του Μιχάλη Καμπίτη
Η ένταση στο Αιγαίο εξελίσσεται σε δύο παράλληλα μέτωπα.
Στα θαλάσσια περιβαλλοντικά πάρκα και υπεράκτια αιολικά πάρκα, με τις δύο χώρες Ελλάδα και Τουρκία να προβαίνουν η μία μετά την άλλη σε ανακοινώσεις και να εκδίδουν προεδρικά διατάγματα.
Σύντομο Ιστορικό
– Πρώτα η Ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στην προετοιμασία Π.Δ. που ολοκληρώθηκε το Μάιο του 2026 για τη θεσμοθέτηση Εθνικού θαλάσσιου πάρκου στο Νότιο Αιγαίο και στις Κυκλάδες καθώς και στο Ιόνιο, σαν μια σπάνια επίδειξη οικολογικής συνείδησης.
Η απάντηση ήλθε μέσα Αυγούστου 2026 από την Τουρκική κυβέρνηση θεσμοθετώντας δικά της εθνικά θαλάσσια πάρκα στο Βορειοανατολικό Aιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το αποτέλεσμα ήταν να κατηγορεί η μια πλευρά την άλλη για μη σύννομες ενέργειες, καθώς από τη μεριά της Τουρκικής κυβέρνησης παραβιάζεται το Διεθνές δίκαιο της θάλασσας (UNCLOSUnited Nations Convention on the Law of the Sea), «Γκρίζες ζώνες» σου λέει.
Έτσι 31 Αυγούστου υπογράφεται στο Τελ Αβίβ επίσημη διμερής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, για την ανάπτυξη αντιαεροπορικού και αντιπυραυλικού συστήματος «σιδερένιος θόλος» επονομαζόμενος και… «Ασπίδα του Αχιλλέα», για δήθεν προστασία από τον εξ ανατολών κίνδυνο και συνδυάζει τρία κορυφαία ισραηλινά συστήματα για την κάλυψη κάθε είδους απειλής σε διαφορετικά ύψη και αποστάσεις.
Τα τρία Ισραηλινά όπλα τού «σιδερένιου θόλου» είναι: Το SPYDER (μικρό βεληνεκές) και το BARAK MX με μεσαίο βεληνεκές) για τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και η «σφεντόνα του Δαυίδ» για τη Σούδα των Χανίων. Αυτά ελέγχονται από ένα κεντρικό σύστημα διοίκησης μέσω τεχνητής νοημοσύνης που βλέπει την απειλή και προτείνει αυτόματα πιο βλήμα είναι ιδανικό για να την κτυπήσει.
Η ισορροπία όμως στο Αιγαίο δεν εξαρτάται από τις διαθέσεις της Τουρκίας ή της Ελλάδας, αλλά από το πράσινο φως που θα δώσουν οι ΗΠΑ. Γι’ αυτό και το αντιαεροπορικό-αντιπυραυλικό σύστημα που κόστισε τρία δις ευρώ όχι για τον δήθεν υποτιθέμενο τουρκικό κίνδυνο αλλά για τις επιχειρήσεις των Ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Με τη συμφωνία Μητσοτάκη – Νετανιάχου δεν δίνεται μόνο οικονομική – πολιτική – στρατηγική στήριξη στη γενοκτονική πολιτική του σιωνιστικού κράτους στη Γάζα και στο σφαγείο στη Δυτική Όχθη. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μέρος της επιθετικής ιμπεριαλιστικής αιχμής των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στους αραβικούς λαούς και το Ιράν. Ταυτόχρονα, οξύνεται η αντιπαράθεση με τις βλέψεις και ανησυχίες της Τουρκίας – και αυτής μέλος του ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα την τροφοδότηση μιας αέναης αντιπαράθεσης σε εξοπλιστικά προγράμματα που κάποια στιγμή μπορεί να οδηγήσουν σε παρανάλωμα στις δύο πλευρές του Αιγαίου…
Τα τρία λοιπόν δισεκατομμύρια ευρώ θα πάνε για την “άμυνα”, όπως βαφτίζεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, και όχι για την Παιδεία, Υγεία, Υποδομές που θα στεγάσουν πολιτισμό και Μετανάστες- πρόσφυγες που βρίσκονται σε δομές κολαστήρια όπως για παράδειγμα η Σιντική Σερρών. Ποιος νομίζετε ότι θα πληρώσει την παραπάνω ζημιά; Ποιος άλλος βέβαια από το φορολογούμενο πολίτη!!!.
Η αλλαγή ατζέντας από την οικονομική κρίση (ακρίβεια, φτώχεια, ανεργία) στα Ελληνοτουρκικά, είναι το θείο δώρο για την κυβέρνηση. Για την ακρίβεια είναι καλά και μεθοδικά φιλοτεχνημένη πολιτική. Η εθνική ενότητα είναι πάντα όρος για την ήρεμη διακυβέρνηση του κράτους. Ο εθνικός κίνδυνος είναι το καύσιμο της εθνικής ενότητας. Μας πουλάνε εθνικό κίνδυνο για να μας κουμαντάρουν (με εθνικισμό, ξενοφοβία, ρατσισμό – καλλιεργώντας παράλληλα το έδαφος για το φασισμό).
Οι επίσημες ΕλληνοΤουρκικές σχέσεις, είναι αυτές που προσδιορίζονται από τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών που έχουν να κάνουν με την εκμετάλλευση /ή και συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων στο Αιγαίο κ.λπ. Μας πουλάνε τον εξ ανατολών κίνδυνο, ενώ έδωσαν λιμάνια και ακτοπλοϊκές συνδέσεις στον υποτιθέμενο εχθρό, δηλαδή ακτοπλοϊκή κυριαρχία τουρκικών εταιρειών στις γραμμές σύνδεσης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου με τα μικρασιατικά παράλια και τις εμπορικές απόπειρες / προσεγγίσεις τουρκικών κολοσσών σε ελληνικές υποδομές. Μαζί κάνουν μπίζνες, μαζί τρώνε και πίνουν και στο μετανάστη τίποτα δεν δίνουν.
Ας σκεφτούμε τα παλιά συνθήματα : «Η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα! Οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα!» και (του Λίμπκνεχτ και του Λένιν) «Ο κύριος εχθρός είναι στη δική μας χώρα»!