της Ζωής Κιούρκα
Η δημόσια υγεία στην Ελλάδα έχει γίνει ένα από τα σύμβολα της θανατοπολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ένα χαρακτηριστικό δείγμα των διαρκών εγκλημάτων της, με μπροστάρη τον διαβόητο υπουργό-έμπορο της υγείας που δυστυχώς εκπροσωπεί το θεσμό μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, το “σύστημα” δεν μπορεί να σταθεί χωρίς ποδάρια, και αυτό το σύστημα έχει πολλά από δαύτα.
Οι υγειονομικοί σήμερα εργάζονται σε ένα σύστημα υγείας στα χειρότερά του, πέραν των προβλημάτων υποδομών και ελλείψεων σε φάρμακα, υλικά, μηχανήματα και εργαλεία που είναι απαραίτητα για την παροχή ποιοτικής περίθαλψης: συνθήκες εργασιακής εξουθένωσης (με αμέτρητα χρωστούμενα ρεπό και άδειες), οικονομικής και (πρωτοφανούς) εργασιακής επισφάλειας με την εκτίναξη μικρών συμβάσεων ορισμένου χρόνου από ΔΥΠΑ αλλά και ιδιωτικές εταιρείες εργολαβικών εργατών και εργατριών που συμβάλλονται με δημόσια νοσοκομεία.
Οι νέες και νέοι γιατροί, που παραμένοντας στη χώρα βιώνουν την απόλυτη υποβάθμιση (μισθολογική, επιστημονική, εκπαιδευτική, εργασιακών συνθηκών κ.ο.κ.), όλο και περισσότερο στρέφονται στη μετανάστευση και έτσι ο πληθυσμός της χώρας στερείται το μελλοντικό επιστημονικό προσωπικό της για τη δημόσια υγεία. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι οι ειδικευόμενες και ειδικευόμενοι γιατροί στην Ελλάδα κατέχουν τα πρωτεία στην υπερεργασία σε όλη την Ευρώπη, με 72 ώρες την εβδομάδα κατά μέσο όρο. Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που η κατάσταση της υγείας του πληθυσμού της χώρας πάει απ’ το κακό στο χειρότερο, ενώ τα εργατικά ατυχήματα εκτινάσσονται χρόνο με το χρόνο.
Και ενώ εργαζόμενες και εργαζόμενοι στη δημόσια υγεία κρατούν με αυταπάρνηση όρθιες τις υπηρεσίες που της έχουν απομείνει, απέναντι σε τρομερές αντιξοότητες, με επίκεντρο τους ασθενείς οι οποίοι χρειάζονται, όσο ποτέ άλλοτε, φροντίδα και ποιοτική περίθαλψη, ένα παράλληλο σύμπαν αρπακτικών δρα εντός και εκτός του ΕΣΥ ανενόχλητο υπονομεύοντας ακόμη περισσότερο το αγαθό τής δημόσιας και δωρεάν υγείας. Τα κυκλώματα αρπακτικών (αυτό που ονομάζω “ΟΠΕΚΕπαίδες της υγείας”), παίζουν ρόλο στρατηγικής σημασίας για το σύστημα της θανατοπολιτικής και δεν περιορίζονται στο να κάνουν μπίζνες πάνω στις πλάτες ασθενών σε ανάγκη και ενός υποταγμένου στη ματαίωση, φοβισμένου και εξουθενωμένου υγειονομικού προσωπικού, αλλά έχουν και (ενσυνείδητα ή ασυνείδητα) βαθύτερες προεκτάσεις. Αυτά είναι τα μακριά ποδάρια του συστήματος στα οποία αναφερθήκαμε παραπάνω. Παρακάτω θα επιχειρήσω να περιγράψω την ανατομία του “έργου” τους, σε συνέργεια και με την ανοχή της ύποπτης για δράση εγκληματικής συμμορίας και κατασκοπείας σε βάρος της χώρας, που δεν είναι άλλη από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αυτή η δράση και συνέργεια κυκλωμάτων εντός των νοσοκομείων με τις θανατοπολιτικές “υγείας” της κυβέρνησης καταστρέφουν κάθε κύτταρο του ΕΣΥ, και μαζί του έναν ολόκληρο πληθυσμό που έχει οδηγηθεί σε εξαθλίωση.
ΟΠΕΚΕ-παίδες της Υγείας…
Πριν λίγους μήνες, ολόκληρη η χώρα παρακολούθησε στενά το σόου της εξεταστικής της Βουλής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με πρωτοφανή ποσοστά τηλεθέασης για τα δεδομένα του καναλιού της Βουλής, γνωρίσαμε “άριστα” φυντάνια τύπου φραπεδο-χασαπο-μαγείρων, αμφιβόλου νοημοσύνης, αλλά παράλληλα… με μεγάλη τύχη! Την ώρα που ένας ολόκληρος λαός εξαφανίζεται υλικά, ηθικά και ψυχικά, τα “γαλάζια καλόπαιδα” του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ θησαύρισαν (και μάλλον θησαυρίζουν ακόμα) απειλώντας, εκβιάζοντας, παρανομώντας με κάθε ευφάνταστο τρόπο και χωρίς όριο, έχοντας διασυνδέσεις με υπουργούς και στελέχη της ΝΔ, χαίροντας “προστασίας” και μπαινοβγαίνοντας στον ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλες κρατικές δομές ωσάν αγάδες στο τσιφλίκι τους.
Οι ΟΠΕΚΕ-παίδες της υγείας έχουν παρόμοιο αέρα θρασύτητας: αγράμματοι ή εγγράμματοι “λειτουργοί της υγείας” με “όνομα” και δύναμη στα νοσοκομεία επιρροής τους, που πουλάν εμπειρία, αυθεντία, ιεραρχία και… τρέλλα σε ασθενείς και συναδέλφους τους ενώ παράλληλα ασκούν κάθε είδους βία (ψυχολογική, λεκτική ακόμα και σωματική) προληπτικά, για παραδειγματισμό αλλά και προς συμμόρφωσιν κάθε ανυπότακτου που ακόμη συγκρατεί τη λογική και τα λογικά του. Συνήθως κατέχουν διευθυντικές θέσεις ή θέσεις διοικητών νοσοκομείων, αλλά γρήγορα συνάπτουν σχέσεις δημιουργικής ασάφειας ή/και διαμορφώνουν τους “από-κάτω” τους (“πλάθουν χαρακτήρα”) με στόχο το προσωπικό τους συμφέρον με πλιάτσικο από παντού (ασθενείς, εταιρείες, κονδύλια κ.ο.κ), τη διατήρηση της ηγεμονίας τους στα νοσοκομεία και τον αποπροσανατολισμό των πολλών από τις βρώμικες δουλειές τους. Σε όσες/όσους επιχειρούν να αντισταθούν στο “θεάρεστο” έργο τους (είναι οι ίδιοι που συχνά διαφημίζουν και την πίστη τους στα θεία, όντες στην πραγματικότητα οι μεγαλύτεροι θεομπαίχτες), επιφυλάσσουν τρομερά χουνέρια: “σποντίτσες”, διαρκής και εξαντλητική -αλλά καθόλου εποικοδομητική- κριτική (ώστε να θέσουν τον στόχο τους σε μια διαρκώς απολογητική θέση αποπροσανατολίζοντας, κλωνίζοντας και για να αλλοιώσουν την ηθική υπόσταση του ατόμου), παρεμβατικότητα, υποδόριες ή ανερυθρίαστες απειλές (αναλόγως πώς κρίνουν το επίπεδο συνείδησης του θύματός τους) και δοσοληψίες παντός τύπου. Οι τελευταίες μπορεί να είναι χρηματικές/υλικές συναλλαγές με άλλα μέλη του κυκλώματος, “πλάτες” σε αντιδεοντολογικές πρακτικές ή (όσον αφορά τα μεγάλα θύματα της ισορροπίας του τρόμου, συνήθως ειδικευόμενες/-ους γιατρούς) ακόμα και… “εκπαίδευση”.
Οι εν λόγω ΟΠΕΚΕ…παίδες της υγείας, δε θα μπορούσαν να πουλάνε την τρέλα τους για να αγοράζουν ανθρώπους-σκιές αλλά και ατέλειωτες μίζες αν δεν υπήρχαν τα κενά και οι… “ευκαιρίες” που δημιουργούν οι θανατοπολιτικές υγείας που ασκούνται στην κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης και διάλυσης της δημόσιας υγείας, αλά μοντέλο ΟΣΕ (όπως έχω επισημάνει και στο παρελθόν). Ενδεικτικά παραδείγματα:
Ασύλληπτη υποστελέχωση στον βαθμό που πρακτικά τα νοσοκομεία δουλεύουν σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν αποκλειστικά με προσωπικό ασφαλείας. Δεν είναι λοιπόν περίεργο να παρουσιάζονται μικρές συμμετοχές στις απεργιακές κινητοποιήσεις των υγειονομικών (το έσχατο και μοναδικό πλέον μέσο αγώνα), όταν από τη μια επικρατεί μια τρομακτική και εξοντωτική κατάσταση, ενώ ηγεσίες συνδικαλιστικών οργάνων ξεπλένουν υπουργούς που εμπαίζουν προσωπικό και ασθενείς, παίζοντας παράλληλα βρώμικο ρόλο για το υγειονομικό κίνημα.
Συνεργασία με εργολαβικές εταιρείες που απασχολούν προσωπικό που εργάζεται στα νοσοκομεία με άθλιες συνθήκες εργασίας, άθλιους μισθούς, απειλές και κανένα εργασιακό δικαίωμα. Ο κανόνας δε για τους εργαζόμενους σε αυτές τις εταιρείες που συμβάλλονται με το δημόσιο (με τις γνωστές επιπτώσεις υπερχρεώσεων για το δημόσιο ταμείο και την παράλληλη υποβάθμιση ποιότητας των λαμβανόμενων υπηρεσιών) είναι να αποκλείονται από τα σωματεία εργαζομένων των νοσοκομείων, παραμένοντας ακόμα πιο εκτεθειμένες και εκτεθειμένοι.
Συγκάλυψη έκνομων ενεργειών, ελλείψεων και παραλήψεων είτε αφορά τις υποδομές, το προσωπικό και την εκπαίδευση, είτε αφορά το χρηματισμό, τον εκφοβισμό και την κατάχρηση εξουσίας από τους/τις διαφόρων ειδών ΟΠΕΚΕπαίδες στην υγεία.
Κατάληψη των σωματείων εργαζομένων από τα διαβόητα “σωματεία-σφραγίδες” όπου ούτε λίγο ούτε πολύ οι γαλάζιες διοικήσεις νοσοκομείων τοποθετούν τα “δικά τους παιδιά” ως “εκπροσώπους” των εργαζομένων, στραγγαλίζοντας έτσι και αυτό το μέσο αγώνα στα νοσοκομεία εκείνα όπου οι αντιστάσεις αδυνατίζουν λόγω όλων όσων έχουν αναφερθεί.
Η λίστα με τα παραδείγματα θα μπορούσε να συνεχιστεί, ωστόσο κάποτε πρέπει να τελειώνουμε!
Ιστορική δικαίωση
Παρόλο που οι ΟΠΕΚΕπαίδες παντός είδους συνεχίζουν να σπέρνουν φόβο και να θερίζουν προνόμια, το Εθνικό Σύστημα Υγείας συνεχίζει να προσφέρει, στο βαθμό που δύναται υπό αυτές τις συνθήκες, υπηρεσίες υγείας στον πληθυσμό με αυταπάρνηση και ήθος από τα υγιή κομμάτια του προσωπικού που ακόμη στέκουν αλύγιστα. Ελπίδα και συμπαράσταση στα υγιή κομμάτια του ΕΣΥ εν μέσω της ιστορικής συγκυρίας εκφασισμού και ζόφου εντός αυτού που εξελίσσεται στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο από τις επιθέσεις του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ κατά πάντων (με την ΕΕ και το ελληνικό κράτος αγαστούς εταίρους προετοιμάζοντας το έδαφος για νεκρούς πολέμου), δεν είναι τίποτε άλλο παρά “η νιότη του κόσμου”, όπως έλεγε ο Ρίτσος. Η αντίσταση, η οργάνωση σε πρωτοβουλίες αγώνα εργαζομένων για την ενεργοποίηση των απονεκρωμένων σωματείων, η χειραφέτηση των ασθενών και εν γένει η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας γύρω από τα θέματα της δημόσιας υγείας που την αφορούν άμεσα, αποτελούν εργαλεία διεκδικήσεων της δημόσιας υγείας που δικαιούμαστε και που μας στερείται όλο και περισσότερο. Η δυναμική απάντηση του υγειονομικού κινήματος στη βία της εξουσίας που προκάλεσε τη λύσσα κάθε συστημικής φωνής μετά τη γενναία στάση εργαζομένων και αλληλέγγυων στο ΓΝ Νίκαιας αποτελεί φάρο των αντιστάσεων που ορθώνονται απέναντι στο σύγχρονο καθεστώς με τους σύγχρονους μαυραγορίτες, ταγματασφαλίτες και τους εραστές τους να αναμένουν τη θέση που τους αρμόζει στην ιστορία.