ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΤΗ ΛΟΚΟΜΟΤΙΒΑ

 

 

Σημαντικό διήμερο, αφιερωμένο στην επέτειο των 70 χρόνων από τη συντριβή του φασισμού, πραγματοποίησε το ΕΕΚ στη Λοκομοτίβα, στις 8 και 10 Μάη.

Η πρώτη μέρα, Παρασκευή 8 Μάη, ήταν αφιερωμένη στα 70 χρόνια από την απελευθέρωση των κρατουμένων από το στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς. Ο σύντροφος Γιώργος Χλωρός, ο οποίος έκανε μια πολύ μεθοδική έρευνα, με αφορμή την επίσκεψή του, πριν λίγο καιρό, στην Πολωνία, παρουσίασε μια σειρά από σλάιτς που έδειχναν τη σημερινή κατάσταση του στρατοπέδου, πλέον μουσείου μνήμης. Κάποιοι από τους χώρους των φρικιαστικών κρεματορίων, διατηρούνται ακόμη σε καλή κατάσταση, ενώ κάποια άλλα έχουν μείνει ερείπια. Στην πύλη του εργοστασίου θανάτου, παραμένει ακόμη η επιγραφή “Arbeit macht Frei” (Η εργασία απελευθερώνει) ανακαλώντας στη μνήμη μας την ειρωνία της ιστορίας και τις κτηνωδίες που υπέστησαν οι κρατούμενοι. Το στρατόπεδο του Άουσβιτς είπε, ήταν το μεγαλύτερο από τα 72 στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης που υπήρχαν στη Ευρώπη. Για να υπάρχει μια αναλογική προσέγγιση όσον αφορά στα καθ’ ημάς, το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου κατέχει την 42η θέση. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι πέρασαν την πύλη του Άουσβιτς πάνω από 6.000.000 κρατούμενοι, εκ των οποίων εξοντώθηκαν 1.500.000 ανθρώπινες ψυχές. Απ’ τα θύματα, το 90% ήταν Εβραίοι, 300.000 Πολωνοί. Απ’ τους 25.000 τσιγγάνους, μόνο 4 άτομα επέζησαν. Οι σοβιετικοί κομισσάροι εκτελούνταν επιτόπου, οι σοβιετικοί στρατιώτες χρησιμοποιούνταν για πειράματα με το Zyklon B. Γενικά,οι σοβιετικοί είχαν το μικρότερο προσδόκιμο χρόνου ζωής.

Ο σ. Σάββας Μιχαήλ, εστίασε κατ’ αρχήν στα δίκτυα αντίστασης που είχαν οργανωθεί μέσα στο Άουσβιτς, κάτω από τη μύτη των Ες-Ες, τα οποία είχαν επεκταθεί σε δίκτυα αλληλεγγύης, η δράση των οποίων είχε ως αποτέλεσμα ακόμη και εξέγερση, σύμφωνα με το βιβλίο “Μαρτυρία της Λίζας Πίνχας”, θεσσαλονικιάς ελληνοεβραίας κρατούμενης στο Άουσβιτς. Διάβασε επίσης ποιήματα του Πάουλ Τσέλαν, του ποιητή του Άουσβιτς.

Στη συνέχεια, προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ “Η απελευθέρωση του Άουσβιτς”, το οποίο τραβήχτηκε από ομάδα σοβιετικών κινηματογραφιστών την ημέρα της απελευθέρωσης. Ένας απ’ αυτούς, σαράντα περίπου χρόνια μετά, δήλωσε ότι “μετά από συναντήσεις που είχε με πολλούς που απελευθερώθηκαν το Γενάρη του 1945, κανείς δεν είχε επουλώσει τις πληγές του”. Τελικά, όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι πληγές, σωματικές και ψυχικές, από τη “φιλοξενία” των ναζιστικών στρατοπέδων, δεν κλείνουν ποτέ. Παραμένουν ανοικτές, απαιτώντας δικαίωση, επιμονή στην ιστορική μνήμη και λύτρωση που σημαίνει απελευθέρωση της ανθρωπότητας από κάθε μορφής σκλαβιά, έτσι ώστε να σταματήσουν τα βάσανα ανθρώπου από άνθρωπο, που ακραία συνέπειά τους ήταν η “τελική λύση” των ναζί, στηριγμένη στο “μέγα ιδεώδες” της εξάλειψης του ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο, όπου το Άουσβιτς, αυτό το παραλήρημα του καπιταλισμού, όπως είχε πει σε άλλη εκδήλωση ο σ. Σάββας Μιχαήλ, ήταν η λογική κατάληξη.

Η δεύτερη μέρα, Κυριακή 10 Μαϊου, ήταν αφιερωμένη στην αντιφασιστική νίκη. Ο σ. Θόδωρος Κουτσουμπός από την αρχή ξεκαθάρισε ότι η εκδήλωση αυτή δεν είναι απλά μια επετειακή ιστορική αναδρομή του τι έγινε στο παρελθόν, αλλά το ζήτημα είναι να δούμε πώς αντιμετωπίζουμε το φασισμό σήμερα. Διευκρίνησε το χαρακτήρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου  λέγοντας ότι ήταν ιμπεριαλιστικός πόλεμος, συνέχεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Όμως, δεν ήταν  μια απλή επανάληψη του Πρώτου  Παγκοσμίου Πολέμου. Η εμπλοκή  της ΕΣΣΔ, δεν άλλαζε το χαρακτήρα του πολέμου, ωστόσο, η συμμετοχή  της στο   πόλεμο επέβαλε στους επαναστάτες να υπερασπίσουν το  εργατικό κράτος παρά την ύπαρξη της παρασιτικής σταλινικής γραφειοκρατίας. Την αντιφασιστική νίκη την πέτυχαν ο Κόκκινος Στρατός που οικοδόμησε η Οκτωβριανή Επανάσταση με επικεφαλής τον Τρότσκι και τα επαναστατικά αντάρτικα κινήματα, το ελληνικό και το γιουγκοσλάβικο αντάρτικο, οι γάλλοι και ιταλοί μακί και παρτιζάνοι.  “Η παρούσα παγκόσμια καπιταλιστική κρίση ωθεί το κεφάλαιο σε φασιστικές λύσεις σε όλη την Ευρώπη”, τόνισε, “κι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί, είναι η μέθοδος της προλεταριακής επανάστασης.”

Μιλώντας για το τσάκισμα του φασισμού το 1945, τελική πράξη του οποίου ήταν η προέλαση του Κόκκινου Στρατού στις 9 του Μάη στο Βερολίνο και η αυτοκτονία του Χίτλερ, του Γκέμπελς κ.ά., τόνισε ότι ο Κόκκινος Στρατός ένιωθε οτι υπερασπιζόταν την Επανάσταση του Οχτώβρη, δίνοντας έτσι “πάσα” για την προβολή της ταινίας “Από τον Τσάρο στο Λένιν”.

Ο σ. Γιώργος Πιτσάκης, κινηματογραφιστής ο ίδιος, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην ταινία, η οποία είναι μια συλλογή εξαιρετικά σπάνιων κινηματογραφικών ντοκουμέντων. Άρχισε  να διαμορφώνεται το 1924, ολοκληρώθηκε χρόνια αργότερα και πρωτοπροβλήθηκε σε αμερικάνικη αίθουσα κινηματογράφου, το 1937. Από την πρεμιέρα της, δημιουργήθηκε μεγάλη αντίδραση από τους σταλινικούς, οι οποίοι έκαναν ακόμη και πικετοφορίες, ζητώντας να απαγορευτεί η ταινία, ως “τροτσκιστική προπαγάνδα”.

Η ταινία, είναι αριστούργημα που δείχνει μπροστά στα μάτια του θεατή πώς εξελίσσεται και πώς αναπτύσσεται μια επανάσταση και μάλιστα μια νικηφόρα επανάσταση, η οποία άλλαξε το ρου της ιστορίας και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων!!

Γιάννης Αντίκυρας