Μονά-ζυγά αδύνατη η δημοσιονομική προσαρμογή

Μονά-ζυγά αδύνατη  η δημοσιονομική  προσαρμογή

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ “ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ” ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

 

Στην πρώτη κρίσιμη φάση για την επιβίωσή της εισέρχεται η τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Σαμαρά.

Αφού κατέκτησε, έστω και μετά βίας, την πρωτιά στις εθνικές εκλογές της 17ης Ιουνίου, και σχημάτισε κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, τώρα η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να περάσει το αγριότερο πρόγραμμα λιτότητας που γνώρισε ο λαός από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου έως τώρα.

Οι  υποσχέσεις του Σαμαρά ότι “αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία” μπορούν να επαληθευτούν -τραγικά- μόνο στην περίπτωση που η μεγάλη πλειοψηφία του λαού δεν θα κατορθώσει να επιβιώσει για να υποστεί και τα επόμενα ή δεν θα έχει τίποτα άλλο να δώσει εκτός από αυτά που ήδη θα έχει δώσει έως τότε. Μ’ άλλα λόγια η οικονομία έχει φτάσει στα όρια της “δημοσιονομικής κόπωσης”, δηλαδή σε μία κατάσταση όπου όσες περικοπές δαπανών και φόρους  και αν επιβάλλονταν, απλά δεν θα απέδιδαν.

  • Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση πρέπει, σύμφωνα με την τρόικα, να αφαιρέσει 11,5 έως 13,5 δισ. ευρώ (ή περίπου το 5% όσων παράγει η χώρα) από τις τσέπες των μισθωτών και των κατεστραμμένων μικροαστών μέσα σε μία διετία και προπαντός το 2013. Αυτό θα οδηγήσει μετά από μια ύφεση 6,6-7,1% φέτος,  σε 3,5% το 2013 και 1,5% το 2014 (σ.σ. σωρευτικά η ύφεση στο διάστημα 2009-2014 θα φτάσει στο 25%!). Υπό αυτούς τους όρους, η επίτευξη του περίφημου πρωτογενούς -έστω και οριακού- πλεονάσματος στο ισοζύγιο πληρωμών του προϋπολογισμού (έσοδα μείον έξοδα, πλην εξόδων για τοκοχρεολύσια) θα επιτευχθεί το 2015 (αντί για το 4,5% του ΑΕΠ πλεόνασμα που προέβλεπε το Μνημόνιο για το 2014…), ενώ το δημόσιο χρέος θα φτάσει στο 147% του ΑΕΠ το 2020 αντί του 120% (που προέβλεπε το Μνημόνιο και αποτελεί το όριο βιωσιμότητας του χρέους). Μ’ άλλα λόγια, το πρόγραμμα “δεν βγαίνει” ως έχει…
  • Μήπως, όμως, θα μπορούσε να “βγει” το πρόγραμμα αν υιοθετούταν μια πιο ήπια συνταγή; Η απάντηση είναι και πάλι “όχι”. Κι αυτό γιατί ελάχιστα διαφορετική θα ήταν η οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ακόμα και αν η κυβέρνηση πετύχαινε το μάξιμουμ όσων θα ήθελε από την τρόικα, δηλαδή την παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής κατά δύο χρόνια, τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού από 4 σε 3,5% και το “κούρεμα” του δημοσίου χρέους κατά 45 δισ. ευρώ. Η ύφεση κατά την επόμενη τριετία θα ήταν σωρευτικά κατά 1% λιγότερη σε σχέση με την υιοθέτηση ενός σκληρού προγράμματος το 2013-14, το πρωτογενές πλεόνασμα στο προϋπολογισμό δεν θα επιτυγχανόταν νωρίτερα από τα τέλη του 2014, ενώ το χρέος παρότι θα έπεφτε κάτω από το 120% και πάλι δεν θα μπορούσε να αναχρηματοδοτηθεί.
  • Γι’ αυτό μάταια προσπαθεί να μας πείσει ο Σαμαράς ότι τάχα το κλίμα στην ΕΕ έχει αλλάξει υπέρ της Ελλάδας και ότι σ’ αυτό βοηθά και η απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αγοράζει αφειδώς τα κρατικά ομόλογα των χωρών-μελών της ευρωζώνης που δυσκολεύονται να δανειστούν από τις διεθνείς αγορές (πχ Ισπανία, Ιταλία) κλπ. Το μέτρο αυτό θα “βοηθήσει” τις χώρες αυτές, όσο “βοήθησε” και την Ελλάδα εδώ και δύο χρόνια. Η επιβολή ενός Μνημονίου και στις άλλες νοτιοευρωπαϊκές χώρες και εν τέλει σε όλη την ευρωζώνη είναι σχεδόν νομοτελειακή, όπως σχεδόν νομοτελειακή είναι και η παραπέρα καθίζηση της ευρωπαϊκής οικονομίας στην ύφεση. Το γεγονός αυτό θα τσακίσει ακόμα περισσότερο τον ελληνικό καπιταλισμό που χάρη στην τεχνητή αναπνοή των φθηνών δανείων (και) από την αναπτυσσόμενη ευρωζώνη επιβίωσε εδώ και δυόμισι χρόνια…

 

Νέα Προοπτική τεύχος #533# Σάββατο 15 Σεπτέμβρη 2012