του Κυριάκου Μουτίδη
Η ιστορική διαδρομή του κλάδου στην Ελλάδα ξεκινά σχεδόν σαράντα χρόνια πριν. Από τα ταχυδρομεία και τα πρώτα ταχυφαγεία, η διανομή επεκτάθηκε παντού, γεννώντας στη συνέχεια τις εταιρείες ταχυμεταφορών. Στα πρώτα της βήματα, η δουλειά στελεχώθηκε κυρίως από νέους εργαζόμενους που την αντιμετώπισαν ως μια προσωρινή απασχόληση ή ως μια δεύτερη πηγή εισοδήματος για να ανταπεξέλθουν στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο του καπιταλιστικού “εκσυγχρονισμού” όπου ο κύκλος του κεφαλαίου γινόταν όλο και πιο σύντομος, η εργοδοσία βρήκε ένα ανεξέλεγκτο πεδίο δράσης για να επιβάλει τις πιο άγριες εργασιακές συνθήκες —στήνοντας ουσιαστικά σύγχρονες “Μανωλάδες” στην καρδιά του αστικού ιστού. Έτσι, οι κούριερ, οι ντελιβεράδες και οι εξωτερικοί υπάλληλοι μετατράπηκαν σε μαζική κλίμακα στα πρώτα θύματα της μαύρης, ευέλικτης και ανασφάλιστης εργασίας (παρότι πάντα το κεφάλαιο έτεινε προς αυτήν).
αυτά μέχρι την ίδρυση του σωματείου μας .. αλλά πριν φτάσουμε εκεί …
Η κατάσταση αυτή άρχισε να αλλάζει με την οργάνωση της τάξης μας. Οι πρώτες οργανωμένες αντιστάσεις εκδηλώθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1990, με τη συγκρότηση των πρώτων επιχειρησιακών σωματείων σε μεγάλες εταιρείες του κλάδου, όπως η ACS και η Speedex.
Με την αυγή του 21ου αιώνα, διάφορες επιτροπές και ομάδες εργαζομένων άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους, θέτοντας πλέον επιτακτικά την ανάγκη για την ενοποίηση όλων των συναδέλφων που μοιράζονταν τις ίδιες σκληρές συνθήκες. Η καθοριστική καμπή ήρθε με την ανάδυση της πρωτοβουλίας των Caballeros. Ήταν η κίνηση που σφυρηλάτησε μια κοινή κλαδική συνείδηση για όσους δούλευαν με το μηχανάκι μέσα στο “εργοτάξιο της πόλης”. Αυτή η συσπείρωση γέννησε μια ζηλευτή και πρωτοφανή δυναμική. Οι μοτοπορείες και οι ανοιχτές συζητήσεις πύκνωναν διαρκώς, μετατρέποντας το κίνημα σε ορατή απειλή για την εργοδοσία.
Στις 15 Μαρτίου 2006, οι Caballeros κάλεσαν την πρώτη προειδοποιητική απεργία του κλάδου, με τη συνδικαλιστική κάλυψη του ΕΚΑ. Από εκείνο το σημείο ο πήχης ανέβηκε ψηλά. Με κυρίαρχα αιτήματα την ένταξη στα βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα και τη θεσμική αναγνώριση του επαγγέλματος, ωρίμασε η ανάγκη για τη δημιουργία ενός αυτόνομου σωματείου. Ακολούθησε μια κοπιαστική, οκτάμηνη διαδικασία με εβδομαδιαίες, ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και συζητήσεις βάσης.
Μέσα από αυτή την πλατιά συλλογική δημιουργία γεννήθηκε το καταστατικό της Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ). Στις 9 Δεκεμβρίου 2006, το καταστατικό παρουσιάστηκε και υπογράφηκε πανηγυρικά με εκατοντάδες συναδέλφους στο Πολυτεχνείο, για να ακολουθήσει μια μεγαλειώδης μοτοδιαδήλωση στους δρόμους της Αθήνας (από αυτέςπου πλέον είναι συνηθισμένες στους κατοίκους αυτής της πόλης). Από τότε δώσαμε εκατοντάδες αγώνες και τους περισσότερους από αυτούς νικηφόρους κάνοντας το επάγγελμα ορατό και τους οδηγούς εργαζόμενους με ανάγκες και δικαιώματα και όχι παιδιά με παπιά… Στη συλλογική ταξική μνήμη και σκέψη, ο εργαζόμενος οδηγός δικύκλου είναι κομμάτι της εργατικής τάξης, που μάχεται, δεν σκύβει το κεφάλι, απεργεί και διεκδικεί συλλογικά και κάποιες στιγμές κερδίζει, για λογαριασμό όλης της εργατικής τάξης. Αλλά θα επανέλθουμε στην ιστορία μέσα στη χρόνια που έρχεται στην οποία κλείνουμε 20 χρόνια επίσημης δράσης και θα παρουσιάσουμε τις πιο ευρηματικές από αυτές σε επόμενο άρθρο, Αξίζει να αναζητήσετε την επετειακή ατζέντα και το ημερολόγιο του ΣΒΕΟΔ όπως και κουπόνια ενίσχυσης στο πλαίσιο της οικονομικής ενίσχυσης του σωματείου. Δεν δεχόμαστε λεφτά από ιδιωτικά συμφέροντα ούτε από το κράτος σε οποιαδήποτε μορφή ο μόνος που μας ενισχύει είναι οι συνάδελφοι μας και τα άλλα μέλη της εργατικής τάξης με τις συνδρομές και την υποστήριξη τους.
Η θεμελιώδης λογική του σωματείου μας παραμένει πάντα αποτυπωμένη στην ισότιμη συμμετοχή της βάσης και στην περιφρούρηση της εργατικής δημοκρατίας απέναντι σε κάθε είδους γραφειοκρατικό ευνουχισμό.όλοι εμείς έχουμε το ίδιο δρομολόγιο, στο αύριο, μέσα από τους παλιούς δρόμους της εργατικής διεκδίκησης.