημονιακή κυβέρνηση με επίκεντρο την αριστερά” θα μπορέσει να αναχαιτίσει την τροϊκανή πολιτική σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο υπέρ μιας κεϋνσιανής “αντινεοφιλελεύθερης” πολιτικής φιλολαϊκών παραχωρήσεων εντός της Ε.Ε, εφόσον δημιουργηθούν κι άλλες αριστερές κυβερνήσεις στις ευρωπαϊκές χώρες….
  • Το ΚΚΕ υποστηρίζει πως μόνο η έξοδος από την Ε.Ε.  με πρωτοβουλία μιας λαϊκής εξουσίας (βασισμένη στην κοινοβουλευτικά κατακτημένη “λαϊκή πλειοψηφία” και όχι στη νίκη μιας, έστω “λαϊκής” επανάστασης) μπορεί να αποτελέσει το έδαφος φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων.
  • Η νεοσύστατη “πρωτοβουλία για μία Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία” των ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ υποτάσσει κάθε πάλη στην αντιιμπεριαλιστική πάλη για την έξοδο της χώρας από την ΕΕ. Γενικά, είναι ένας  αντιιμπεριαλιστικός λόγος χωρίς σοσιαλιστική προοπτική, που κατά τη σταλινική θεωρία των σταδίων τίθεται στο απώτατο μέλλον.
  • Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αρνείται τον αγώνα για τη σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης, ενώ δεν δηλώνει ποια κοινωνική και πολιτική εξουσία (η εργατική εξουσία ή κάποια άλλη) θα φέρει σε πέρας το “μεταβατικό πρόγραμμα” (έξοδο από την Ε.Ε., διαγραφή χρέους, εθνικοποιήσεις κλπ.).
  • Η ΟΚΔΕ τονίζει περισσότερο την πάλη για την έξοδο από την Ε.Ε. απ’ ό,τι την πάλη την ενωμένη σοσιαλιστική Ευρώπη, ενώ ως πολιτικό στόχο την “επιβολή της σύγκλησης μιας Συντακτικής Συνέλευσης” και έπειτα μια “επαναστατική κυβέρνηση των εργαζομένων, χωρίς να ξεκαθαρίζει στα πλαίσια ποιας εξουσίας θα λειτουργήσει αυτή η κυβέρνηση, η συντακτική συνέλευση κοκ.

Εργατικό επαναστατικό Κόμμα

 

Αντίθετα με όλους τους σχηματισμούς της αριστεράς, το ΕΕΚ ξεκαθαρίζει πως μόνο η εξουσία των ίδιων των εργατών μπορεί να φέρει σε πέρας όλες εκείνες τις αναγκαίες για την εργατική τάξη και τα πλατιά λαϊκά στρώματα επαναστατικές ρήξεις στις σχέσεις παραγωγής και διανομής (πχ εθνικοποιήσεις κλπ.), αλλά και στις διεθνείς σχέσεις της χώρας (έξοδο από την ευρωζώνη-ΕΕ, το ΝΑΤΟ, ΔΝΤ κλπ.).

Αυτή την πρόταση μιας ριζικά διαφορετικής από τη σημερινή κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας μπορεί και πρέπει να παλέψουν οι επαναστάτες μαρξιστές, καθώς καταρρέουν όλοι οι παραδοσιακοί μηχανισμοί ελέγχου της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και οι μάζες επιλέγουν την άμεση δράση.

Η επαναστατική πάλη μπορεί να ξεκινήσει σε μία χώρα αλλά δεν μπορεί να νικήσει χωρίς τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στα ιμπεριαλιστικά μητροπολιτικά κέντρα. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια εργατική επαναστατική Διεθνή, την 4η Διεθνή.

 

Δ.Κ.

Νέα Προοπτική τεύχος #524# Σάββατο 14 Απριλίου 2012