ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

Τα εκλογικά αποτελέσματα του Σωματείου δείχνουν αυτή την φορά μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Το πρώτο σημαντικό στοιχείο είναι η κατάρρευση των παρατάξεων που συνδέονται με τα κυβερνητικά κόμματα. Η ΠΑΣΚΕ δεν κατάφερε να συγκροτήσει ψηφοδέλτιο και το ποσοστό της ΔΑΚΕ μειώθηκε πάνω από 50%.

Υπάρχουν αναμφίβολα αναλογίες και ομοιότητες με την αλλαγμένη κατάσταση στο επίπεδο της κοινωνίας μετά τις εθνικές εκλογές. Όπως υπάρχουν και μεγάλες διαφορές. Η στροφή προς τα αριστερά ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε δεύτερη πολιτική δύναμη. Όμως η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν σημαίνει καθόλου ότι κέρδισε και την εμπιστοσύνη των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων που ζητούν απεγνωσμένα μια διέξοδο στα αριστερά μετά τα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού. Κατ’ αναλογία, στο Μετρό, η καταδίκη των παρατάξεων που έδειξαν ανοχή όταν δεν στήριζαν ανοιχτά τις κυβερνητικές επιλογές και τους νόμους διάλυσης των συγκοινωνιών, είναι καταφανής. Από την άλλη μεριά θα ήταν κορυφαίο λάθος να ερμηνεύσουμε την άνοδο δύο σχημάτων (ΟΠΕ και ENIAIOY ΜΗ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ;;), με σύνθεση ακόμη και με τίτλους στα όρια του γελοίου, ως ψήφο εμπιστοσύνης ή ως επιβράβευση της μέχρι τώρα δράσης τους.

Η παράταξη Ενιαίο μη Κομματικό απέσπασε την απόλυτη πλειοψηφία -6 έδρες και η πρωτοεμφανιζόμενη ΟΠΕ (Ομαδική Πρωτοβουλία Εργαζομένων) που προέρχεται από διάσπαση της ΔΑΚΕ, ισοψήφισε με την ΔΑΚΕ στους 116 ψήφους και δύο έδρες. Και οι δύο παρατάξεις αποτελούν μια τυχοδιωκτική συνένωση ανθρώπων, με γνωστή κομματική και μη ανεξάρτητη δράση, περιθωριοποιημένων και μαζί νεόκοπων «αγωνιστών» της αριστεράς, παρέα με παλιούς κρυφούς πασκίτες και δακίτες μέχρι και ακροδεξιούς, χωρίς πολιτικά κριτήρια και προπάντων χωρίς σοβαρές συνδικαλιστικές προτάσεις. Και οι δύο παρατάξεις στηρίχθηκαν στο επιχείρημα της αντιπαράθεσης με τους κομματικούς, ανύπαρκτους, προδότες και ρουφιάνους όπως έγραφαν στις ανακοινώσεις τους, συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ που ήταν αρκετό για να μαζέψουν ψήφους από τους αγανακτισμένους και απογοητευμένους εργαζόμενους. Δεν είναι όμως καθόλου αρκετό για να απαντηθεί η νέα σφοδρή αντεργατική επίθεση που ήδη σχεδιάζει η κυβέρνηση και οι εργοδότες. Μήπως είναι τυχαίο ότι η πρώτη πράξη της νέας κυβέρνησης και των συνεργατών της είναι η επίθεση στην απεργία των Χαλυβουργών που συνεχίζουν τον ηρωικό τους αγώνα επί 8 μήνες;

Όμως για να καταλάβουμε τον λόγο που ψήφισαν έτσι οι εργαζόμενοι του Μετρό πρέπει να γυρίσουμε τρία χρόνια πίσω. Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες δέχθηκαν πρώτοι την επίθεση κυβέρνησης και τρόικας και μετά από ένα μεγάλο αγώνα, που με ξεσπάσματα και υποχωρήσεις, κράτησε πάνω από ενάμιση χρόνο, πέρα από κάποιες επιμέρους και περιορισμένες επιτυχίες δεν είχε αποτέλεσμα. Δεν καταφέραμε να απαντήσουμε στις απολύσεις των νέων συναδέλφων, δεν καταφέραμε να απαντήσουμε στην αθλιότητα των μετατάξεων, δεν έχουμε καταφέρει να σταματήσουμε την θεσμοθέτηση των αυταρχικών κανονισμών εργασίας. Υπογράψαμε συμβάσεις εργασίας  που όσο κι αν κομπάζουν οι διοικήσεις των σωματείων ότι κρατήθηκαν στα επίπεδα του 2009, στην ουσία συνυπογράφουν μειώσεις στους μισθούς μας. Ακόμη κι αν ήταν έτσι, η συμφωνία της υπογραφής συμβάσεων χωρίς αυξήσεις σημαίνει με απλά λόγια την αποδοχή ευθύνης των εργαζομένων για την σημερινή κατάσταση της χρεοκοπίας που ούτε φταίνε ούτε την δημιούργησαν. Οι συνελεύσεις χωρίς συμμετοχή και γενικότερα η παραίτηση από τα κοινά δεν είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αγωνιστικής διάθεσης αλλά της απογοήτευσης εξαιτίας των συνεχόμενων αποτυχιών, που τέτοιες στιγμές αποτελεί τεράστιο κίνδυνο. Είναι η απογοήτευση που σπρώχνει τους εργαζόμενους σε τυχοδιωκτικές επιλογές αρκεί με αυτό τον τρόπο να τιμωρούν αυτούς που θεωρούν υπαίτιους.

Η προσπάθεια που έκανε το δικό μας σχήμα (Αυτόνομο Ενωτικό Σχήμα), παρόλο που ήταν πρόχειρη και ελάχιστης διάρκειας απέφερε ένα σημαντικό αριθμό ψήφων (48) και μία έδρα. Οι ατέλειες στην προετοιμασία μας όμως δεν ήταν εξαιτίας συνδικαλιστικής απειρίας αλλά της εμμονής και της συνειδητής μας επιλογής να συνδιαμορφώσουμε και να προετοιμάσουμε από τα κάτω και από κοινού με όλους τους εργαζόμενους που θέλουν να αγωνιστούν, μια πραγματικά μάχιμη παράταξη. Έχουμε ξαναγράψει και ξαναπεί ότι θεωρούμε την συμμετοχή και την συλλογική δράση όρους εκ των ων ουκ άνευ για τον επανατροχιασμό του Σωματείου σε μια αγωνιστική πορεία. Θεωρούμε εγκληματική την συνειδητή και συστηματική απομάκρυνση των εκπροσώπων του Σωματείου από την βάση του που οδήγησε μεθοδικά στην απονεύρωση και γραφειοκρατικοποίησή του. Οι διαδικασίες λειτουργίας του Σωματείου εδώ και πολύ καιρό είναι διαδικασίες διάλυσης και όχι συσπείρωσης πράγμα που επιβεβαιώνεται με τις προσπάθειες της ΠΑΣΚΕ να δημιουργήσει διασπαστικό Σωματείο.

Όμως, γνωρίζουμε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να λειτουργήσει, και δεν υπάρχει λόγος να λειτουργήσει, αν δεν προηγηθεί ο πολιτικός προσανατολισμός του Σωματείου στη βάση της υπεράσπισης των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων αλλά και της ιδεολογικής ανεξαρτησίας των εργαζόμενων από τους εργοδότες και τα εργοδοτικά δεκανίκια συνδικαλιστικά και κομματικά.  Δεν είμαστε ούτε σοφοί ούτε αλάθητοι. Θεωρούμε τον εαυτό μας μόνο σαν ένα κομμάτι των εργαζόμενων που προσπαθεί να σκεφτεί και να δράσει πολιτικά. Προσπαθούμε να σκεφτούμε και να δράσουμε, μέσα και έξω από το Μετρό, από την πλευρά του πιο καταπιεσμένου και αδικημένου κομματιού της κοινωνίας που είναι οι εργάτες, εργαζόμενοι ή άνεργοι, ντόπιοι ή ξένοι. Βρισκόμαστε από αυτή την πλευρά γιατί πιστεύουμε ότι η αυτενέργεια και η αυτοοργάνωση των εργαζόμενων μπορεί να δώσει διέξοδο στα προβλήματα του μικρόκοσμου του Μετρό αλλά και στην κοινωνία συνολικά. Από αυτή την άποψη θεωρήσαμε υποχρεωτικό να δοθεί ένα διαφορετικό πολιτικό στίγμα στο θολό τοπίο που επικρατεί στο Σωματείο, άρα θεωρήσαμε υποχρεωτική και την παρέμβασή μας στις εκλογές.

Δεν παραιτούμαστε από τα καθημερινά προβλήματα υπέρ μιας άλλης κοινωνίας στο απροσδιόριστο και μακρινό μέλλον. Αντίθετα προτάσσουμε ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων και αιτημάτων για τα οποία πιστεύουμε ότι πρέπει να παλέψουμε τώρα και χωρίς καμιά καθυστέρηση. Είναι άμεση ανάγκη να αρνηθούμε και να καταγγείλουμε την σύμβαση εργασίας που νομιμοποιεί και διευρύνει ακόμη περισσότερο  τις μειώσεις στους μισθούς και τα δικαιώματά μας και μάλιστα αναγγέλθηκε με πανηγυρισμούς και φανφάρες. Δεν φταίμε εμείς για την κρίση τους και δεν θα την πληρώσουμε. Να διεκδικήσουμε αυξήσεις στο ύψος των αναγκών μας. Να υπερασπίσουμε τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των συγκοινωνιών. Οι συγκοινωνίες δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δημόσιο αγαθό όπως η υγεία και η παιδεία και θα έπρεπε να προσφέρεται δωρεάν. Να υπερασπίσουμε τα ασφαλιστικά δικαιώματά μας. Να απορρίψουμε τους αυταρχικούς κανονισμούς εργασίας και την διευθυντική αυθαιρεσία που μας γυρνά έναν αιώνα πίσω.

Αλεξόπουλος Παναγιώτης

Νέα Προοπτική τεύχος #530# Σάββατο 7 Ιουλίου 2012