CE N’EST QU’ UN DEBUT, CONTINUONS LE COMBAT!
(Είναι μόνον η αρχή – συνεχίζουμε την μάχη!)
του Σάββα Μιχαήλ
Με ακόμα μαζικότερη, κυριολεκτικά γιγάντια κινητοποίηση, μεγαλύτερη και από εκείνη της ιστορικής 17ης Οκτωβρίου, πάνω από 250.000 λαού, με τα παιδιά 14 – 17 χρονών των προλεταριακών συνοικιών μπροστά, “τα παιδιά της κρίσης, η νέα γενιά της επανάστασης”, “η γενιά της Γάζας”, όπως τα ίδια αυτοπροσδιορίζονται, έχοντας στο πλευρό τους, φοιτητές, εργάτες, μαζικά συνδικάτα, “Κίτρινα Γιλέκα”, αριστερές πολιτικές οργανώσεις, βαδίσανε στην γαλλική πρωτεύουσα ξανά.
Σε όλη την Γαλλία διαδήλωσαν, σύμφωνα με την Εργατική Συνομοσπονδία CGT, 800.000 παρά την απαγόρευση διαδηλώσεων από την αστυνομία και την κυβέρνηση, σε μεγάλες πόλεις όπως η Λυών, η Μασσαλία, το Μπορντώ, η Νίκαια, η Τουλούζη (όπου η αστυνομική βαρβαρότητα έβγαλε το χέρι ενός νεαρού διαδηλωτή), παρά την κινητοποίηση 70.000 αστυνομικών και ειδικών ομάδων καταστολής, τις χίλιες προσαγωγές, την υστερική προπαγάνδα των ΜΜΕ, την συμπαράταξη του Κράτους, του μεγάλου κεφαλαίου, του καταρρέοντος Μακρονικού καθεστώτος, της παραδοσιακής Δεξιάς, όλους τους φασίστες, από τον Ζεμούρ μέχρι του ναζιστές δολοφόνους που πυροβόλησαν εργάτες αφρικανικής και αραβικής καταγωγής στην Υβελίν, δολοφονώντας έναν και τραυματίζοντας πολλούς, την παραμονή των διαδηλώσεων. Προπαντός στην αντεπαναστατική εκστρατεία κατά της νεανικής εξέγερσης, πρωτοστατεί το φασιστικό κόμμα της Λεπέν, προβάλλοντας σαν το κατεξοχήν “κόμμα του Νόμου και της Τάξης¨ του συστήματος.
Το κόμμα της Λεπέν είχε το Συνέδριό του στην Ορλεάνη ακριβώς στο Σαββατοκύριακο της πανεθνικής νεανικής, εργατικής και λαϊκής κινητοποίησης. Οι φασίστες της Λεπέν, όμως, για πρώτη φορά, συνάντησαν μπροστά στην άθλια σύναξή τους μια μεγάλη αντιφασιστική κινητοποίηση 28.000 λαού, μαζί και ηγέτες της Ανυπότακτης Γαλλίας, όπως ήταν κι ο συμπαθέστατος αγωνιστής δήμαρχος του μεγάλου εργατικού προαστείου του Σαιν Ντενί, με καταγωγή από το Μαλί.
Ένα από τα ευφάνταστα πάντα και επαναστατικά συνθήματα στα χαρτόνια των παιδιών στην διαδήλωση στο Παρίσι τόνιζε με κόκκινα γράμματα ότι “στους δρόμους γράφουμε τώρα συλλογική Ιστορία”. Επ’ ευκαιρία ενώ τα πιτσιρίκια δείχνουν όχι μόνο να γράφουν τώρα Ιστορία αλλά να ξέρουν κι όλη την Ιστορία των επαναστάσεων στη χώρα τους, να εμπνέονται από αυτήν, να τη γράφουν στα χαρτόνια των διαδηλώσεών τους – από την Διαρκή Επανάσταση του Σαιν Ζυστ, στην Ιουλιανή Επανάσταση του 1830, την Ευρωπαϊκή Επανάσταση του 1848, την Κομμούνα του Παρισιού το 1871, την αντιναζιστική Αντίσταση, τους αντι-αποικιακούς αγώνες, τον Μάη του 1968 – από την άλλη μεριά, στην πλήρως ελεγχόμενη καθεστωτική τηλεόραση, ο υπουργός Στέγης δήλωνε εμβριθώς ότι η Κομμούνα του Παρισιού έγινε το… 1830! Όταν κάποιος από τους παρόντες τού είπε ότι έγινε αργότερα, το πήγε κάνα δυο-τρία χρονάκια αργότερα!!! Φανερό, ποιοι είναι με την περιβόητη “σωστή πλευρά της Ιστορίας”!
Σωστά, ένα άλλο χαρτονάκι που κρατούσε χέρι-χέρι ένα εφηβικό ζευγαράκι έγραφε: “Ακούστε μας επιτέλους: Ζωή δεν σημαίνει επιβίωση”. Πράγματι παίρνουμε κι εμείς μαθήματα Ζωής, στην πιο κρίσιμη ίσως στιγμή της δικιάς μας ζωής, έχοντας την τιμή και την χαρά, να βαδίζουμε με την Κατερίνα Μάτσα εκπροσωπώντας το τροτσκιστικό ΕΕΚ της Ελλάδας, ασυμβίβαστα διεθνιστές στο πλευρό των Γάλλων μας συντρόφων όλων των γενεών!
(Από την ανάρτηση του συντρόφου Σάββα Μιχαήλ στο φμπ)