ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 6-7 Νοέμβρη 2012 Μεγάλα πλήθη και οργή ενάντια στην ξένη και ντόπια τρόικα

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 6-7 Νοέμβρη 2012

Μεγάλα πλήθη και οργή ενάντια στην ξένη και ντόπια τρόικα

 

Οι εικόνες μέσα από το ελληνικό κοινοβούλιο, καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας ψήφισης των μέτρων, την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου, με τους σκυλοκαβγάδες, τις διαγραφές βουλευτών και τις οριακές πλειοψηφίες, είναι εικόνες μιας αστικής δημοκρατίας σε αποσύνθεση. Οι εικόνες όμως έξω το κοινοβούλιο, είναι εικόνες μιας κοινωνίας σε αναταραχή, που είτε το ξέρει, είτε όχι, βαδίζει με βήμα ταχύ προς τη μεγάλη ταξική σύγκρουση, την εξέγερση και την  επανάσταση.

Το απεργιακό διήμερο της 6ης και 7ης Νοέμβρη, περιορισμένο στα στενά «εκτονωτικά» χρονικά περιθώρια της γραφειοκρατίας, αντιστοιχεί στις δικές της ανάγκες και φόβους, κι όχι στις ανάγκες κι επιθυμίες της εργατικής τάξης, που σε ένα μεγάλο μέρος της «διψά» για τη μεγάλη κλιμάκωση με τη Γενική Απεργία Διαρκείας. Ωστόσο, οι χιλιάδες λαού δεν ήταν απόντες από το ραντεβού, κάνοντας τη παραπαίουσα τρικομματική κυβέρνηση να τρέμει για το τι εκτυλίσσεται έξω από το φρουρούμενο με χιλιάδες πάνοπλους αστυνομικούς κοινοβούλιο. Πολυποίκιλες  απεργιακές εκδηλώσεις  οργανώθηκαν στη  διάρκεια του διήμερου. Σε δημόσια κτήρια  όπως στο δημαρχείο Αγ. Δημητρίου έγιναν καταλήψεις ή εισβολές  όπως στο υπουργείο διοικητικής μεταρρύθμισης, αποκλεισμός δημοσίων υπηρεσιών ή τοπικές συγκεντρώσεις και πορείες (το  πρωϊνό της 7ης Νοέμβρη) όπως στον Κορυδαλλό, Κερατσίνι και αλλού.

 

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η συμμετοχή στην απεργία κυμάνθηκε γύρω στο 85-90% στον ιδιωτικό, και σε 70% στον δημόσιο τομέα, παραλύοντας κυριολεκτικά την παραγωγική κι εμπορική δραστηριότητα της χώρας. Την πρώτη ημέρα του απεργιακού 48ωρου (6 Νοεμβρίου), το σταμάτημα κάθε μέσου συγκοινωνίας επέδρασε σημαντικά στην μαζικότητα της διαδήλωσης με περίπου 50.000 διαδηλωτές να βρίσκονται στους δρόμους της Αθήνας. Το ΚΚΕ συγκεντρώθηκε στην Ομόνοια, οι «εργατοπατέρες» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο Πεδίο του Άρεως, και οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς με τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, άλλες εργατικές συλλογικότητες και Λαϊκές Συνελεύσεις, συγκεντρώθηκαν στο Μουσείο. Εκεί ήταν και το ΕΕΚ αλλά και η Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών. Από την πρώτη μέρα η αστυνομοκρατία στο κέντρο και στις γειτονιές ήταν έντονη, αν και η διαδήλωση έληξε νωρίς το απόγευμα χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις.

 

Το μεγάλο βάρος του διημέρου, κατά γενική ομολογία, έπεσε στην Τετάρτη 7 Νοέμβρη. Παρά τον βροχερό καιρό, πάνω από 100-120.000 διαδηλωτές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για περικύκλωση της Βουλής, τις απογευματινές ώρες που θα ψηφίζονταν τα μέτρα. Με ένα μαζικό μπλοκ το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, ξεκίνησε πάλι από την Ομόνοια και κάλυψε ένα μεγάλο χώρο από την κάτω μεριά της πλατείας Συντάγματος προς την Φιλελλήνων. Οι όχι και τόσο μαζικές ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ καλούσαν απευθείας στο Σύνταγμα, ενώ το ΕΕΚ επέλεξε να στηρίξει την ταξική συγκέντρωση της πλατείας Κλαυθμώνος, η οποία κάλυψε τον χώρο μπροστά στη Βουλή και πέριξ της πλατείας, καταφτάνοντας με πορεία από την Σταδίου. Από νωρίς το κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του είχαν φροντίσει να δείξουν τις διαθέσεις τους με δεκάδες προσαγωγές από σταθμούς Μετρό και ΗΣΑΠ, σε προσυγκεντρώσεις Λαϊκών Συνελεύσεων, αλλά και στους κεντρικούς δρόμους που οδηγούν στο Σύνταγμα. Αντίστοιχο σκηνικό τρομοκρατίας έστησαν και μπροστά στη Βουλή με σιδηρόφρακτα ΜΑΤ, κάγκελα και παρατεταγμένες αύρες με υδροβόλα στα Λουλουδάδικα.

Η οργή του λαού ξεχείλιζε κι εκφραζόταν με αηδία κάθε φορά που κάποιος τολμούσε να εξέλθει από τη πύλη του κοινοβουλίου. Το βαριά φορτισμένο κλίμα λόγω της γνώσης ότι μέσα από τους ψηλούς τοίχους της Βουλής υπογράφεται η θανατική καταδίκη ενός λαού ολόκληρου, δεν άργησε να ξεσπάσει ενάντια στην αστυνομία που φρουρούσε τον «στάβλο της Δημοκρατίας». Αρχικά με φωτοβολίδες προς το Κοινοβούλιο. Στη συνέχεια με πέτρες προς τα παραταγμένα ΜΑΤ. Η απάντησή τους με κρότου λάμψης και χημικό πόλεμο προς τους διαδηλωτές, έριξαν το σπίρτο σε μια ήδη εύφλεκτη μάζα χιλιάδων ανθρώπων, πυροδοτώντας πολύωρες συγκρούσεις σε όλους τους γύρω δρόμους, Πανεπιστημίου, Αμαλίας, Καραγιώργη Σερβίας, Σταδίου κ.ο.κ.. Μάρμαρα, βόμβες μολότοφ, φωτοβολίδες και αυτοσχέδιες εκρηκτικές βόμβες, έκαναν τη νύχτα μέρα και τη ζωή των ΜΑΤατζήδων δύσκολη. Ειδικά ο χώρος μπροστά από τους φράχτες των ΜΑΤ επί της Αμαλίας και επί της Βασιλίσσης Σοφίας θύμιζε έντονα σκηνικό κανονικού πολέμου. Παρά τη βροχή που έπεφτε από νωρίς, που στη συνέχεια μετατράπηκε σε καταρράκτη, ελάχιστοι κουνήθηκαν από την θέση τους. Η βροχή βοήθησε σημαντικά όμως στο να περιοριστεί η αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε από τους τόνους χημικών αερίων που έπεφταν αφειδώς, ακόμα και με δολοφονικές ευθείες βολές στα κεφάλια διαδηλωτών. Όταν ούτε αυτά έπιασαν τόπο, επιστρατεύτηκαν οι αύρες, που για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες χρησιμοποιήθηκαν για την καταστολή των διαδηλώσεων. Τελικός απολογισμός πάνω από 70 τραυματίες. Μόνο όταν έπεσε η νύχτα και λόγω της σφοδρής καταιγίδας αποχώρησε ο κόσμος από το Σύνταγμα, με ένα από τα τελευταία μπλοκ να είναι και αυτό του ΕΕΚ.

 

Η οργή, η μαζικότητα, η μαχητικότητα και ο παλμός αυτής της απεργιακής διαδήλωσης, αφήνουν ελπιδοφόρα μηνύματα για τη συνέχεια της ταξικής πάλης.

Ενάντια σε αυτούς που το μόνο που βλέπουν μπροστά τους είναι ένας λαός παθητικός και κουρασμένος, οι μάζες των εργαζόμενων κι ανέργων, νεολαίων και μη, απέδειξαν πως παρά την εξαθλίωση που μας καταδικάζουν και που εντείνεται όσο βαθαίνει η καπιταλιστική χρεοκοπία τους, δεν είναι διατεθειμένοι να σταυρώσουν τα χέρια και να περιμένουν το θάνατο. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα, είναι η τόλμη, για τις μεγάλες αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες, που θα μας δώσουν μια νέα ώθηση να ξεπεράσουμε τα γραφειοκρατικά στεγανά των 24ωρων ή μιας 48ωρης γενικής απεργίας. Πρέπει όχι να περιμένουμε την επόμενη τουφεκιά των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, αλλά να παλέψουμε από τώρα, μέσα σε κάθε χώρο, για τη διοργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας και την ανατροπή της κυβέρνησης. Ήδη, αρκετά σωματεία, όπως η ΠΟΕ-ΟΤΑ, οι εργαζόμενοι στο υπουργείο Πολιτισμού κ.ά. βρίσκονται σε πολυήμερη απεργιακή δράση. Τα ελλείμματα συντονισμού και ενότητας στη δράση των εργατικών μαζών, δεν θα καλυφτούν πίσω από κλειστές πόρτες γραφείων κι από σφραγίδες σωματείων, αλλά με τη ζωντανή και οργανωμένη πάλη της εργατικής τάξης, σε νέα όργανα μάχης, συσπειρώνοντας εργαζόμενους, άνεργους και κάθε καταπιεσμένο.

Νέα Προοπτική τεύχος#537# Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012