Το τριπλό αδιέξοδο των ανέργων

Το τριπλό αδιέξοδο των ανέργων

Αγώνας κατά της ανεργίας

Η ανεργία φέτος εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 24%, ενώ το 2013 θα αγγίξει το 28%. Τρία δεδομένα προδιαγράφουν την τύχη (ή καλύτερα ατυχία…) των ανέργων και των εργαζομένων εργατών τα επόμενα πέντε έως δέκα χρόνια. Στη βάση αυτών πρέπει να στηριχτεί ένα επαναστατικό πρόγραμμα κατά της ανεργίας:

1. Ο ιδιωτικός τομέας δεν πρόκειται να απορροφήσει το πλεονάζον-άνεργο εργατικό δυναμικό.

Η ανεργία θα παραμείνει σε ποσοστά πολύ πάνω από το 20% μέχρι το τέλος της δεκαετίας, μιας και η ύφεση δεν πρόκειται να λήξει πριν το 2015. Η ανεργία δεν θα αφορά μόνιμα ένα συγκεκριμένο πλήθος εργαζομένων, αλλά θα ανακυκλώνεται διαρκώς και, γι’ αυτό, αφορά όλους τους εργαζομένους και όχι μόνο τους νυν ανέργους. Με την απειλή της απόλυσης τα αφεντικά θα εκβιάζουν τους εργαζομένους με συνεχείς μειώσεις μισθών, ενώ ο ένας εργαζόμενος θα αντικαθιστά τον άλλο….

Η μόνη πραγματική απάντηση στο ολοένα και μεγαλύτερο «lock out» των καπιταλιστών είναι η κατάληψη των εργασιακών χώρων, ο εργατικός έλεγχος και διαχείριση, η επαναλειτουργία των επιχειρήσεων και η εθνικοποίησή τους χωρίς καμία αποζημίωση στα αφεντικά.

Η  πάλη ενάντια στις απολύσεις είναι πρωτεύουσας σημασίας τόσο για τους εργαζομένους (είτε εργάζονται στην ίδια επιχείρηση, είτε όχι), όσο και τους ανέργους εργάτες και υπαλλήλους. Αν τα αφεντικά δεν μπορούν να πληρώνουν “τόσους πολλούς” εργάτες, ας αφήσουν την επιχείρηση στους ίδιους τους εργάτες να την διαχειριστούν. Από την άλλη μεριά, η εργατική αυτοδιαχείριση μιας επιχείρησης είναι βιώσιμη προσωρινά μόνο αν λειτουργήσει σαν ένα μετερίζι ενός ανερχόμενου μαχητικού εργατικού κινήματος που μπορεί να διασφαλίσει την απαραίτητη αλληλεγγύη  και τους απαραίτητους υλικούς πόρους για τη λειτουργία της σε σύγκρουση με την αστική εξουσία. Φυσικά πραγματικά εργατική αυτοδιαχείριση μπορεί να υπάρξει μόνο στα πλαίσια της εργατικής εξουσίας η οποία θα έχει τσακίσει το αστικό κράτος και θα έχει απαλλοτριώσει το κεφάλαιο.

2. Η ΕΕ περικόπτει τους πόρους αναχαίτισης της ανεργίας

Οι πόροι του ΕΣΠΑ -από όπου προέρχονται οι περισσότεροι πόροι για προγράμματα ανέργων, αλλά και για μεγάλα επενδυτικά έργα- θα μειωθούν κατά 40%  στη προσεχή περίοδο 2014-20.

Πρέπει να ταχθούμε ξεκάθαρα ενάντια στα κοινοτικά (ή εθνικά) προγράμματα της ελαστικής δουλείας και της ψευτο-κατάρτισης και συμβουλευτικής. Οι άνεργοι -αν δεν γίνει κατορθωτό από το κίνημα να επαναπροσληφθούν στην παλιά τους επιχείρηση- πρέπει να διεκδικήσουν πρώτα απ’ όλα δουλειά από τον ΟΑΕΔ -τον Οργανισμό Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού- με πλήρη εργασιακά δικαιώματα στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα και όχι μέσα από τα γνωστά ελεεινά προγράμματα προσωρινής απασχόλησης, κατάρτισης, κλπ… Να μοιραστούν οι υπάρχουσες θέσεις εργασίας στο υπάρχον εργατικό δυναμικό χωρίς μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων.  Όποιος άνεργος δεν προσλαμβάνεται με την παρέμβαση του ΟΑΕΔ, θα πρέπει ο ΟΑΕΔ να καταβάλει άμεσα επίδομα ανεργίας ίσο με τον τελευταίο μισθό του (πρώην) εργαζομένου και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη για τον ίδιο και την οικογένεια του.

3. Το αστικό κράτος την επόμενη περίοδο όχι μόνο δεν πρόκειται να δώσει “αναπτυξιακή” τροχιά στην οικονομία και μ’ αυτόν τον τρόπο να μειώσει την ανεργία (βλ. Δραματική μείωση Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων) αλλά θα μειώσει δραματικά κάθε ασφαλιστική και προνοιακή παροχή προς τους ανέργους.

Η εφαρμογή της άγριας Μνημονιακής λιτότητας τουλάχιστον μέχρι το 2016 (στην πραγματικότητα μέχρι το 2020) θα οδηγήσει στον δραματικό περιορισμό τόσο των κρατικών επενδυτικών δαπανών (ήδη έχουν μειωθεί από τα 10,5 δισ. ευρώ στα 6,7 δισ. ευρώ) όσο και των κοινωνικών δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού, με συνέπεια την αδυναμία κρατικής υποστήριξης προς τους ανέργους. Αυτό σημαίνει πως κανένα ουσιαστικά επίδομα δεν θα δίνεται σε καμία ασθενή “κοινωνική” ομάδα, αν δεν υπάρχει ανταπόδοση, δηλαδή αν δεν μπορεί να πληρώσει ο καθένας τη δική του ασφαλιστική εισφορά. Δεδομένης όμως της μακροχρόνιας γιγάντιας ανεργίας, ελάχιστοι θα μπορούν σε μόνιμη βάση να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και, γι’ αυτό ελάχιστοι θα έχουν ασφαλιστικά (για να μην μιλήσουμε για συνταξιοδοτικά) δικαιώματα.  Αυτό σημαίνει πως η ανεργία τσακίζει κάθε έννοια κοινωνικής πρόνοιας.

Η μόνη πραγματική απάντηση στην παράλυση του αστικού Κράτος απέναντι στο καπιταλιστικό lock out και την υπερεκμετάλλευση  είναι η συντριβή του από τους εργάτες και η εξουσία των εργατικών συμβουλίων. Μόνο η εργατική εξουσία μπορεί να επιβάλει το δημοκρατικό επανασχεδιασμό της οικονομίας καλύπτοντας όλες τις κοινωνικές ανάγκες…

Μόνο η εργατική τάξη με την αυτοργάνωσή της μπορεί να παλέψει ενάντια στην ανεργία

Αν η ανεργία αφορά πράγματι ολόκληρη την εργατική τάξη, τότε χρειαζόμαστε μία οργάνωση που να ενώνει στη δράση ολόκληρη την εργατική τάξη. Αυτή η οργάνωση δεν μπορεί παρά να είναι η πλατύτερη δυνατή (π.χ. εργατικά συμβούλια), η οποία θα αγκαλιάζει όλα τα τμήματα του προλεταριάτου. Ένα επαναστατικό Κόμμα το οποίο παλεύει να συγκεντρώσει την πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης πρέπει να δώσει τη μάχη σε τρία επίπεδα οργάνωσης της εργατικής τάξης προκειμένου να πετύχει την πιο πλατιά μορφή αυτοργάνωσής της.

  • Τα σωματεία, παρά τα χτυπήματα που δέχονται από την κυβέρνηση (πχ καταστρατήγηση συλλογικών συμβάσεων) και τους καπιταλιστές (απολύσεις, μειώσεις μισθών) και τη γραφειοκρατική τους δομή και “ρεφορμιστική” ή ακόμα και αντιδραστική ηγεσία πρέπει να αποτελέσουν χώρους παρέμβασης και πάλης ενάντια στις απολύσεις των μελών τους και υπέρ της ενσωμάτωσης των ανέργων σ’ αυτά με ταυτόχρονη οικονομική και όποια άλλη υποστήριξή τους.
  • Σε κάθε εργασιακό χώρο χρειάζονται εργατικές επιτροπές, ανεξάρτητα αν καλύπτονται από οποιοδήποτε κλαδικό σωματείο, κόντρα στις εργοδοτικές “ενώσεις προσώπων” που προβλέπουν τα Μνημόνια και κόντρα σε οποιαδήποτε απόλυση και εργοδοτική αυθαιρεσία. Αυτές οι ανεξάρτητες από τα αφεντικά εργατικές επιτροπές πρέπει να αποτελέσουν το “κύτταρο” ενός ριζοσπαστικοποιημένου εργατικού κινήματος και ενός ανεξάρτητου από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία Κέντρου Αγώνα (στο οποίο θα συναντώνται σωματεία, επιτροπές αγώνα εργαζομένων και ανέργων εργατών που θέλουν να αγωνιστούν).
  • Οι τοπικές λαϊκές συνελεύσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον κεντρικό τόπο αγωνιστικής συνάντησης του ριζοσπαστικοποιημένου εργατικού κινήματος και άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων των συνοικιών που τσακίζονται από την κρίση και επιθυμούν να αγωνιστούν μαζί με τους εργάτες. Στις λαϊκές συνελεύσεις πρέπει να παλεύουμε για την ηγεμονία των εργατικών συμφερόντων. Οι λαϊκές συνελεύσεις, ακριβώς λόγω του τοπικού χαρακτήρα τους μπορούν να αποτελέσουν τον πιο κατάλληλο χώρο για την οργάνωση της πάλης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων κατά της ανεργίας. Βασικός χώρος παρέμβασης πρέπει να είναι τα τοπικά παραρτήματα του ΟΑΕΔ που υπάρχουν σε κάθε δήμο της χώρας (και σε κάθε δημοτικό διαμέρισμα στους μεγάλους δήμους) αλλά και κάθε εργασιακός χώρος, ο οποίος βάλλεται από απολύσεις.

Δ.Κ.

Νέα Προοπτική τεύχος#536# Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012