Διεθνιστικό Συνέδριο για το Κυπριακό στην Άγκυρα

Διεθνιστικό Συνέδριο για το Κυπριακό στην Άγκυρα

 

Ένα σημαντικό Διεθνιστικό Συνέδριο με θέμα το Κυπριακό διοργανώθηκε στην Άγκυρα στις 4 Μαρτίου. Συμμετείχαν τουρκοκύπριοι φοιτητές που σπουδάζουν στην Άγκυρα και πιο συγκεκριμένα οι ομάδες Διεθνιστική Αλληλεγγύη, Κυπριακή Πλατφόρμα Νεολαίας και η Κοινότητα Ακτιβιστικής Σκέψης μαζί με οργανώσεις της αριστεράς όπως το DIP (Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα-τουρκικό τμήμα της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς -αδερφό κόμμα του ΕΕΚ στην Τουρκία). Για πρώτη φορά τουρκοκύπριοι αγωνιστές της αριστεράς είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν στην πρωτεύουσα της Τουρκίας για το Κυπριακό. Μαχητές του εργατικού κινήματος, Κούρδοι αγωνιστές και επαναστάτες διανοούμενοι συμμετείχαν στο συνέδριο. Οι διαδικασίες του συνεδρίου ξεκίνησαν νωρίς το πρωί για να ολοκληρωθούν αργά το απόγευμα σε ένα πλούσιο μονοήμερο συνέδριο με 20 διαφορετικούς ομιλητές από ένα μεγάλο φάσμα της αριστεράς.

 

Ανάμεσα στους ομιλητές συγκαταλέγοταν ο Αζίζ Σαχ, ο κύριος αρχιτέκτονας της συνάντησης και σύντροφοί του γύρω από την κίνηση Διεθνιστική Αλληλεγγύη, το DIP με τρεις ομιλητές (τους Σιάρ Ρισβάνογλου, Λεβέντ Ντολέκ και Σουνγκούρ Σαβράν), από την Ελλάδα το ΕΕΚ με έναν ομιλητή και από τη Γερμανία το RIO (Επαναστατική Διεθνιστική Οργάνωση) επίσης με έναν ομιλητή. Ξεχωριστή σημασία είχε η παρουσία του Ισμαήλ Μπεσικτσί, ενός Τουρκού αγωνιστή-ήρωα του κουρδικού κινήματος ο οποίος έχει παραμείνει δεκαετίες στις φυλακές για την ανυποχώρητη στάση του υπέρ της απελευθέρωσης του κουρδικού λαού. Στις εργασίες του συνεδρίου τοποθετήθηκαν επίσης και δύο βουλευτές του κουρδικού κόμματος BDP, οι Σιρι Σουρενιά Οντέρ και Ντεμίρ Τσελίκ.

 

Η ομάδα των τουρκοκύπριων συντρόφων της Διεθνιστικής Αλληλεγγύης έχουν στο κέντρο της πάλης τους τη συνένωση των Κούρδων με τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Στην Κύπρο υπάρχει ένα κίνημα ενάντια στην τουρκική κατοχή αλλά δε βρίσκει συμμάχους στην τουρκική εργατική τάξη, την ελληνική εργατική τάξη ή τον κουρδικό λαό. Στην Τουρκία δεν είναι αποδεκτό πως η Βόρεια Κύπρος βρίσκεται υπό κατοχή, ενώ είναι κυρίαρχη στην “κοινή γνώμη” η άποψη πως οι τουρκοκύπριοι είναι τεμπέληδες και προδότες. Η πραγματική αιτία πίσω από την “τεμπελιά” είναι η καταστροφή της βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής, όπως παρουσίασε αναλυτικά με στοιχεία στο συνέδριο ο σ. Τζελάλ Οζκιζάν. Μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον αναζητούν συμμάχους για να θέσουν το ζήτημα της κατοχής και ο πιο άμεσος σύμμαχος είναι ο κουρδικός λαός ο οποίος αγωνίζεται για την ελευθερία ενάντια στον ίδιο εχθρό. Η συνένωση του κουρδικού κινήματος με το κίνημα των τουρκοκυπρίων και των ελληνοκυπρίων ενάντια στον ιμπεριαλισμό και του τουρκικό κράτος είναι για τους συντρόφους ως ο πιο άμεσος στόχος.

 

Οι συνθήκες καθεστωτικής κρίσης που δημιουργεί ο εμφύλιος της τουρκικής αστικής τάξης γύρω από το Εργκένεκον δημιουργεί τις καλύτερες συνθήκες για να ανοιχτεί το ζήτημα και οι στόχοι των συντρόφων στην Τουρκία μέσα από το συγκεκριμένο συνέδριο. Όπως φαίνεται και μέσα από τη διακήρυξη του συνεδρίου, κοινό κεντρικό συμπέρασμα είναι πως υπάρχει μια διπλή-δίδυμη αποικιοκρατία της Τουρκίας στην Κύπρο και το Κουρδιστάν, και ότι η Βόρεια Κύπρος είναι κατεχόμενο έδαφος. Πέρα όμως από την πρωτόλεια συμφωνία, προχωρώντας στην ανάλυση των αιτιών της αποικιοκρατίας ένα μεγάλο κομμάτι αριστερών -ή και αυτοαποκαλούμενων μαρξιστών- αναζήτησε τις αιτίες αυτές στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του τουρκικού εθνικισμού, αναλύοντας την ιστορία σαν ιδεαλιστές φιλελεύθεροι. Η ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού και του ισχυρού κράτους το οποίο άσκησε την πιο άγρια καταπίεση στους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Τουρκίας έχει ένα απτό υλικό φορέα την πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου και τη γέννεση της τουρκικής αστικής τάξης.

 

Διαφωτιστική από αυτήν την άποψη ήταν η τοποθέτηση του Γιώργου Κατσάνου, υποψήφιου διδάκτορα στο Παν. Αθηνών ο οποίος ζει και εργάζεται στην Ιστανμπούλ. Ο Γ.Κ. παρουσίασε τα συμπεράσματα της έρευνάς του για τις σφαγές και τους διωγμούς των Ρωμιών της Πόλης στις 6-7 Σεπτέμβρη του 1955. Η πρωταρχική καπιταλιστική συσσώρευση έγινε με εξαιρετικά αιματηρό τρόπο καθώς το κεφάλαιο ανήκε στους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Ωστόσο, η εθνική καταπίεση χτύπησε πρώτα από όλα τα πιο φτωχά και εκμεταλλευόμενα στρώματα των μη ισλαμικών πληθυσμών. Οι περιγραφές του Σαϊτ Τσετίνογλου, επαναστάτη διανοούμενου μαζί με τον οποίο εργάζεται ο Γιώργος Κατσάνος, από τις βιαιοπραγίες ήταν πραγματικά ανατριχιαστικές. Το ιστορικό αυτό γεγονός ήταν κρίσιμο ως σημείο τομής στην πολιτική του τουρκικού κράτους σε σχέση με τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς και την αλλαγή των τουρκικών διεκδικήσεων σε σχέση με την Κύπρο. Κρίσιμος ήταν ο ρόλος της ανόδου του Νάσερ στην Αίγυπτο την ίδια περίοδο και η μείωση της επιρροής του βρετανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Οι βρετανοί ιμπεριαλιστές ήθελαν για κρίσιμους γεωστρατηγικούς λόγους να διατηρήσουν τη στρατιωτική τους βάση στην Κύπρο και γνώριζαν πως ο τρόπος για να επιβληθεί ήταν η ενίσχυση των αντίπαλων εθνικισμών στην περιοχή. Ιδιαίτερα σημαντική παρατήρηση αν αναλογιστεί κανείς τις αναλογίες με το σήμερα, όταν την επόμενη της ανατροπής του Μουμπάρακ ο Νετανιάχου ζητά την εγκατάσταση βάσης του σιωνιστικού στρατού στην Κύπρο.

 

Η ανασκόπηση των ιστορικών γεγονότων και ο στοχασμός επάνω στα αίτιά τους δε συνεπάγονται επ’ ουδενί ένα συνέδριο ακαδημαϊκών αποκομμένο από τους κοινωνικούς αγώνες. Η πιο ξεκάθαρη μαρτυρία αυτής της ζωντάνιας των ταξικών αγώνων που ανέπνεε κανείς μέσα στην αίθουσα ήταν η τοποθέτηση του προέδρου του σωματείου των καθηγητών της Βόρειας Κύπρου. Το 2011 σχεδόν ο μισός πληθυσμός του νησιού βρέθηκε στους δρόμους με 80.000 διαδηλωτές και χτυπήθηκε από άγρια αστυνομική καταστολή. Αυτός ο αγώνας δείχνει τη ρήξη ανάμεσα στους τουρκοκύπριους και το τουρκικό κράτος που αποτελεί παρακαταθήκη των κοινωνικών αγώνων στο νησί. Επιπρόσθετα ανέφερε πως μια από τις “αρχές του συνδικαλιστικού κινήματος” είναι πως δεν παλεύει για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από τους εργαζομένους.

 

Αυτή η τελευταία φράση απασχόλησε ιδιαίτερα πολλούς επόμενους ομιλητές, το αν δηλαδή μπορούν οι καταπιεσμένοι, εκμεταλλευόμενοι και βασανισμένοι κάτοικοι της Κύπρου να λύσουν τα προβλήματά τους χωρίς να καταλάβουν οι ίδιοι την εξουσία και να τελειώνουν με τους σωτήρες τους. Οι σύντροφοι του DIP, και ιδιαίτερα ο σ. Sungur Savran, επέμειναν πως είναι ακριβώς το ζήτημα της εξουσίας της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού αναγκαίος όρος για να λύθει το ζήτημα της Κύπρου. Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και ο διανοούμενος Temel Demirel ο οποίος υπογράμμισε πως δεν μπορεί ο κυπριακός λαός να σωθεί μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά μονάχα από το σοσιαλισμό.

Ο σύντροφος Siar Risvanoglu από το DIP επανέλαβε την ίδια θέση πως η απελευθέρωση της κατεχόμενης Κύπρου και του Κουρδιστάν μπορεί να γίνει σαν κομμάτι του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού ολόκληρης της περιοχής, ενώ παρουσίασε με στοιχεία πως το δίδυμο κράτος-παρακράτος πριν τις εκκαθαρίσεις στο νησί χτύπησε τους κομμουνιστές ηγέτες του εργατικού κινήματος τουρκικής και ελληνικής καταγωγής. Ο σ. Levent Dolek υπογράμμισε πως ενώ η τουρκική αστική αστική τάξη βρίσκεται σε έναν πολιτικό εμφύλιο το μόνο σημείο συμφωνίας είναι το κουρδικό και το κυπριακό ζήτημα. Αποδόμησε το μύθο του πανίσχυρου ιμπεριαλισμού που μπορεί να κάνει τα πάντα, ενώ παρουσίασε την ιδιαίτερη επιτυχία του κουρδικού κινήματος που μέσα από τον αγώνα του έχει καταφέρει να επιβάλει στην κοινή γνώμη πως υπάρχει κουρδικός λαός συνδέοντας αυτή την προοπτική με το κυπριακό.

Ο σ. Sungur Savran έκλεισε το συνέδριο με μια χειμαρρώδη ομιλία. Με κεντρικό σύνθημα πως οι “Καιροί έχουν αλλάξει”, κατέδειξε πως δε ζούμε σε συνηθισμένους καιρούς. Τα δύο κύρια αίτια είναι η παγκόσμια ύφεση και η επανάσταση στον αραβικό κόσμο η οποία είναι εν μέρει αποτέλεσμα της ύφεσης αλλά αναπτύσσει τη δική της λογική. Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε με τους όρους του χθες, πρόσθεσε ο σύντροφος. Αναφέρθηκε επίσης  στην αποσταθεροποίηση της λεκάνης της Μεσογείου και τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξε στις πρόσφατες θερμές αναμετρήσεις η Κύπρος. Η Κύπρος λειτούργησε σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο στις πρόσφατες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σεΛιβύη, Ιράκ και Λίβανο. Ο πυρήνας του κυπριακού προβλήματος βρίσκεται στο ακρωτήρι της Δεκέλειας όπου οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές προσπαθούν να κρατήσουν τη ναυτική τους βάση. Στο ερώτημα του ποιος είναι ο δρόμος, ο σύντροφος απάντησε πως η ΕΕ δεν αποτελεί διέξοδο. Η βασική αρχή που προέβαλε ήταν μια κυβέρνηση των εργατών και η πάλη για μια ενιαία επαναστατική οργάνωση και στις δύο πλευρές του νησιού, ως μέρος του παγκόσμιου κόμματος και της Τετάρτης Διεθνούς.

 

Το ΕΕΚ στο συνέδριο έθεσε στο επίκεντρο το ζήτημα του διεθνισμού ως ζωτικής δύναμης για την επίλυση του κυπριακού ζητήματος εξετάζοντας το πρόβλημα ως μέρος της οικονομικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής από την Τυνησία μέχρι τη Συρία. Τονίσαμε πως “η κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα αντικειμενικά συνδέει -όπως υποκειμενικά κάνουν το ΕΕΚ και η Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς- όλες τις εκρηκτικές διαδικασίες στην περιοχή συμπεριλαμβανομένου του Κυπριακού ζητήματος με την ταξική πάλη στην Ευρώπη”.

 

Το συγκεκριμένο συνέδριο αποτελεί μια προσπάθεια ανοίγματος εκ νέου του κυπριακού ζητήματος από τους επαναστάτες διεθνιστές και μια ανάλογη πρωτοβουλία σχεδιάζεται να οργανωθεί στην Αθήνα στα τέλη του 2012. Η συνάντηση επαναστατών διεθνιστών από την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο μπορεί και πρέπει να συμβάλλει στη διοργάνωση μιας Συνδιάσκεψης των επαναστατικών και διεθνιστικών δυνάμεων της περιοχής.

Ν.Τ.

==525==