Του Σαλάχ Μούσα
Το Κατὰ Φῶς καὶ Αἷμα
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 1 — Ἡ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΣΜΙΟΥ ΜΕΣΣΙΑ
1.
Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς φοβερᾶς χειμερινῆς καταιγίδος,
ὁ Χριστὸς ὁ Παλαιστῖνος
ἐξῆλθεν ἐκ τῆς φυλακῆς ὡς ἀρνίον δεδεμένον,
οὐχὶ ἵνα εἰσέλθῃ εἰς Βηθλεέμ,
ἀλλ᾽ εἰς στρατόπεδον ἐρήμου
ὅπου ἡ σκιὰ κατέπινε τὸ ὄνομα.
2.
Καὶ ἦν ἡ ὁδὸς πλήρης στρατιωτῶν,
ὡς λύκων ἐν νυκτὶ ἀστέγῳ.
Ἀλλ᾽ ὁ Κύριος ἐβάδιζεν ἀναπέμποντας σπινθῆρας φωτός
ἐκ τοῦ προσώπου τοῦ τραυματισμένου.
3.
Καὶ ἀκούων τὸ κλάμα τῆς Γάζας
ὡς σεισμὸν ἐν βυθῷ θαλάσσης,
εἶπεν:
Ἐν τῷ αἵματι τούτῳ
ἡ ἀλήθεια γεννᾶται ὡς φῶς ἄσβεστον.
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 2 — Ἡ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ
1.
Καὶ εἶδεν ὁ Χριστός
τέκνα ἐκβαλλόμενα ἐκ τῶν ἐρειπίων,
γυναῖκας ζητούσας ὄνομα ἐν σποδῷ,
ἀνθρώπους ἀνασύροντας τὴν ψυχήν
ὡς ἄνθος ἐν χειμῶνι.
2.
Καὶ ἡ γῆ ἔβραζε
ὑπὸ τὸ βάρος τῆς ἐξολεθρεύσεως.
3.
Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος:
Μαρτυρεῖ ἡ Γάζα τὴν ἀλήθειαν τοῦ κόσμου:
ὅτι ὁ θάνατος δὲν ἔχει κρίσιν ἐπ᾽ αὐτῆς,
ἀλλ᾽ ἡ ἀδικία τὴν κυκλῶν.
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 3 — Ἡ ΔΥΤΙΚΗ ὌΧΘΗ ΤΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ
1.
Καὶ ἐπορεύθη ὁ Χριστὸς πρὸς τὴν Ὄχθην,
καὶ εἶδεν οἴκους κατεστραμμένους,
ἀνδρᾶς συρομένους ἐκ τῶν κλινῶν,
νεανίας παγωμένους ὑπὸ τὴν σελήνην
κεκλεισμένων τῶν στομάτων.
2.
Καὶ ἡ γῆ ἔμοιαζεν ὡς ἀμπελὼν ἀκλάδευτος,
ὅπου ἀντὶ καρπῶν φύονται τάφοι.
3.
Καὶ εἶπεν:
Οὐκ ἀπέθανεν ὁ σταυρός·
μόνον τὰ ὄργανα ἠλλάγησαν.
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 4 — Ἡ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑ ΕΙΣ ἈΡΙΘΜΟΝ
1.
Καὶ ὅτε ἦλθεν εἰς Σντέι Τειμάν,
ἐγένετο καὶ αὐτὸς ἀριθμός·
ἐξέδυον αὐτὸν τῆς φωνῆς,
τῆς μνήμης, τοῦ ὀνόματος.
2.
Καὶ εἶπον αὐτῷ:
Οὐκ ἀναβήσῃ εἰς Βηθλεέμ·
ἡ πόλις ἐκλείσθη,
καὶ τὸ ἄστρον ἐδιώχθη.
3.
Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς ἔλαβεν ἄμμον
καὶ ἐνεφύσησεν ἐπ᾽ αὐτήν,
καὶ ἀνέβη ὡς θυμίαμα,
καὶ εἶπεν:
Ὁ χρόνος οὐ καταπίνει
τὸν ἀντιστεκόμενον.
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 5 — Ἡ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΔΕΣΜΙΩΝ
1.
Καὶ οἱ δεσμῶται ἐκάθηντο περὶ αὐτόν,
ὡς μαθηταὶ νυκτὸς συσκοτίστου,
καὶ εἶπον:
Κύριε, διὰ τί βραδύνει ἡ λύτρωσις;
2.
Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη:
Μακάριοι οἱ πεινῶντες τὸ δίκαιον,
ὅτι χορτασθήσονται·
καὶ μακάριοι οἱ μένοντες ἐν φωτί,
ὅτι τὸ σκότος οὐκ ἔχει ἐξουσίαν ἐπ᾽ αὐτῶν.
3.
Ἐλευθερία ἄρχεται
ὅταν τὸ πνεῦμα λέγει:
«Οὐκ εἰμὶ σκιὰ·
εἰμὶ ἄνθρωπος.»
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 6 — Ἡ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ὄΠΙΣΘΕΝ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΩΝ
1.
Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος:
Τὰ γενέθλια τοῦ φωτός
οὐκ εἰσὶν ἐν φάτνῃ,
οὐδὲ ἐν ἐλαίᾳ ποιμένων,
ἀλλ᾽ ὄπισθεν τῶν συρματόπλεγμάτων.
2.
Τὸ φῶς γεννᾶται
ἐν τόπῳ πένθους,
καὶ τὸ αἷμα ἀναβαίνει
ὡς κραυγὴ πρὸς τὸν οὐρανόν.
3.
Καὶ εἶπεν:
Οὐκ ἀναμένω ἄγγελον οὐδὲ θαῦμα·
ὑμεῖς εἰστε οἱ προφῆται τοῦ παρόντος.
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 7 — Ὁ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
1.
Καὶ ὁ Χριστὸς ἐκάλεσεν αὐτούς λέγων:
Γίνεσθε αὐγή,
γίνεσθε ἅλας,
γίνεσθε φωνὴ ἀνυπότακτος.
2.
Ἡ γῆ τῆς Παλαιστίνης
φέρει πληγὰς ἐκ γενετῆς,
ἀλλ᾽ ἡ ψυχὴ αὐτῆς
οὐ στερεύει.
3.
Καὶ ἐπηγγείλατο αὐτοῖς λέγων:
Ἥξει ἡ ἡμέρα
ὅτε ὁ ἥλιος οὐ φοβηθήσεται πυραύλους,
καὶ τὸ τραγοῦδι τῆς ἐλευθερίας
ὑψωθήσεται ὑπὲρ τῶν πτερύγων τοῦ σιδήρου.
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 8 — Ὁ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
1.
Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος:
Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν,
εἰρήνην δίδωμι ὑμῖν,
οὐχὶ τὴν τῶν δυναστῶν,
ἀλλὰ τὴν σειοῦσαν θρόνους.
2.
Ἡ εἰρήνη ἡ ἐμή
οὐ κοιμίζει τὴν ἀδικίαν,
ἀλλ᾽ ἐγείρει λαόν.
⸻
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 9 — ΤΟ ΤΕΛΙΚΟΝ ΦΩΣ
1.
Καὶ οὕτως ἐτελεύτησεν ὁ λόγος τοῦ Κυρίου:
Ἡ γέννησις οὐκ ἐστὶν ἑορτή·
ἐστὶν ἀνάστασις λαοῦ.
2.
Καὶ τὸ φῶς τῆς Παλαιστίνης
οὐ νικᾶται ὑπὸ σκότους.
3.
Ἀμήν.