Διακήρυξη της Έκτακτης συνάντησης για την Ευρώπη

Βαλκανικό Σοσιαλιστικό Κέντρο «Κριστιάν Ρακόβσκι»
Ιστότοπος RedMed
Έκτακτη συνάντηση για την Ευρώπη
Αθήνα, 4 Μαΐου 2019

Ευρωεκλογές 2019

Διακήρυξη

Που βαδίζει η Ευρώπη;

1. Η Ευρώπη μετατρέπεται ταχύτατα σε ένα κρίσιμο πεδίο μάχης ενός διεθνούς ταξικού πολέμου.
Ο επίμονος, εξάμηνος αγώνας των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία, οι εργατικές εξεγέρσεις στην Ουγγαρία ενάντια στον «νόμο της σκλαβιάς» που εισήγαγε το ακροδεξιό εθνικιστικό καθεστώς του Όρμπαν, οι μαζικές αναταραχές και διαδηλώσεις στη Σερβία, την Αλβανία, τη Ρουμανία και σε όλα τα Βαλκάνια, αποτελούν το προοίμιο ενός νέου παλιρροϊκού κύματος κοινωνικών συγκρούσεων και πολιτικών αναταραχών στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.
Η κινητήρια δύναμη για τη νέα έξαρση των μαζών στην Ευρώπη και πέρα απ’ αυτήν, όπως αποδεικνύουν οι επαναστατικές ανακατατάξεις στην Αλγερία, το Σουδάν, την Αϊτή κ.λπ., είναι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Παραμένει όχι μόνο άλυτη, περισσότερο από μια δεκαετία από την έκρηξή της, αλλά και εισέρχεται σε μια νέα εκρηκτική φάση. Όλα τα έκτακτα μέτρα που πάρθηκαν κατά την τελευταία πρόσφατη περίοδο (πακέτα «κινήτρων», «ποσοτική χαλάρωση» κ.λπ.) έχουν εξαντληθεί και μάλιστα παρήγαγαν πιο γιγάντιες κερδοσκοπικές φούσκες από εκείνες που έσκασαν κατά την περίοδο 2007-2008 βυθίζοντας την παγκόσμια οικονομία στην Τρίτη Μεγάλη Ύφεση. Ακόμη και το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει, το 2019-2020, μια «συγχρονισμένη παγκόσμια επιβράδυνση».
Ο πιο συνειδητός και ισχυρός τομέας της καπιταλιστικής τάξης, το κέντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, παραδέχονται το αδιέξοδο του συστήματος και την απειλή για τη βιωσιμότητά του.
Στην ομιλία του στο State of the Union 2019, τον περασμένο Ιανουάριο, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έκρινε απαραίτητο να προειδοποιήσει για τον «κίνδυνο του σοσιαλισμού» που εγείρεται για πρώτη φορά «από το εσωτερικό της Αμερικής», όχι πια από την υποβιβασμένη Σοβιετική Ένωση.
Ο Ρέι Ντάλιο, ο ιδρυτής της Bridgewater Associates, του μεγαλύτερου hedge fund στον κόσμο, απαντώντας στην περίεργη αλλά αποκαλυπτική ερώτηση του Αμερικανικού Κογκρέσου «Είστε καπιταλιστής ή σοσιαλιστής;» τόνισε: «Είμαι καπιταλιστής, αλλά ο καπιταλισμός έχει σπάσει»! Στο ετήσιο συνέδριο του Milken’s Institute στο Λος Άντζελες, στα τέλη Απριλίου 2019, ο Άλαν Σβαρτζ του Guggenheim Associates προειδοποίησε ότι «Αυτό που πραγματικά έρχεται είναι ταξικός πόλεμος. Ανά τους αιώνες αυτό που έχουμε δει όταν οι μάζες πιστεύουν ότι οι ελίτ έχουν πάρα πολλά, είναι να συμβαίνει ένα από τα δύο πράγματα: νομοθεσία για την αναδιανομή του πλούτου… ή επανάσταση για τη διανομή των περιουσιών» (Financial Times 2 Μαΐου 2019).
Οι καπιταλιστές θέτουν εκ νέου το δίλημμα, είτε να κάνουν παραχωρήσεις είτε να αντιμετωπίσουν τον αυξανόμενο κίνδυνο μιας κοινωνικής επανάστασης. Αλλά γνωρίζουν ότι το βάθος της κρίσης κάνει τις παραχωρήσεις πολύ περιορισμένες, βραχύβιες και ανεπαρκείς να αποκρούσουν τον κίνδυνο. Στο ίδιο άρθρο για τη συγκέντρωση του Milken Institute, ένας άλλος εκτελεστικός διευθυντής χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, ο οποίος συνεισέφερε στην προεκλογική εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον το 2016, είπε στους Financial Times: «Θα πλήρωνα 5 τοις εκατό περισσότερο φόρο για να κάνω τον κόσμο ένα ελαφρώς λιγότερο τρομακτικό μέρος». Οποιαδήποτε πιθανή, πάντα προβληματική «παραχώρηση» από τις κυρίαρχες τάξεις έχει ως στόχο να κάνει τον κόσμο, όχι ασφαλή για καπιταλιστικά συμφέροντα, αλλά μόνο, για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, «ελαφρώς λιγότερο τρομακτικό», γι’ αυτούς…

2. Η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εξαιρετικά ευάλωτη στον αντίκτυπο αυτής της νέας όξυνσης της παγκόσμιας κρίσης και στην πυρκαγιά και τη μανία του εμπορικού πολέμου που ξεκίνησε από την Αμερική του Τραμπ ενάντια στην Κίνα και την ίδια την ΕΕ, ειδικά τη Γερμανία.
Ο Μάριο Ντράγκι, ο απερχόμενος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο ίδιος που έγινε διάσημος από τη δήλωσή του το 2012, ότι θα κάνει «οτιδήποτε χρειάζεται για να σώσει το ευρώ», σε πρόσφατη δήλωση μετά από συνάντηση της ΕΚΤ, αναγνώρισε το στρατηγικό αδιέξοδο της Κεντρικής Τράπεζας της ΕΕ, λέγοντας: «σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μπορούμε να κινηθούμε μόνο με μικρά βήματα».
Η ΕΕ αντιμετωπίζει την εκδοχή της «Ιαπωνοποίησης»: μια παρατεταμένη πτώση της ανάπτυξης σε ένα θανατηφόρο συνδυασμό με τον αποπληθωρισμό.
Όλες οι πληγές που άνοιξαν πριν από δέκα χρόνια παραμένουν και αρχίζουν να επιδεινώνονται: η ευρωπαϊκή κρίση τραπεζών και χρέους, η κρίση της ευρωζώνης, το χάος μετά το Brexit, η ιταλική ωρολογιακή βόμβα, η μη ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων, οι αυξανόμενες ανισορροπίες και ρωγμές μεταξύ Βορρά και Νότου, Κεντρικής / Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης, ακόμη και στο γερμανογαλλικό άξονα ολόκληρου του ευρωπαϊκού πρότζεκτ καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.

3. Συνδυασμένες και σε αλληλεπίδραση με την κακή οικονομική κατάσταση είναι νέες πολιτικές καθεστωτικές κρίσεις (Βρετανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία κ.λπ.) και γεωπολιτικοί κίνδυνοι.
Η Ευρώπη βρίσκεται στις πύλες του ηφαιστείου της Μέσης Ανατολής με τον κίνδυνο του πολέμου να επεκτείνεται πλέον από την Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και το Αιγαίο στα Βαλκάνια ως αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων και των συγκρουόμενων τοπικών αστικών συμφερόντων στα νεοανακαλυφθέντα κοιτάσματα φυσικού αερίου και στις γραμμές μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη.
Στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης, καθώς και στα κατακερματισμένα, εξαθλιωμένα Βαλκάνια, που έχουν καταντήσει μια δέσμη προτεκτοράτων της ΕΕ και στρατιωτικών βάσεων του ΝΑΤΟ, η πολιτική της περικύκλωσης και απομόνωσης απέναντι στη Ρωσία που επιδιώκει ο ιμπεριαλισμός και η μετέπειτα αντιπαράθεση μεταξύ των δύο, δημιουργούν επικίνδυνες συνθήκες που απειλούν με πόλεμο και καταστροφή, πολύ πέρα από τον υβριδικό πόλεμο που συμβαίνει ήδη στην περιοχή του Ντονμπάς.

4. Οι κυρίαρχες τάξεις της Ευρώπης, υπερασπίζοντας τα ανταγωνιστικά καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα, αποδείχθηκαν εντελώς ανίκανες να ενοποιήσουν οικονομικά και πολιτικά την ήπειρο. Αυτό είναι το ιστορικό καθήκον της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης, , για να αποτρέψει να ταφεί κάτω από τα ερείπια της προοπτικής της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.
Τώρα οι καπιταλιστές θα προσπαθήσουν και πάλι να επιβάλουν νέα συντριπτικά βάρη σε έναν ήδη εξαντλημένο και φτωχό πληθυσμό, ο οποίος πρέπει να αγωνιστεί για τη ζωή του σε ένα νέο γύρο κοινωνικών συγκρούσεων. Δεν υπάρχει λύση σε μια αποσυντιθέμενη ιμπεριαλιστική ΕΕ, η οποία δε μπορεί να «μεταρρυθμιστεί» ή «εκδημοκρατιστεί», όπως υποστηρίζουν οι φιλελεύθεροι και οι μεταρρυθμιστές.
Ούτε υπάρχει λύση στην υποχώρηση στα όρια του αστικού Κράτους-Έθνους υπό συνθήκες προχωρημένης διεθνοποίησης και ολοκλήρωσης της οικονομίας. Θα χειροτερέψει έντονα τα δεινά των μαζών, ενώ η πολιτική ζωή θα δηλητηριαστεί με την ενίσχυση των ακροδεξιών δημαγωγών και των φασιστών.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τις λαϊκές μάζες στην ΕΕ να ανοίξουν τη δική τους σοσιαλιστική διέξοδο από αυτό το αδιέξοδο του καπιταλιστικού συστήματος:

Ούτε αστικός «Ευρωπαϊσμός» ούτε εθνικιστικός «Ευρωσκεπτικισμός», αλλά προλεταριακός διεθνισμός!
Κάτω η ιμπεριαλιστική ΕΕ και το ΝΑΤΟ, για την εξουσία των εργατών και τη σοσιαλιστική ενοποίηση των Βαλκανίων και της ευρωπαϊκής ηπείρου, από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ!
Κάτω όλα τα κόμματα που υπηρετούν την καπιταλιστική εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλισμό!

5. Το παραδοσιακό αστικό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης, με τη Δεξιά/Κέντροδεξιά και Σοσιαλδημοκρατία /Κέντροαριστερά που εναλλάσσονται στην εξουσία, έχει απαξιωθεί από τα βάρβαρα μέτρα «λιτότητας» που επιβάλλουν κι οι δυο τους στις λαϊκές μάζες. Το αποτέλεσμα είναι η απειλητική άνοδος της Ακροδεξιάς, συμπεριλαμβανομένων των ανοιχτά φασιστικών σχηματισμών, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν δημαγωγικά και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνική απελπισία προς τους υπεραντιδραστικούς τους στόχους.
Η Ακροδεξιά και οι φασίστες χρησιμοποιούν το κύμα των απελπισμένων μεταναστών από τη Μέση Ανατολή και την υποσαχάρια Αφρική ως αποδιοπομπαίους τράγους για να αποπροσανατολίσουν τη λαϊκή οργή από τους καπιταλιστές, τους πραγματικούς ενόχους της καταστροφικής κατάστασης, στην οποία βρίσκονται, προωθώντας την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την ισλαμοφοβία εναντίον των ίδιων των θυμάτων της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας και των πολέμων.
Η «Ευρώπη Φρούριο» χτίστηκε από το φιλελεύθερο καπιταλισμό ευθύς εξαρχής. Υψώνει τείχη ενάντια στους πρόσφυγες που τους καταδικάζει να πνιγούν στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο ή να κρατούνται σε νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης τα λεγόμενα “hot spots”.
Ταυτόχρονα, μολονότι χρησιμοποιεί τη λεγόμενη «μεταναστευτική ή προσφυγική κρίση» ως αποδιοπομπαίο τράγο, καταδικάζει τους πολίτες της στην κοινωνική δυστυχία.
Τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που είχαν επιβάλει το βάρος της κρίσης στις λαϊκές μάζες, οι ένοχοι για την άνοδο της Ακροδεξιάς, τώρα καλούν για υποστήριξη στις εκλογές κατά του τέρατος του Φρανκεστάιν που παρήγαγαν ευθύς εξαρχής.
Ο Σοσιαλδημοκράτης Frans Tiemmermans, υποψήφιος για προεδρία στην επερχόμενη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κάλεσε, για την υποστήριξη της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και για μια «προοδευτική συμμαχία από τον Μακρόν ως τον Τσίπρα»!
Αυτή είναι η συνταγή για την καταστροφή. Η «λογική του μικρότερου κακού» αφοπλίζει το λαό, και οδηγεί τελικά στο μεγαλύτερο κακό.
Όλες οι εμπειρίες του παρελθόντος, για παράδειγμα στην Ισπανία το 1936-39 ή στην Ελλάδα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ή τώρα, με τον ΣΥΡΙΖΑ που συνθηκολόγησε στην ΕΕ, το ΔΝΤ και τους Έλληνες καπιταλιστές το 2015, το αποδεικνύουν ξανά και ξανά.
Η πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από όλα τα αστικά κόμματα και το καπιταλιστικό κράτος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει η ηγετική δύναμη όλων των φτωχοποιημένων μαζών σε έναν αγώνα για μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση.
Η Ακροδεξιά και ο φασισμός πρέπει να καταπολεμηθούν πρωτίστως με τις μεθόδους της ταξικής πάλης, με την κινητοποίηση της εργατικής τάξης και με την άμεση δράση στους δρόμους, όχι ψηφίζοντας τους πολιτικούς εκπροσώπους του καπιταλισμού, ο οποίος στην αποσύνθεσή του δημιουργεί την φασιστική βαρβαρότητα. Το κίνημα της εργατικής τάξης είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να μπλοκάρει το δρόμο στους Λεπέν, Σαλβίνι, Γκάουλαντ, Στράχε, Βίλντερς, Όρμπαν ή τους Ναζί της «Χρυσής Αυγής». Η πολεμική μας κραυγή είναι:

Για ένα Ενιαίο Μέτωπο των εργατικών και λαϊκών οργανώσεων για το τσάκισμα του φασισμού σε κάθε γειτονιά, πόλη, χώρα!
¡No pasarán! – Δε θα περάσουν!

6. Το κρίσιμο καθήκον μπροστά στην εργατική τάξη και τις φτωχές μάζες είναι να προετοιμαστούν για τις μελλοντικές μάχες με τον αναγκαίο επαναστατικό πολιτικό προσανατολισμό, πρόγραμμα και οργάνωση.
Η απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτήν την προετοιμασία και ο καταλύτης για την προώθηση μιας εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης στη νέα περίοδο είναι η αναδιοργάνωση και η πολιτική ανανέωση της εργατικής πρωτοπορίας και της διάσπαρτης επαναστατικής αριστεράς.
Οι ιστορικές προκλήσεις της εποχής μας, της παγκόσμιας κρίσης καταδικάζουν σε αποτυχία όλες τις μεσοβέζικες «λύσεις». Οι ταλαντεύσεις μεταξύ οπορτουνισμού και σεχταρισμού, καταδικάζουν τον κεντρισμό στην άκρα αριστερά σε παράλυση και αποσάθρωση. Αυτό φαίνεται καθαρά στην τραγική κατάσταση της άκρας αριστεράς και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού (αυτοδιάλυση του ISO στις ΗΠΑ, σχίσμα στην CWI από τα τμήματά της στην Ιρλανδία, το Βέλγιο και την Ελλάδα, αδυναμία του συρρικνούμενου «πλατιού κόμματος» NPA στη Γαλλία, ακόμη και να παρέμβει στις ευρωεκλογές, εσωτερική, μη δηλωμένη διάσπαση της συμμαχίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελλάδα κ.λπ.)
Για την αποτυχία, μέχρι στιγμής, της άκρας αριστεράς να κερδίσει το χώρο που χάθηκε από τα παραδοσιακά καπιταλιστικά και ρεφορμιστικά κόμματα, συνήθως αυτή κατηγορεί τον «συντηρητισμό» των μαζών, ιδιαίτερα μετά τα χτυπήματα που έλαβε την τελευταία δεκαετία, τις υποχωρήσεις, τις προδοσίες από την κομματική και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία ή τη βίαιη κρατική καταστολή και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα όπως στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.
Αυτή η μονόπλευρη “ερμηνεία” ξεχνά ότι είναι ακριβώς ο συντηρητικός χαρακτήρας της μαζικής συνείδησης (όπως εξηγεί ο Τρότσκι στο βιβλίο του Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης), η έλλειψη αυτόματης προσαρμογής στις ραγδαίες μεταβολές της αντικειμενικής κατάστασης, η αιτία απότομων κραδασμών και αιφνίδιων ρήξεων στη συνείδηση που κινητοποιούν σε απροσδόκητη έκρηξη μαζικών κινημάτων που συνήθως η αστυνομία παρερμηνεύει ως αποτέλεσμα κρυφών δραστηριοτήτων συνωμοσιών, αγκιτατόρων και ξένων πρακτόρων.
Οι ρήξεις στη μαζική συνείδηση από τα σοκ της δραματικής αλλαγής των αντικειμενικών συνθηκών είναι ανοίγματα που επιτρέπουν την κατάλληλη πολιτική παρέμβαση από την επαναστατική πρωτοπορία που να είναι ικανή να προωθήσει το μαζικό κίνημα και ταυτ΄χρονα κατακτώντας το δικαίωμά της να ηγηθεί μέχρι τη νίκη.
Δεν είναι μια γραμμική διαδικασία. Η πρωτοπορία έχει να μάθει από τις μάζες, κριτικά επεξεργαζόμενη αυτές τις εμπειρίες για να προωθήσει τις σωστές προγραμματικές πολιτικές και συνθήματα σε κάθε φάση της ταξικής πάλης. Στην Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης, ο Μπολσεβίκος ηγέτης τόνισε ότι το 1917 η κρίσιμη διαφορά μεταξύ των Μπολσεβίκων και των άλλων πολιτικών κομμάτων, των Μενσεβίκων και των Σοσιαλεπαναστατών, ήταν ότι οι Μπολσεβίκοι μπορούσαν να μάθουν από τις μάζες, να κατανοήσουν τις αλλαγές στην κατάσταση, στη μαζική συνείδηση, στο ρυθμό των εξελίξεων και, κατά συνέπεια, να μην προσαρμοστούν στους περιορισμούς της μαζικής συνείδησης, αλλά να επεξεργαστούν τις επαναστατικές τους πολιτικές για ειρήνη, ψωμί και γη. Οι αντίπαλοί τους, αντίθετα, προσπάθησαν μόνο να επιβάλουν από τα πάνω στις μάζες τα προκαταρκτικά σχήματα που κήρυσσαν το πρόγραμμά τους της ταξικής συνεργασίας και του σοβινισμού.
Αυτό το μάθημα από τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 αποκτά σήμερα επείγουσα επικαιρότητα, καθώς ξεσπούν διαδοχικά γιγάντιες παλίρροιες κινητοποίησης των μαζών, οδηγούμενες από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, πρώτα το 2010-2013, και στη συνέχεια το 2018-2019.
Τα μαζικά κινήματα της τελευταίας δεκαετίας ήταν και είναι πολύ ετερογενή. Διάφοροι τομείς των κατώτερων τάξεων τίθενται σε κίνηση, ένας ετερογενής πληθυσμός με διαφορετικά, αν όχι αντικρουόμενα συμφέροντα, εκφράζοντας διαφορετικές εμπειρίες και επίπεδα συνείδησης, αλλά ενωμένα στην αντίσταση σε μια κοινή διαδικασία βάναυσης εξαθλίωσης, απότομης προλεταριοποίησης και γρήγορης εξαθλίωσης.
Όλα τα μαζικά κινήματα ενάντια στη δραματική υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης, ξεκινώντας από ένα συγκεκριμένο κοινωνικό πρόβλημα ή ένα μερικό οικονομικό ζήτημα, π.χ. κατά της αύξησης της τιμής του ψωμιού (Σουδάν) ή των φόρων επί των καυσίμων (Γαλλία) ή για το δικαίωμα στην έκτρωση (Αργεντινή) παίρνουν γρήγορα έναν άμεσο πολιτικό χαρακτήρα που συγκρούεται βίαια με τις κυρίαρχες γενικές τάσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού ως ένα ιστορικά παρακμάζον σύστημα σε μια βαθιά, διαρθρωτική, παγκόσμια κρίση.
Ο ετερογενής πληθυσμός που βρίσκεται στον αγώνα αποτελείται από λαϊκά στρώματα των κατώτερων τάξεων. Η εργατική τάξη, οι άνεργοι ή οι επισφαλώς εργαζόμενοι αποτελούν σημαντικό μέρος των μαζικών κινήσεων που συνήθως και εύκολα ταξινομούνται ως μικροαστοί, «λαϊκιστές», ακόμα και αντιδραστικοί, αν όχι φασιστικοί, όπως στην περίπτωση των «Κίτρινων Γιλέκων».
Η εργατική τάξη δεν απουσιάζει καθόλου σε αυτές τις κινήσεις. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική ηγεμονία της εργατικής τάξης στην κορυφή των εξαθλιωμένων μαζών ως προϋπόθεση της δυνατότητας για τη νίκη.
Αυτή η ηγεμονία, ένα κρίσιμο καθήκον για ένα επαναστατικό κόμμα μάχης, δε μπορεί να κερδηθεί αν η εργατική τάξη εμποδιστεί από τις εργατικές γραφειοκρατίες και τους κεντριστικούς δορυφόρους να αναπτυχθεί και να ενεργήσει πολιτικά ως παγκόσμια τάξη, με την έννοια που της δίνει ο Μαρξ: μια τάξη που δε μπορεί να απελευθερωθεί χωρίς να αγωνιστεί για την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση από όλες τις μορφές εκμετάλλευσης, καταπίεσης και ταπείνωσης ανθρώπου από άνθρωπο, τον παγκόσμιο κομμουνισμό.
Η εργατική τάξη πρέπει να ξεπεράσει τα όρια μιας «αυθόρμητης συνδικαλιστικής συνείδησης» (Λένιν) που μένει στις άμεσες σχέσεις μεταξύ εργοδότη και μισθωτού. Μια πραγματική πολιτική προλεταριακή επαναστατική πολιτική πρέπει να ακολουθήσει πιστά την «κατηγορική προσταγή» που διατυπώθηκε από τον Μαρξ: «να ανατρέψει όλες τις συνθήκες στις οποίες ένας άνθρωπος είναι μια κατεστραμμένη, σκλαβωμένη, εγκαταλειμμένη, περιφρονημένη ύπαρξη».
Αυτή η δήλωση του Μαρξ αποτελεί κατευθυντήρια γραμμή και μια προειδοποίηση για να αποφευχθεί τόσο ένας αφηρημένος «εργατίστικος» οικουμενισμός, όσο και η διάλυση του ρόλου της εργατικής τάξης σε μια κατακερματισμένη μυριάδα συγκεκριμένων κοινωνικών κινημάτων· σε έναν καθαρά «μονοθεματικό» κινηματισμό, έναν ακτιβισμό διαμαρτυρίας για «δικαιώματα» σε ένα μεταρρυθμιστικό πολιτικό-νομικό πλαίσιο, χωρίς την ανατροπή του καπιταλισμού και την κατάργηση των τάξεων και ταξικής βαρβαρότητας, εκτός της εργατικής τάξης και της ταξικής πάλης ως σύνολο. Η πάλη μας είναι για μια αταξική, α-κρατική κοινωνία, όπου «Η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» (Κομμουνιστικό Μανιφέστο).

7. Από αυτή την συγκεριμένη καθολική σκοπιά θα πρέπει να προχωρήσει και να συγκεκριμενοποιήσει σε κάθε συγκεκριμένη συγκυρία, τόπο και χρόνο, ένα πρόγραμμα για την κοινωνική χειραφέτηση, για μια σοσιαλιστική διέξοδο από τη σημερινή καταστροφική συνθήκη. Οι γενικές γραμμές ενός τέτοιου επαναστατικού προγράμματος πρέπει να είναι

Τέρμα στα μέτρα «λιτότητας» κοινωνικού κανιβαλισμού!

Θέσεις εργασίας, μισθούς, στέγη και αξιοπρεπή ζωή για όλα τα λαϊκά στρώματα, με δωρεάν εκπαίδευση, υγεία και δωρεάν όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες!

Κατάργηση του χρέους στους χρηματοπιστωτικούς καρχαρίες!

Εθνικοποίηση των τραπεζών κι όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, χωρίς αποζημίωση για το μεγάλο κεφάλαιο, κάτω από εργατικό έλεγχο!

Για ένα δημοκρατικό σχεδιασμό της παραγωγής σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες της απόλυτης πλειοψηφίας του πληθυσμού, όχι για το κέρδος λίγων!

Κατάργηση της καταπιεστικής καπιταλιστικής κρατικής μηχανής! Όλη η εξουσία στα συμβούλια των εργαζομένων, των φτωχών της πόλης και της υπαίθρου!
Για την Κομμούνα και μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία από Κομμούνες στην περιοχή μας, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο!

8. Για να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, στις σημερινές συνθήκες, θα πρέπει να αναπτύξουμε ένα διεθνές δίκτυο στρατευμένων αγωνιστών· έναν ανοιχτό, ειλικρινή και φιλικό διάλογο με όλες τις επαναστατικές, χειραφετητικές δυνάμεις που προέρχονται από διαφορετικές πολιτικές παραδόσεις στην ταραγμένη εποχή μας, για τις προοπτικές, το πρόγραμμα και την οργάνωση· σχέδια κοινής δράσης και αλληλεγγύης σε περιφερειακή, ηπειρωτική και διεθνή κλίμακα, σε όλα τα καυτά πολιτικά και κοινωνικά οικονομικά ζητήματα του σήμερα, καθώς και κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, των τεράστιων γεωπολιτικών κινδύνων, της πατριαρχίας, των κλιματικών αλλαγών και των περιβαλλοντικών κινδύνων της εξαφάνισης όλης της ζωής στον πλανήτη.
Βάσει κοινών δράσεων, σταθερής συζήτησης, ανταλλάσσοντας αγωνιστικές εμπειρίες, θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε προς την κατεύθυνση του πιο κρίσιμου και επείγοντος πολιτικού καθήκοντος στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη διεθνή σοσιαλιστική επανάσταση:
* να χτίσουμε μαχητικά, εργατικά επαναστατικά κόμματα χωρίς γραφειοκράτες
* να χτίσουμε μια νέα επαναστατική Διεθνή!

Η Γραμματεία του Βαλκανικού Σοσιαλιστικού Κέντρου «Κριστιάν Ρακόβσκι»

Η Γραμματεία της Ιστοσελίδας RedMed

Μάιος 2019

Μετάφραση Γιαν. Σιμ.