Ανταπόκριση από την Αλβανία
Ενώ έχουμε φτάσει ήδη στις 65 μέρες συνεχών διαδηλώσεων, ένα από τα κυρίαρχα συνθήματα που ακούγονται είναι «χωρίς νεολαία δεν υπάρχει Αλβανία».
Για την Αλβανία το ζήτημα της νεολαίας είναι το πιο κρίσιμο. Πλέον, το μεγαλύτερο ποσοστό της χώρας ζει στο εξωτερικό. Για να δούμε τη δραματική πτώση του πληθυσμού θα παραθέσουμε τις απογραφές των τελευταίων 45 χρόνων. Ο πληθυσμός της Αλβανίας το 1991 που έφτασε και στην κορυφή ήταν 3,4 εκατομμύρια κάτοικοι, το 2001 3 εκατ., που είνα φυσιολογικό μιας και έχουμε την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Οι κυρίως χώρες που υποδέχτηκαν αυτούς τους μετανάστες είναι η Ελλάδα και η Ιταλία. Παρόλο που το νούμερο μοιάζει να είναι μικρό, 400.000 άτομα σίγουρα είναι μεγαλύτερο αλλά αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουν αφαιρεθεί από τα ληξιαρχεία τα άτομα που έχουν μεταναστεύει.
Το 2011 ο πληθυσμός είναι 2,9 εκατομμύρια. Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια μικρή απόκλιση σε αυτή τη δεκαετία. Η χώρα δείχνει να πατάει πιο καλά στα πόδια της. Δρόμοι, τηλεπικοινωνίες και τράπεζες δίνουν το τόνο της οικονομικής ανάπτυξης. Γίνεται κυρίως μεγάλη εσωτερική μετανάστευση από χωριά σε πόλεις με κεντρικό προορισμό τα Τίρανα, Ντούρες, Βλόρα και Φιέρι. Επίσης, σε αυτή τη δεκαετία έχουμε και την ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ και την έναρξη για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το 2021 ο πληθυσμός θα πέσει στα 2,4 εκατομμύρια. Οι λόγοι είναι ότι πλέον οι Αλβανοί σπάνια θα κάνουν πάνω από 2 παιδιά και από το 2011 με την εν μέρει είσοδο της χώρας στη ζώνη Σένγκεν, που σημαίνει ότι ο κάτοχος αλβανικού διαβατηρίου μπορούσε να διαμένει 180 μέρες το χρόνο χωρίς βίζα στις χώρες αυτές. Αυτό βοήθησε στη μεγαλύτερη μετανάστευση κυρίως μορφωμένης νεολαίας (γιατροί, πληροφορικάριοι, νοσοκόμοι, οικονομικές σπουδές) με κύριες χώρες κατευθύνσεις Γερμανία, Αυστρία, Βέλγιο, Ολλανδία και Βρετανία. Η μεγάλη ελπίδα που έδωσε η πρώτη δεκαετία του 2000 δεν εκπληρώθηκε στη δεύτερη και οι Αλβανοί διαδηλώνουν σιωπηρά μεταναστεύοντας μαζικά, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να χάνεται μια πόλη 50-60 χιλιάδων. Υπάρχουν δραματικά στοιχεία που δείχνουν ότι ο πληθυσμός το 2026 είναι 1,9 με 2,1 εκατομμύρια και με την Αλβανία να έχει μετατραπεί σε μια χώρα γερόντων και το συνταξιοδοτικό να γίνεται μια δύσκολη εξίσωση.
Από το 2013 που ήρθε ο Ράμα στην εξουσία μπορεί να έχουν βελτιωθεί οι υποδομές και να υπάρχει τουριστική ανάπτυξη, όμως αυτό δεν συνεπάγεται με καλύτερες δουλειές. Πλέον η Αλβανική οικονομία στηρίζεται κατά 35% στις κατασκευές, στον εποχιακό τουρισμό και στα εμβάσματα των μεταναστών. Ενώ οι δυνατότητες της χώρας σε πετρέλαιο, φυσικό άεριο, υδροηλεκτρικά είναι πολύ μεγαλύτερες. Ακόμα και η γεωργία-μεταποίηση θα μπορούσαν να ήταν μεγαλύτερος μοχλός ανάπτυξης που ο Ράμα όπως και στην Ελλάδα «έφαγε» κοινοτικά ΕΕ χρήματα.
Οι Αλβανοί θέλουν ανάπτυξη, αλλά όχι την τουριστική ανάπτυξη που θέλει ο Ράμα που τσιμεντοποιεί τις παραλίες για τη χάρη των ολίγων που υο μόνο που προσφέρουν είναι εποχιακή εργασία και χαμηλά εισοδήματα. Αυτό είναι ένα μέρος του υπόβαθρου της επανάστασης των φλαμίνγκο και σε συνάρτηση ότι πλέον καμιά Ευρωπαϊκή χώρα δεν φαίνεται να αποτελεί «παράδεισο» για μετανάστευση. Καμιά χώρα δεν έχει μέλλον παρά τα όποια τεχνολογικά μέσα τα οποία μπορεί να κατέχει, αν δεν κατέχει το βασικότερο το ανθρώπινο δυναμικό και ιδίως αν χάνει κάθε χρόνο το πιο μορφωμένο.
