του Θόδωρου Κουτσουμπού
Μια σημαντική αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική εκδήλωση, με δύο εισηγήσεις για μια εις βάθος κατανόηση της επικίνδυνης διεθνούς κατάστασης, οργάνωσε το ΕΕΚ το βράδυ της Τρίτης 3 Φεβρουαρίου στη Λοκομοτίβα, με συμμετοχή πλήθους κόσμου.
Η εκδήλωση έγινε έναν ακριβώς μήνα από την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του Σίλια Φλόρες, από τον αμερικανικό στρατό κατ’ εντολή του Τραμπ – ως μέρος μιας διεθνούς δράσης αλληλεγγύης στη Βενεζουέλα, για την απελευθέρωση του προέδρου της Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του Σίλια Φλόρες, που αποφασίστηκε σε διεθνή συνδιάσκεψη στις 17 Ιανουαρίου μεταξύ κομμάτων της Λατινικής Αμερικής και ευρύτερα.
Ομιλητές ήταν ο δημοσιογράφος της Εφ.Συν, Γιώργος Τσιάρας και ο Σάββας Μιχαήλ, γενικός γραμματέας του ΕΕΚ.
Γιώργος Τσιάρας
Ο Γιώργος Τσιάρας επέλεξε να διαβάσει το κείμενό του στην Σαββατοκυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας – που όπως είπε, κατά μεγάλη τύχη οι θυελλώδεις διεθνείς εξελίξεις ακόμα δεν το έχουν καταστήσει ξεπερασμένο.
« Βενεζουέλα: Υδρογονάνθρακες ο θησαυρός!
Ενας μήνας συμπληρώνεται την Τρίτη από την γκανγκστερική απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και στο μεσοδιάστημα πολύ λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στη χώρα, παρά τους κομπασμούς του Τραμπ-ούκου Αμερικανού προέδρου και τις συνεχείς προσπάθειες δαιμονοποίησης της υπηρεσιακής διαδόχου του απαχθέντος, της Ντέλσι Ροντρίγκες, από τα ξένα ΜΜΕ – και ιδιαίτερα από την Guardian, που επιχείρησε να παρουσιάσει την ίδια και την οικογένειά της ως συνεργούς στην «παράδοση» του προέδρου στους Αμερικανούς εισβολείς, στηριγμένη σε ανώνυμες «μαρτυρίες».
Η κυβέρνηση των Τσαβίστας, κυριολεκτικά μια κυβέρνηση «Μαδούρο-χωρίς-τον-Μαδούρο», διατηρεί τον πλήρη έλεγχο του στρατού και του κράτους, ενώ η έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη αντιπολίτευση της (νομπελίστριας χωρίς Νόμπελ, αφού πήγε και το έδωσε στον Τραμπ!) Μαρία Κορίνα Ματσάδο έχει κυριολεκτικά εξαφανιστεί από τη συζήτηση: φαίνεται πως ακόμη και η πλειοψηφία των αντι-Τσαβίστας ψηφοφόρων δεν της συγχωρούν την ανοιχτή υποστήριξη του εν ψυχρώ βομβαρδισμού της χώρας τους και της δολοφονίας δεκάδων στρατιωτικών αλλά και αμάχων.
Ταυτόχρονα όμως η Βενεζουέλα παραμένει μια πολιορκημένη, αιχμάλωτη χώρα, σε ασφυκτικό κλοιό, καθώς η Αμερική συνεχίζει τον ναυτικό αποκλεισμό και τις κατασχέσεις δεξαμενόπλοιων από την αρμάδα των πολεμικών σκαφών της. Οπως πολύ σωστά έγραψε η Χριστίνα μας (εγώ τη λέω χαϊδευτικά… Πάντζου-Βίγια!), παρακολουθούμε ένα σχιζοφρενικό σκηνικό όπου οι Τσαβίστας παραμένουν στην εξουσία υπό αμερικανική κηδεμονία και συνεχείς εκβιασμούς για νέα χρήση βίας και όπου ο Τραμπ και ο σκοτεινός εγκέφαλος του «δόγματος Ντονρόε», Μάρκο Ρούμπιο, «υπονομεύουν καθημερινά την εύθραυστη εξουσία της Ροντρίγκες και ταυτόχρονα εκθειάζουν την αγαστή συνεργασία μαζί της», ενώ η ίδια η Ροντρίγκες «υπερασπίζεται στις ομιλίες της τις αρχές της μπολιβαριανής επανάστασης, την ίδια στιγμή που η σχέση των ΗΠΑ με τη νέα υπηρεσιακή πρόεδρο μοιάζει να ικανοποιεί όλα τα σχέδια του Ντόναλντ Τραμπ χωρίς προς το παρόν κάποια αντίσταση»…
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της εξαναγκασμένης «ελαστικότητας» του Καράκας υπό τη φονική απειλή των σύγχρονων αμερικανικών «κανονιοφόρων» είναι βέβαια και η προχτεσινή έγκριση από το κοινοβούλιο της Βενεζουέλας του νέου νόμου για το σταδιακό και υπό όρους «άνοιγμα» της εθνικοποιημένης πετρελαϊκής βιομηχανίας στο ξένο κεφάλαιο, που έφερε προς ψήφιση η (πρώην υπουργός Πετρελαίου) Ροντρίγκες. Ενός νόμου που, ενώ διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τον κρατικό έλεγχο της πετρελαϊκής παραγωγής, μέσω της δημόσιας εταιρείας PDVSA, υπόσχεται ταυτόχρονα να παραχωρήσει σε ιδιωτικές (διάβαζε: αμερικανικές) εταιρείες τον έλεγχο της παραγωγής και των πωλήσεων συγκεκριμένων κοιτασμάτων πετρελαίου, κυρίως μέσω του κλασικού μοντέλου «production sharing», δηλαδή συνεκμετάλλευσης, που ακολουθείται από τις περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής και του Περσικού. Υπόσχεται ακόμη να μειώσει τη φορολογία και -σημαντική λεπτομέρεια- να επιτρέψει την ανεξάρτητη (λέμε τώρα…) διαιτησία σε περιπτώσεις διαφορών μεταξύ εταιρειών και Δημοσίου.
Πολλοί… κακοθελητές, ανάμεσά τους και αρκετοί αμερικανόψυχοι Ελληνες που πανηγύρισαν την αρπαγή Μαδούρο και φυσικά δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για την ευημερία του βενεζουελάνικου λαού, έσπευσαν χτες να χαρακτηρίσουν με πηχυαίους τίτλους τον νόμο σαν «συνθηκολόγηση» του Καράκας στις αμερικανικές πιέσεις και σαν πρώτο βήμα για την «πλήρη ιδιωτικοποίηση» των μεγαλύτερων πετρελαϊκών αποθεμάτων στον κόσμο. Παραμύθια της Χαλιμάς: διαβάζοντας πιο προσεκτικά τις προβλέψεις του νόμου, και κυρίως ακούγοντας τα διάφορα σχόλια Αμερικανών ειδικών, σαν τον Τεξανό καθηγητή «Ενεργειακής Οικονομίας» στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, τον Εντ Χιρς, που μίλησε στο αλ-Τζαζίρα, γίνεται σαφές ότι ο νόμος δίνει μεν κάποια εξτρά κίνητρα στις αμερικανικές και άλλες εταιρείες να επενδύσουν στη Βενεζουέλα, αλλά είναι γραμμένος έτσι ώστε το Καράκας να διατηρεί, μακροπρόθεσμα, τον πλήρη έλεγχο της παραγωγής.
Οπως λέει ο Χιρς, και φάνηκε άλλωστε και κατά την πρόσφατη συνάντηση του Τραμπ με τους επικεφαλής πέντε μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών των ΗΠΑ, στην πραγματικότητα «κανένας Αμερικανός δεν βιάζεται να επενδύσει τα λεφτά του εκεί», καθώς θα απαιτηθούν τεράστιες επενδύσεις για την άντληση του (δύσκολου στη διύλιση, λόγω του μεγάλου ποσοστού θειαφιού και άλλων προσμίξεων) βενεζουελάνικου αργού, που δεν δικαιολογούνται με τίποτε από τις σημερινές διεθνείς τιμές του πετρελαίου. Οπως ανέφερε χαρακτηριστικά, οι ΗΠΑ εισάγουν περίπου 4 εκατομμύρια βαρέλια φτηνό «βαρύ» αργό πετρέλαιο (heavy crude) την ημέρα, κυρίως από τον Καναδά, και δεν έχουν λόγο να ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια ανοιχτά εχθρική χώρα, ακόμη κι αν ο Τραμπ προχωρούσε -όπως τους έταξε- σε ομοσπονδιακή επιδότηση με δισεκατομμύρια δολάρια των φορολογούμενων.
Αλλά και άλλοι αναλυτές, όπως διαβάσαμε στα ξένα πρακτορεία, «παραμένουν επιφυλακτικοί» ως προς την πρακτική εφαρμογή του νόμου, υποστηρίζοντας ότι οι διατυπώσεις του «στερούνται σαφήνειας» και ότι οι αλλαγές «δεν επαρκούν για να υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις» που αξιώνουν οι ΗΠΑ. Κοντολογίς, υδρογον-άνθρακες ο θησαυρός! Για την ακρίβεια, τη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει πιθανότερο να εκμεταλλευτεί τις διατάξεις του νέου νόμου η… Κίνα, που ήδη είχε ξεκινήσει μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις στη Βενεζουέλα με το προηγούμενο καθεστώς, παρά οι αμερικανικές εταιρείες, που κοιτάνε πρώτα και πάνω απ’ όλα το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Κι άσε τον Ρούμπιο να καυχιέται όσο θέλει στη Γερουσία για την «εξάλειψη της ιρανικής, της ρωσικής και της κινεζικής παρουσίας στη Βενεζουέλα»: ο μόνος πραγματικός μοχλός πίεσης που διαθέτει πλέον η Αμερική είναι η δύναμη των όπλων – αλλά για πόσο μπορεί να μείνει η πειρατική αρμάδα «παρκαρισμένη» στην Καραϊβική;
Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο πολύς Ρούμπιο «στριμώχτηκε» άγρια την Πέμπτη όχι μόνο από Δημοκρατικούς, αλλά και από αρκετούς Ρεπουμπλικανούς βουλευτές και γερουσιαστές, που τον κατηγόρησαν για παραβίαση του Συντάγματος με την ανάληψη πολεμικών επιχειρήσεων χωρίς άδεια του Κογκρέσου και απείλησαν ότι θα βάλουν βέτο σε περίπτωση νέων ετσιθελικών επιθετικών ενεργειών. Ο Κουβανο-Αμερικανός υπουργός υποστήριξε από τη μεριά του ότι η απομάκρυνση του Μαδούρο ήταν «αναγκαία», καθώς η Βενεζουέλα είχε μετατραπεί, λέει, σε… «βάση επιχειρήσεων των αντιπάλων των ΗΠΑ», αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τις ανοησίες περί δήθεν συνεργασίας του καθεστώτος με διακινητές ναρκωτικών. Και βέβαια, τα μάσησε στο ζήτημα της «δημοκρατικής μετάβασης», αφού αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι οι τρισκατάρατοι «Τσαβίστας» θα παραμείνουν για αρκετό καιρό στην εξουσία.
Η ειρωνεία είναι πως, περίπου την ίδια ώρα, ο Τραμπ ανακοίνωνε πως είχε μια «πολύ παραγωγική» συνομιλία με τη Ροντρίγκες και πως αφενός «θα ανοίξει όλο τον εμπορικό εναέριο χώρο πάνω από τη Βενεζουέλα» και αφετέρου ότι διέταξε το υπουργείο Οικονομικών να εκδώσει «γενική άδεια που επιτρέπει συναλλαγές με το καθεστώς της Βενεζουέλας και την κρατική PDVSA», αίροντας τον σχετικό αποκλεισμό. Δύο πολύ σημαντικές και κυρίως άμεσες και χειροπιαστές εξελίξεις για την πολιορκημένη και χειμαζόμενη από το πολυετές αμερικανικό εμπάργκο χώρα. Βέβαια ο… Μινχάουζεν Τραμπ είπε ακόμα ότι «μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες βρίσκονται ήδη στη Βενεζουέλα… Εξερευνούν την περιοχή και επιλέγουν τις τοποθεσίες τους […] για να φέρουν πίσω τεράστιο πλούτο για τη Βενεζουέλα και για τις Ηνωμένες Πολιτείες». Αμ δε! »
Σάββας Μιχαήλ
Ο Σάββας Μιχαήλ στην ομιλία του είπε:
H εκδήλωση γίνεται μέσα σε εξαιρετικά επείγουσα και δραματική κατάσταση που βιώνει όλη η ανθρωπότητα και μάλιστα σε συνθήκες πολύ μεγάλης σύγχυσης. Υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις ραγδαία ταχύτητα των μεταβολών στην παγκόσμια κατάσταση, στη γειτονιά μας και σε κάθε χώρα, και στην κοινωνική συνείδηση των πλατύτερων μαζών. Η σύγχυση επιτείνεται από τα Μέσα (παρα)Πληροφόρησης των Κυρίαρχων.
Θα ήθελα να υπενθυμίσω, όπως είπε και ο Γιώργος [Τσιάρας] πιο πριν, ότι μιλάμε ένα μήνα μετά την αμερικάνικη πολεμική εισβολή στη Βενεζουέλα, για πρώτη φορά στη νότια Αμερική – που δεν είναι ίδια με την παλαιότερη επέμβαση στον Παναμά. Ο Μαδούρο δεν είναι Νοριέγκα και η Βενεζουέλα δεν είναι Παναμάς.
Ο Σάββας Μιχαήλ, είπε ότι η σημερινή ημέρα (3 Φεβρουαρίου) έχει κηρυχθεί διεθνώς ως Ημέρα για την απελευθέρωση του Νικολάς Μαδούρο, και της γυναίκας του, Σίλια Φλόρες, μετά από μια διεθνή συνδιάσκεψη στις 17 Ιανουαρίου αριστερών κομμάτων και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος εκπροσωπώντας το ΕΕΚ. Απαιτούμε την απελευθέρωση του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και έχει αποφασιστεί κάθε 3 του μήνα να οργανώνουμε, ει δυνατόν, δράσεις για την απελευθέρωση του Μαδούρο, της συντρόφισσας Σίλια Φλόρες και το σταμάτημα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Βενεζουέλα, το λαό της και την Μπολιβαριανή επανάσταση.
Οι ιμπεριαλιστές δεν πρόκειται να σταματήσουν εκεί.
Πέρα από την αγωνία για το τι θα γίνει στο Ιράν, υπάρχει η αγωνία για την Κούβα. Στις 29 Γενάρη, ο Τραμπ επέβαλε πλήρη, εξοντωτικό αποκλεισμό της Κούβας. Δεν υπάρχει ηλεκτρισμός στα νοσοκομεία, η ζωή γίνεται αβίωτη. Γιατί η Κούβα, με όλα τα στραβά που κάποιος μπορεί να βρει, παραμένει το νησί της επανάστασης. Και αυτό φάνηκε με τη μεγαλειώδη διαδήλωση που έγινε για να τιμήσουν τους 32 νεκρούς Κουβανούς που πολεμήσανε και πέσανε, μαζί με πάνω από 100 Βενεζουελανούς, στις 3 Γενάρη…
Ο Σάββας Μιχαήλ υπενθύμισε ότι την προηγούμενη μέρα (2 Φεβρουαρίου) ήταν η επέτειος των «10 ημερών της αυγής » της ένοπλης φάσης της εφόδου της ιρανικής επανάστασης του 1978-79. Από το 1978 γινόνταν ολοένα μαζικότερες διαδηλώσεις, χωρίς όπλα, και οι φονιάδες της Σαβάκ του Σάχη σκοτώνανε διαδηλωτές. Το πένθος σε κάθε κηδεία μετατρέπονταν σε επαναστατική κινητοποίηση των “μουσταζαφίν”, των απόκληρων. Μόνο στην τελευταία φάση, χρησιμοποιήθηκαν όπλα. Η ιρανική επανάσταση δεν είναι ένα θεοκρατικό τέρας όπως την παρουσιάζουν ορισμένοι. Το σύμβολο της βαρβαρότητας και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στην περιοχή, εκτός από το σιωνιστικό Ισραήλ, ήταν το Ιράν του Σάχη. Η ιρανική επανάσταση που γκρέμισε το καθεστώς των βασανιστηρίων και του CENTO στην περιοχή είναι μια μεγάλη επανάσταση, εκατομμυρίων μαζών. Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα με αυτήν την εκδήλωση αποτίει φόρο τιμής στην Ιρανική επανάσταση του 1979. H επιθετικότητα του Καλιγούλα -Τραμπ εναντίον του Ιράν είναι η έκφραση ενός συστήματος σε παρακμή… Ταυτόχρονα, μας βομβαρδίζουν με ψευδείς ειδήσεις κατά του Ιράν επιτείνοντας στη σύγχυση…
Όλες οι εξελίξεις είναι ξεχωριστές, διαφορετικές στιγμές σε μια ανισόμερη εξέλιξη, δεν είναι το ίδιο αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα με αυτό στη Γροιλανδία, ή στο Ιράν, όμως, αυτή η ανισόμερη ανάπτυξη εκρήξεων είναι ταυτόχρονα συνδυασμένη. Δεν μπορείς να καταλάβεις κάθε μια χώρα ξεχωριστά χωρίς να δεις την ιδιομορφία της και συγχρόνως την αλληλοσύνδεση και τον συνδυασμένο χαρακτήρα τους σε ένα κόσμο μιας καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης σε ένα κόσμο έχει εκραγεί προς τα μέσα, σε ενδόρρηξη, ιδιαίτερα μετά το κραχ του 2008. Είναι δεμένα όλα αυτά. Από το Καράκας και την απαγωγή του Μαδούρο στη σύνοδο του Νταβός και στην απαίσια φιέστα του λεγόμενου Συμβουλίου της Ειρήνης για τη Γάζα – στην πραγματικότητα συμβουλίου πολέμου. Η εκεχειρία δεν έλυσε τίποτα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσοι πεθαίνουν καθημερινά και πόσα παιδιά πεθαίνουν από το κρύο.
Η Βενεζουέλα πρέπει να ιδωθεί σαν το πρώτο τακτικό βήμα αυτού του απαίσιου ντοκουμέντου που λέγεται National Security Strategy (Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας) και δημοσιεύτηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2025. Παρ’ ότι σε διάφορα σημεία λέει και ξελέει, είναι αντιφατικό κείμενο, είναι η στρατηγική της επανακατάκτησης της παγκόσμιας κυριαρχίας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Δεν είναι σωστό αυτό που είπαν ορισμένοι, ότι οι ΗΠΑ γυρίζουν προς τα μέσα, στα του οίκου τους. Κάποιες εκφράσεις είναι εθνικιστικές και κατάλληλες για να ικανοποιήσουν τους απογοητευμένους οπαδούς του MAGA. Όμως δεν είναι μια πολιτική εθνικού απομονωτισμού. Είναι μια παγκόσμια στρατηγική.
Η Βενεζουέλα ήταν η πρώτη εφαρμογή αυτής της στρατηγικής. Ο ομιλητής ανέλυσε την κατάσταση στη Βενεζουέλα μετά την ιμπεριαλιστική απαγωγή του Μαδούρο, όπου η δεξιά φιλοϊμπεριαλιστική αντιπολίτευση (Ματσάδο κ.λπ.) είναι ανύπαρκτη και οι ΗΠΑ, με τον [υπουργό εξωτερικών] Ρούμπιο επιχειρεί να εφαρμόσει μια τακτική σε τρεις φάσεις, σταθεροποίηση, ανάκαμψη και μετάβαση – σε ένα καθεστώς ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ, όμως ακόμη και τα σχέδια του Τραμπ για την εκμετάλλευση των πετρελαίων της Βενεζουέλας δεν μπορούν να εφαρμοστούν… Όπως, επίσης, τα σχέδια για τη Νέα Μέση Ανατολή.
Επανερχόμενος στο Ιράν επισήμανε το ρόλο της Μοσάντ στην εκμετάλλευση των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που πυροδότησε ο ανεξέλεγκτος πληθωρισμός και η κατάρρευση του ριάλ, τον ρόλο του Μασκ και των μεγιστάνων της Silicon Valley.
Αναφερόμενος στην Γροιλανδία είπε ότι η ενσωμάτωση στις ΗΠΑ, είτε με τη βία είτε με εξαγορά, στόχο έχει την Αρκτική, τη Ρωσία και παραπέρα την Κίνα. Η Κίνα βρίσκεται στο στόχαστρο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, είπε, και υπενθύμισε ένα απόσπασμα ομιλίας του στο Γουχάν, μετά τον βομβαρδισμό της κινεζικής πρεσβείας στο Βελιγράδι, το 1999, όταν το ΕΕΚ με άλλους συντρόφους συμμετείχε στην αποστολή αλληλεγγύης του 18Άνω: «Οι βόμβες των ΗΠΑ πέφτουν τώρα στην Γιουγκοσλαβία. Ο αμερικανο- νατοϊκός ιμπεριλαισμός ξεκινάει από το Βλειγράδι για να πάει στη Μόσχα και μετά στο Πεκίνο” – μια φάση που ξεσήκωσε το ακροατήριο των Κινέζων φοιτητών.
Ανατρέχοντας στον Λέον Τρότσκι και στο βιβλίο του Ευρώπη και Αμερική είπε ότι η Αμερική -το υψηλότερο σημείο στο οποίο έχει φθάσει ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός- είναι υποχρεωμένη να αναδιοργανώσει βίαια τον κόσμο και την Ευρώπη – η οποία σήμερα έχει εντελώς παραλύσει. Η εναλλακτική λύση, είναι η σοσιαλιστική επανάσταση και η ενοποίηση της Ευρώπης με τη σοσιαλιστική επανάσταση.
Ο Σάββας Μιχαήλ αναφέρθηκε στην κοινωνική έκρηξη στη Μιννεάπολη και στις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στις ΗΠΑ, τη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών και την ρήξη ανάμεσα στην εβραϊκή Διασπορά στις ΗΠΑ με το Ισραήλ μετά την γενοκτονία στην Γάζα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σε συνοικίες της Νέας Υόρκης με μεγάλη πλειοψηφία Εβραϊκή, η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε ως δήμαρχο Νέας Υόρκης τον μουσουλμάνο Μαμντάνι, ανεξάρτητα από τους περιορισμούς που αυτός έχει. Αυτό θα έχει επιπτώσεις και στο σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ.
Στην Ελλάδα πρέπει να συνδέσουμε το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και την συνολική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και τον φασισμό, με την πάλη κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη – της πιο αντιδραστικής κυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών. Προειδοποίησε ότι σε πιθανό “θερμό επεισόδιο” στην περιοχή δεν αποκλείεται η αναθέρμανση μιας κυβέρνησης “εθνικής ενότητας” – κάποιοι ποντάρουν στον Δένδια, στον Δένδια που θέλει να αλλάξουμε κουλτούρα και να συνηθίσουμε στα “φέρετρα με σημαίες”!
Μιλώντας για προσεχείς δράσεις ανέφερε την ήδη διεξαχθείσα διεθνή συνάντηση στις 17/1 που θα ακολουθηθεί από μια διεθνή αντιπολεμική και αντιφασιστική συνάντηση στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας στις 26-29 Μαρτίου 2026. Τον Ιούλιο 2026, το Κέντρο Ρακόφσκυ οργανώνει μια διεθνή αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική συνδιάσκεψη και συμμετοχή στη μαζική διαδήλωση στην Κωνσταντινούπολη ενάντια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ.
Στο τέλος ακολούθησε πλούσια συζήτηση με ερωτήσεις και απαντήσεις των ομιλητών.
Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να την δείτε στον λογαριασμό της Νέας Προοπτικής στο YouTube.