Παγκόσμια καπιταλιστική κρίση: Η αλήθεια δια στόματος Λαγκάρντ και του ΔΝΤ

Παγκόσμια καπιταλιστική κρίση: Η αλήθεια δια στόματος Λαγκάρντ και του ΔΝΤ

Η πριμαντόνα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κα Λαγκάρντ στην εμφάνισή της στην ετήσια μάζωξη των κεφαλαιοκρατών στο Νταβός της Ελβετίας, την εβδομάδα που πέρασε, επισήμανε κάτι που δεν άρεσε στους τραπεζίτες συνδαιτυμόνες της.

Τους είπε, λίγο πολύ, ότι δεν συμμερίζεται τα υπεραισιόδοξα μηνύματα που βγαίνουν από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η αισιοδοξία αυτή δεν συνδέεται με τα όσα συμβαίνουν στην οικονομία, είπε. Και πρόσθεσε ότι η κατάσταση στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει ακόμα πολλά να κάνει πριν μπορέσει να γίνει εφαλτήριο μιας ισχυρής αισιόδοξης προοπτικής…

Τι ήθελε να πει με απλά λόγια; Ότι η περιβόητη απομόχλευση (δηλαδή η μείωση των δανείων και του χρέους των τραπεζών προς τα κράτη και τους ιδιώτες αλλά και το αντίστροφο) είναι ακόμα πολύ πίσω για να μπορεί να πει κανείς ότι οι αγορές κεφαλαίου μπορούν να λειτουργήσουν όπως πριν και μαζί τους η πραγματική οικονομία.

Και για να μη αφήσει κανένα περιθώριο παρεξηγήσεων διευκρίνισε ότι η κατάσταση στην Ευρωζώνη (όπως και στις ΗΠΑ) εξακολουθεί να αποτελεί βασικό παράγοντα αποσταθεροποίησης της παγκόσμιας οικονομίας !

Η αλήθεια είναι ότι μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ο άλλος παγκόσμιος Οργανισμός, ο ΟΟΣΑ, ανακοίνωσε ότι σύμφωνα με μελέτη του οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα χρειασθούν περισσότερα από 400 δισ. ευρώ τα επόμενα χρόνια για να καταφέρουν να λειτουργήσουν χωρίς τον κίνδυνο χρεοστασίου. Και τα περισσότερα εξ αυτών θα τα χρειασθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες !

Με άλλα λόγια, το ξεφούσκωμα της φούσκας του χρέους που επιχειρείται εδώ και δύο χρόνια με τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και τις τεράστιες μεταφορές πόρων μέσω των κυβερνήσεων από τους μισθούς και τα ασφαλιστικά ταμεία στα χωρίς πάτο πηγάδια του τραπεζικού χρέους, δεν έχει καταφέρει να πετύχει τον βασικό στόχο της σταθεροποίησης του τραπεζικού συστήματος.

Αν μέχρι στιγμής έχουν αποφευχθεί οι μεγάλες χρεοκοπίες τύπου Lehman Brothers αυτό οφείλεται από την μια μεριά στην προαναφερθείσα μεταφορά τεράστιων πόρων μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων στις τράπεζες και από την άλλη -κυρίως από αυτή- στην χωρίς όρια μηδενικού κόστους χρηματοδότηση του τραπεζικού συστήματος από τις κεντρικές τράπεζες.

Αυτό κάνει η ΕΚΤ με τις χωρίς όρια χρηματοδοτήσεις των τραπεζών με επιτόκιο 0,75%, αυτό κάνει η FED στις αμερικάνικες τράπεζες με επιτόκιο 0%, αυτό κάνει τώρα και η γιαπωνέζικη BoJ.

Αλλά φαίνεται σαν το τραπεζικό σύστημα να προσπαθεί να ξεδιψάσει με… αλμυρό νερό. Όσα κεφάλαια και να πέφτουν στους ισολογισμούς τους τόσο απομακρύνεται ο πάτος του πηγαδιού. Και ο λόγος είναι απλός. Σύμφωνα με τα όσα έχουν κατά καιρούς ψελλίσει οι κεντρικοί τραπεζίτες “τα μέτρα που παίρνουν δεν… φτάνουν μέχρι την πραγματική οικονομία”. Με άλλα λόγια όσα κεφάλαια και να ρίχνουν στις τράπεζες αυτά “χάνονται” στον δρόμο καθώς είτε πάνε για να καλύψουν τις κεφαλαιακές τρύπες στους ισολογισμούς των τραπεζών είτε για να τροφοδοτήσουν ξανά την φούσκα των αγορών.

Ενα τέτοιο παράδειγμα καταγράφεται τις τελευταίες ημέρες. Η περιβόητη Deutsche Bank που πρόσφατα είχε “συλληφθεί” να κρύβει μαύρες τρύπες στον ισολογισμό της, προχωρά και πάλι μετά το 2009 σε έκδοση δομημένων τίτλων (παράγωγα) ύψους 3,3 δισ. ευρώ!

Την ίδια στιγμή στην Ιταλία μία πολύ παλιά τράπεζα η Μόντε ντέι Πάσκι εντοπίσθηκε να έχει κρύψει παράγωγα που είχε εκδώσει και από τα οποία είχε χάσει τεράστια ποσά..

Όλα αυτά γίνονται όταν μέσα από το ίδιο το ΔΝΤ έχει προκύψει η ομολογία (ο επικεφαλής οικονομολόγος του κ. Μπαλνσάρ) ότι για να περάσουν τα άγρια προγράμματα λιτότητας στην Ευρωζώνη (προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι τράπεζες) και να κρυφτεί η τρομακτική ανεργία που θα προκαλούσαν, είχαν υιοθετηθεί πολύ μικρότεροι συντελεστές υπολογισμού των υφεσιακών επιπτώσεων.

Δηλαδή το ΔΝΤ και η Κομισιόν είχαν δεχθεί να χρησιμοποιήσουν συντελεστές υπολογισμού της ύφεσης οι οποίοι έλεγαν ότι για κάθε ευρώ που κόβεται από τις δημόσιες δαπάνες προκαλείται συρρίκνωση της οικονομίας (δηλαδή του ΑΕΠ) κατά 0,5 ευρώ, ενώ οι πραγματικές συνέπειες ήταν ότι για κάθε ευρώ περικοπών η οικονομία μειώνεται κατά τουλάχιστον 1,5 ευρώ !

Με άλλα λόγια οι περικοπές προκαλούσαν τριπλάσια ύφεση από αυτή που είχαν υπολογίσει και ό,τι παραπάνω γινόταν το απέδιδαν στην ανικανότητα της χώρας και… φόρτωναν επιπλέον μέτρα που με την σειρά τους τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο της ύφεσης και της ανεργίας… Κάτι σαν την φωτογραφία των μνημονίων της Ελλάδας.


Γ. Aγγ.

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#542# Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013