ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΕΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

Δέκα μέρες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ορθή την επιστράτευση των εργαζόμενων στο Μετρό, μια επιστράτευση που αποτελεί αντιδραστική πράξη χουντικής μεθόδευσης, ενάντια στον αγώνα για συλλογικές συμβάσεις, ενάντια στην απεργία του Ιανουαρίου του 2013. Την ίδια τύχη είχε από το ΣτΕ και η απεργία των καθηγητών του Μαΐου του 2013. Όλα αυτά, με το εξαιρετικά υποκριτικό σκεπτικό, πως η απεργία των εργαζόμενων στο Μετρό αποτελούσε απειλή για τη δημόσια υγεία!

Όλο το πολιτικό προσωπικό της τρόικας και του κεφαλαίου, η δικαιοσύνη τους και οι δικαστές τους, όλοι αυτοί που εδώ και 4 χρόνια δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τη φάμπρικα των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, που θεωρούν νομιμότατες τις φυγαδεύσεις των κεφαλαίων στο εξωτερικό, αυτοί που ακόμα ψάχνουν τη Λίστα Λαγκάρντ, που σπρώχνουν νομιμότατα δισεκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες, κρίνουν παράνομο ένα από τα όπλα αντίστασης και πάλης των εργαζομένων, την απεργία. Είναι βέβαια οι ίδιοι, να μην το ξεχνάμε, που θεωρούν πως όλα τα ναζιστικά και φασιστικά αποβράσματα που έχουν δολοφονήσει και τρομοκρατήσει μετανάστες και γενικότερα αγωνιστές, μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, όπως άλλωστε και το ναζιστικό πρωτοπαλίκαρο Κασιδιάρης. Οι ίδιοι που αφήνουν ελεύθερους τους δολοφόνους κεφαλαιοκράτες, όπως στη Λάρκο, που οι εργαζόμενοι εκεί συνεχίζουν να πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και αδιαφορίας.

Η κυβέρνηση, αλλά και όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό, γνωρίζει πως έρχονται θύελλες. Αυτά που ήδη έχουν προετοιμάσει και ψηφίσει, και που συνεχίζουν να υλοποιούν μέσα και στην προεκλογική περίοδο, δημιουργούν αντιστάσεις. Όλοι οι κλάδοι που το προηγούμενο διάστημα βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα, ξαναζεσταίνουν τις μηχανές τους. Εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, εκπαιδευτικοί, διοικητικοί των πανεπιστημίων, οι εργαζόμενοι στο εμπόριο και ευρύτερα οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που θα πρέπει να δώσουν τη μάχη ενάντια στη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων, είναι παρόντες. Όπως και οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, που υποχρέωσαν κάποιους δικαστές τους, με την επίμονη πάλη τους, και την επαφή τους με ευρύτερα εργατικά τμήματα, να τους αναγνωρίσουν την επιστροφή στη δουλειά.

Άλλωστε ακόμα και το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, αν κυρίως απέδειξε κάτι, είναι η αποσάθρωση και η μαζική απόρριψή του πολιτικού συστήματός τους.

Όμως καμιά επιστράτευση δε μπορεί να σπάσει, με συνεργασίες με την συνδικαλιστική κυβερνητική γραφειοκρατία, όλους αυτούς που ειδικά στις συγκοινωνίες έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στην αποδοχή των μνημονιακών νόμων, και την ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Όποιος και από το χώρο του Μετρό, δημιουργεί συνδικαλιστικές συμμαχίες, και ζητάει τη στήριξη αυτών των στηριγμάτων της κυβέρνησης, στην πραγματικότητα διαιωνίζει τις επιστρατεύσεις, αρνείται τη δυνατότητα και την ανάγκη για εργατικό αγώνα παρά και ενάντια στις κυβερνητικές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και τις κυβερνήσεις των μνημονίων. Όπως επίσης και όποιος χρησιμοποιεί αυτή την άθλια επίθεση της κυβέρνησης ενάντια στους εργαζόμενους, για προσωπική προβολή στο χώρο, ή για συλλογή ψήφων.

Φιμώνεται τελικά η φωνή χιλιάδων εργαζομένων γενικά, αλλά και στο Μετρό ειδικά, η οποία λέει πως η γενική πολιτική απεργία διαρκείας για την ανατροπή της κυβέρνησης, είναι άμεση ανάγκη, η μόνη επιλογή που μπορεί να σπάει τα συντεχνιακά όρια και την απομόνωση των αγώνων, όσο ηρωικοί και να είναι αυτοί.

Δεν είμαστε μόνοι μας. Από την Ουκρανία και την Τουρκία, έως την Ισπανία και την υπόλοιπη Ευρώπη, οι εργάτες δημιουργούν νέα όργανα πολιτικής, για την αναδιοργάνωση της κοινωνίας με στόχο την εργατική εξουσία, για την κατάργηση κάθε εκμετάλλευσης. Για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας στις ζωές μας, για το τσάκισμα του φασισμού, που απειλεί να συντρίψει κάθε τι το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο.

Kάτω η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Ανεξάρτητα Κέντρα Αγώνα Εργατών τώρα. Γενική Πολιτική Aπεργία Διαρκείας – να ανοίξει ο δρόμος για μια εργατική κυβέρνηση με εργατική εξουσία, που θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης: διαγραφή του χρέους στους διεθνείς τοκογλύφους, κατάργηση των λαοκτόνων Μνημονίων! Εθνικοποίηση των τραπεζών, κάτω από εργατικό έλεγχο, όπως και όλων των βασικών τομέων της οικονομίας, χωρίς αποζημίωση στους μεγαλοκαρχαρίες του κεφαλαίου. Διεθνιστική πάλη για τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την επαναστατική ενοποίησή της στις ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης.

 

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ