Οι ηθοποιοί διεκδικούν αξιοπρεπή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας
Η 24ωρη γενική απεργία στα θέατρα το Σάββατο 27 Δεκέμβρη, ήρθε να κλιμακώσει τον αγώνα που δίνουν οι ηθοποιοί για την κατοχύρωση μιας αξιοπρεπούς Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο Ελεύθερο Θέατρο.
Το μεγάλο ποσοστό απεργίας των θεάτρων και το περασμένο Σάββατο (πάνω από το 70% των θεάτρων παρέμεινε κλειστό) αλλά και στην προηγούμενη 24ωρη γενική απεργία την Παρασκευή 5 Δεκέμβρη (πάνω από το 97%) δηλώνει την συσπείρωση και την αγωνιστικότητα του κλάδου να δοθεί τέλος στις αυθαιρεσίες των μεγάλων εργοδοτικών ενώσεων και του ισχυρού κεφαλαίου που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στη θεατρική βιομηχανία.
Δεν έλειψαν οι εκβιασμοί στους ηθοποιούς απειλώντας τους με αντικαταστάσεις στις παραστάσεις σε περίπτωση που απεργούσαν, όπως και τα ψέμματα ότι δήθεν τα θέατρα θα λειτουργήσουν κανονικά, τη στιγμή που η πλειοψηφία των ηθοποιών είχε ήδη πάρει απόφαση συμμετοχής στην μεγάλη απεργία. Συμβάν που αποτυπώνει ανερυθρίαστα το επίπεδο των θεατρικών μεγαλοπαραγωγών, μια μέρα πριν την απεργία κι ενώ μέλη του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών είχαν μεταβεί σε κεντρικό θέατρο ώστε να ενημερώσουν τον θίασο για την επικείμενη απεργία, εμφανίστηκε συγκεκριμένος μεγαλοεργοδότης μαζί με μπράβους τραμπουκίζοντας και προπηλακίζοντας τους παρευρισκόμενους.
Παρά τους εκφοβισμούς, οι ηθοποιοί απεργήσανε όπως και όλες οι ειδικότητες του ελεύθερου θεάτρου, τεχνικοί-υποδοχή κοινού-συντελεστές- σε ένδειξη αλληλεγγύης.
Σε αυτήν την περίοδο εντεινόμενης πίεσης από μεριάς του κράτους σε όλο το φάσμα της ζωής μας, η επίθεση στον Πολιτισμό είναι βαθιά και στρατηγική. Το καλλιτεχνικό έργο αντιμετωπίζεται ως καθαρά εμπορικό προϊόν και το θέατρο ως εργαλείο κερδοφορίας. Η έλλειψη εργασιακών δικαιωμάτων στον κλάδο του ελεύθερου θεάτρου ενισχύει την επισφάλεια και την καθημερινή αγωνία για το μέλλον. Καταστάσεις όπως οι απλήρωτες και ανασφάλιστες πρόβες, η κακοπληρωμένη αμοιβή για τις παραστάσεις, η αβεβαιότητα της εργασίας που εξαρτάται απολύτως από τα κέρδη της παράστασης αποτελεί την καθημερινότητα για την πλειοψηφία των ηθοποιών.
Την ίδια στιγμή, τα θέατρα όλο και περισσότερο περνάνε στα χέρια παραγωγών που ουδεμία σχέση έχουν με τις τέχνες, βλέποντας τον χώρο του θεάτρου σαν εξάπλωση των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων και τους εργαζόμενους καλλιτέχνες σαν “υπαλλήλους” τους. Αξίζει να αναφερθεί πως τέλη του Οκτωβρίου 10 κεντρικά Αθηναικά θέατρα πέρασαν στη διαχείριση του Βαγγέλη Μαρινάκη. (Ήβη, Δημήτρης Χορν, Μικρό Χορν, Εμπορικόν, Αποθήκη, Πειραιώς 131, Embassy, Λαμπέτη, Ψυρρή και Θερινό Λαμπέτη).
Το δυστοπικό περιβάλλον στον χώρο των τεχνών συμπληρώνεται με την ελλειπή κρατική χρηματοδότηση από μεριάς του Υπουργείου Πολιτισμού, για τα ανεξάρτητα καλλιτεχνικά εγχειρήματα, δημιουργώντας μια ασφυκτική πραγματικότητα για τους καλλιτέχνες που επιθυμούν να οραματιστούν μια τέχνη ελεύθερη , παθιασμένη, εξεργερσιακή.
Η τέχνη βρίσκεται στο στόχαστρο και χτυπιέται για μια ακόμη φορά η πιο δημιουργική πλευρά της κοινωνίας. Η αλληλεγγύη και η αντίσταση αποτελεί ζήτημα επιβίωσης για όλες και για όλους μας.