Να τους φράξουμε το δρόμο με εργατική εξέγερση

Να  τους φράξουμε  το δρόμο με εργατική εξέγερση

«Μονόδρομος» για την Τρόικα οι απολύσεις στο δημόσιο

 

Η  εμμονή της τρόικας στις απολύσεις στο δημόσιο δεν ήλθε ως “κεραυνός εν αιθρία”.

Διαβάζοντας  κανείς στα  ψιλά γράμματα του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος 2013-16 (που ψηφίστηκε τον περασμένο Νοέμβρη από το ελληνικό κοινοβούλιο), της  τελευταίας αξιολόγησης  του ΔΝΤ (Ιούνιος 2013) αλλά και τα στοιχεία αποχωρήσεων – προσλήψεων στο δημόσιο που δημοσιεύει το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης θα… ανατριχιάσει,  καθώς θα αντιληφθεί  το εξής:  Αν δεν  προχωρήσουν οι απολύσεις στο δημόσιο, τότε -σύμφωνα με την Τρόικα-  όχι μόνο δεν θα επιτευχθούν εν πολλοίς οι δημοσιονομικοί στόχοι του Μνημονίου μέχρι το 2016 (πλεόνασμα στον προϋπολογισμό), αλλά θα αμφισβητηθεί ακόμα και η βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου χρέουςστο τέλος της τρέχουσας δεκαετίας (σ.σ. πρέπει να είναι κάτω από το 120% του ΑΕΠ). Ας πάρουμε, όμως, την ιστορία από την αρχή.

Το Μνημόνιο προβλέπει ταυτόχρονα την μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000 ή κατά 20% στο διάστημα 2011-2015 και τη μείωση των κρατικών δαπανών για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων κατά αντίστοιχο ποσοστό(ή 4 δισ. ευρώ) στο ίδιο διάστημα. Με την πλήρη κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο, τη συνταξιοδότηση περίπου 90.000 υπαλλήλων  (70.000 “καθαρές” αποχωρήσεις αν αφαιρέσει κανείς τις προσλήψεις), την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου κλπ. η κυβέρνηση θα καταφέρει να εξοικονομήσει περίπου τα περίπου 2 δισ. μέχρι τέλος του 2013.

Μένουν, συνεπώς, να εξοικονομηθούν τα άλλα μισά, δηλαδή επιπλέον 2 δισ. ευρώ προκειμένου να επιτευχθεί ο συνολικός μνημονιακός στόχος μέχρι το 2016, όπως προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο. Ωστόσο, όλα τα παραπάνω μέτρα έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητες εξοικονόμησής τους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, είναι ότι ο ρυθμός συνταξιοδοτήσεων μειώνεται από χρόνο σε χρόνο και αναμένεται μηδενισθεί στον επόμενο ένα – ενάμισι χρόνο και, συνεπώς, τίθεται σε αμφισβήτηση ο στόχος “καθαρής” μείωσης του προσωπικού κατά επιπλέον… 80.000 τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Αν, όμως, όλες αυτές οι δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλων δεν μπορούν να φύγουν με σύνταξη (μόλις 25.000 α’ αυτούς είναι πάνω από 60 χρονών αυτή τη στιγμή), πως αλλιώς θα μπορέσουν να φύγουν ; Με απολύσεις απαντά η τρόικα και αναπαράγει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου …

Αν κάτι τέτοιο δεν γίνει, τότε μαζί με το μνημονιακό στόχο μείωσης του αριθμού και των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων αμφισβητείται ευθέως και ο μνημονιακός στόχος μείωσης του ελλείμματος στον κρατικό προϋπολογισμό  έως το 2016 (ή ακριβέστερα διατήρησης του πλεονάσματος που πρέπει εμφανισθεί από φέτος…). Και αυτό γιατί το 30% των χρημάτων που πρέπει να βρει η κυβέρνηση τα επόμενα τρία χρόνια πρέπει ακριβώς να βρεθούν από τη μισθολογική δαπάνη  στο δημόσιο. Συνεπώς, δεδομένης της εξάντλησης όλων των μέχρι τώρα μέτρων (μειώσεις μισθών, «πάγωμα» προσλήψεων, μαζικές συνταξιοδοτήσεις)  δημιουργείται σιωπηρά μία αντίστοιχου εύρους “τρύπα” στους κρατικούς προϋπολογισμούς όλων των επομένων χρόνων…

Το ΔΝΤ, όμως, φαίνεται πως είχε… προβλέψει την αδυναμία της κυβέρνησης να μειώσει τις κρατικές δαπάνες τα επόμενα χρόνια,  ένα μήνα πριν βάλει δημοσίως το μαχαίρι στο λαιμό των δημοσίων υπαλλήλων.  Συγκεκριμένα, είχε συνδέσει το ενδεχόμενο να μην καταφέρει η κυβέρνηση να μειώσει τις κρατικές δαπάνες με το ρυθμό που είχε δεσμευθεί προηγούμενα, με το ενδεχόμενο να μην μπορεί να αναχρηματοδοτηθεί το υπέρογκο ελληνικό δημόσιο χρέος ή αλλιώς με το ενδεχόμενο της κρατικής στάσης πληρωμών προς τους διεθνείς δανειστές .

Πού φαίνεται αυτό ; Στην τελευταία έκθεσή του, ένα μόλις μήνα πριν, ο διεθνής οργανισμός καταθέτει δύο σενάρια για την εξέλιξη του χρέους μέχρι τέλος της δεκαετίας, ένα αισιόδοξο -με βάση το οποίο εκτελείται το Μνημόνιο στην Ελλάδα- και ένα απαισιόδοξο. Τόσο το ένα, όσο και το άλλο, καθορίζονται από πως θα εξελιχθούν τέσσερις βασικοί παράγοντες: το ΑΕΠ, τα επιτόκια δανεισμού του κράτους, ο πληθωρισμός και οι κρατικές δαπάνες. Τόσο στο αισιόδοξο, όσο και στο απαισιόδοξο σενάριο όλοι οι παράγοντες που θα καθορίσουν το ύψος του χρέους τα επόμενα χρόνια προβλέπεται ότι θα είναι ως επί τω πλείστον οι ίδιοι. Ο μόνος παράγοντας, ο οποίος, ενδέχεται -σύμφωνα με το ΔΝΤ- να μεταβληθεί προς το χειρότερο, εκτινάσσοντας παραπέρα το δημόσιο χρέος, είναι ο ρυθμός μείωσης των κρατικών δαπανών -μεταξύ αυτών, φυσικά, και των δαπανών για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων. Συγκεκριμένα, για να μπορεί το κράτος να εξυπηρετεί το χρέος του και, έτσι, αυτό να πέσει κάτω από το 120% μετά το 2020 θα πρέπει να μειώνει κατά μέσο όρο κάθε χρόνο κατά 4% τις δαπάνες του για μισθούς, συντάξεις κλπ. Αυτό είναι το… αισιόδοξο σενάριο. Αν το κράτος δεν μπορεί να το κάνει αυτό και μειώνει, αντ’ αυτού, τις σχετικές δαπάνες μόνο κατά 2%, τότε το χρέος δεν θα μπορεί να εξυπηρετηθεί, δηλαδή το χρέος δεν θα είναι βιώσιμο και το κράτος θα χρεοκοπήσει.  Φυσικά, δεν απαντά η τρόικα σε ένα άλλο ερώτημα: Τι θα συμβεί εάν μειωθούν όσο ζητά οι κρατικές δαπάνες για μισθούς; Θα έχουμε βαθύτερη ύφεση και, έτσι, θα εκτοξευθεί ακόμα ψηλότερα, σε μη βιώσιμα επίπεδα το δημόσιο χρέος (σαν ποσοστό του ΑΕΠ), ακόμα και αν έχουν καταστραφεί οι ζωές χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και άλλων εργαζομένων.

Τελικά, η έξοδος από τον καπιταλισμό, η ουτοπική λύση, φαίνεται να είναι η μόνη… ρεαλιστική!

Δ.Κ.

 

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#553# Σάββατο 20 Ιουλίου 2013