ΦΟΡΟ-ΛΑΙΛΑΠΑ ΣΕ... ΚΑΜΜΕΝΗ ΓΗ

 

 

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο δρόμο του… Γιωργάκη!

To δρόμο του… 2010-11 από όπου πρωτοπέρασε η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όσον αφορά το «μείγμα» των μέτρων τα οποία σχεδιάζει να περάσει προκειμένου να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα το 2015 όπως απαιτούν οι δανειστές του ελληνικού καπιταλισμό.

Ποιο είναι αυτό το «μείγμα»; Η έμφαση στην αύξηση των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού από φόρους και προπαντός  μέσω του ΦΠΑ, του ΕΝΦΙΑ και των εισφορών  που αφορούν εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ προκειμένου να μην μειωθούν μισθοί – συντάξεις.

Σωστά η κυβέρνηση δεν θέλει να μειώσει μισθούς – συντάξεις όπως έκαναν οι προηγούμενες κυβέρνησεις, αλλά λανθασμένα πιστεύει πως αυτό θα το αποφύγει βάζοντας νέους φόρους οι οποίοι εν τέλει παίρνουν από την άλλη… μισο- άδεια, πλέον, τσέπη τα εναπομείναντα εισοδήματα του λαού.

Την ίδια στιγμή, συνεχίζουν να βρίσκονται στο απυρόβλητο μεγαλο-οφειλέτες του ΙΚΑ και της εφορίας, αλλά και οι μεγαλο-καταθέτες που αποσύρουν τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, πως η κυβέρνηση συνεχίζει να πιέζει αφόρητα τα Διοικητικά Συμβούλια των ασφαλιστικών φορέων για να μεταφέρουν τα ρευστά τους διαθέσιμα στην Τράπεζα της Ελλάδας, ώστε να γίνουν ρέπος με το Δημόσιο για να καταβληθούν όχι μόνο οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά και οι δόσεις προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση λέει πως πρώτα πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις και, έπειτα, οι δόσεις προς το ΔΝΤ δεν την απαλλάσσει από τις ευθύνες της για τη δεύτερη απαράδεκτη απόφασή της. Πληρώνοντας τις δόσεις προς το ΔΝΤ, αφαιρεί κεφάλαια από τον κρατικό προϋπολογισμό που θα μπορούσαν να δοθούν για μισθούς – συντάξεις στους επόμενους μήνες, αλλά και για άλλες δαπάνες προς προμηθευτές που έχουν παγώσει.

Οι απώλειες για τον κρατικό προϋπολογισμό εδώ και τρεις μήνες από την υποταγή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο ΔΝΤ θα μεγαλώσουν από την ακολούθηση μιας εντελώς αδιέξοδης δημοσιονομικής πολιτικής στο εσωτερικό της χώρας. Το «μείγμα» δημοσιονομικής πολιτικής που έχει επιλέξει η σημερινή κυβέρνηση απέφερε πριν τέσσερα -πέντε χρόνια ορισμένα θετικά αποτελέσματα σε σχέση με τους τότε αντι-λαϊκούς δημοσιονομικούς στόχους της τότε μνημονιακής κυβέρνησης και απέτυχε οικτρά στο τέλος, οδηγώντας στο PSI,  στο 2ο Μνημόνιο και, φυσικά, στην πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου. Στη σημερινή συγκυρία θα αποτύχει εξ αρχής οικτρά μία τέτοια φορο-μπηχτική πολιτική, πόσω μάλλον που αυτή συμπληρωθεί με νέες εισφορές για χάρη της ενίσχυσης των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων, όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση, στα πλαίσια του υπό σύσταση Ταμείου Εθνικού Πλούτου και Κοινωνικής Ασφάλισης.
Και αυτό για πέντε λόγους :

Η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων το 2010-11 «ήλθε να κάτσει» σε εισοδήματα τα οποία υπήρχαν μέχρι το 2009-10. Τα εισοδήματα, όμως αυτά ήταν κατά 25-30% υψηλότερα σε σχέση με τα σημερινά. Συνεπώς τί επιτυχία μπορούν να έχουν  φορο – εισπρακτικά μέτρα το 2015-16 με ανεργία 26% και μειωμένους μισθούς – συντάξεις κατά 25-30% όταν αντίστοιχα μέτρα απέτυχαν με ανεργία 10% και μισθούς -συντάξεις πάνω – κάτω σε προ Μνημονίου επίπεδα ; «Καμία» είναι προφανής απάντηση.

Δεν φαίνεται από πουθενά να δίδεται «αναπτυξιακή ώθηση» στον ελληνικό καπιταλισμό, έτσι ώστε να αυξηθούν τα εισοδήματα και, έτσι, να καταβληθούν τα αναμενόμενα φορολογικά  έσοδα. Το άτυπο αναπτυξιακό «σαμποτάζ» των ξένων και Ελλήνων καπιταλιστών προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ υπό το φόβο ανεξέλεγκτων εξελίξεων σε βάρος της ελληνικής οικονομίας σε περίπτωση μιας από τα έξω ή από τα μέσα προς τα έξω στάσης πληρωμών τείνει να παραλύσει τα πάντα στις τρέχουσες οικονομικές συναλλαγές.  

Έρχονται, επίσης, τα φορο – μπηχτικά μέτρα της κυβέρνηση σε σύγκρουση με τη λογική της νέας ρύθμισης ληξιπροθέσμων οφειλών προς την εφορία που πέρασε η κυβέρνηση τον περασμένο Μάρτιο, σύμφωνα με την οποία μπορούσαν πολλοί οφειλέτες να εξοφλήσουν τα χρέη τους, τα οποία δημιουργήθηκαν  κυρίως την περίοδο 2010 -11.

Εξάλλου, τα ίδια τα φορο-εισπραχτικά μέτρα  και όχι μόνο οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις είναι και… παραείναι «υφεσιακά», καθώς στερούν εισοδήματα από το λαό τα οποία θα μπορούσαν να πέσουν στην κατανάλωση, δημιουργώντας κίνητρο για αύξηση της παραγωγής.

Η δε αποτυχία των φορο-εισπρακτικών μέτρων που ετοιμάζει η κυβέρνηση θα ανοίξει το δρόμο για ακόμα σκληρότερες περικοπές δαπανών σε μισθούς – συντάξεις από εκείνες που απέφυγε, ίσως, προσωρινά η κυβέρνηση παρά τις σχετικές πιέσεις των δανειστών.

Κανένα φορο-εισπρακτικό μέτρο δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα σε μια οικονομία η οποία από την κορφή ως τα νύχια έχει στραγγιχτεί από ρευστό.

Το πρόβλημα εντοπίζεται πλέον με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις σχέσεις ιδιοκτησίας και στις σχέσεις παραγωγής. Αν αυτές δεν ανατραπούν από την εργατική τάξη και δεν αναδιοργανωθούν σε σοσιαλιστική βάση δεν πρόκειται να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής του λαού.

Απαιτείται πρώτα από όλα και εδώ και τώρα :
Η μονομερής στάση πληρωμών στους διεθνείς δανειστές. Δεν μπορούν πλέον να πληρώνονται και οι τοκογλύφοι και μισθωτοί – συνταξιούχοι !

Η χρησιμοποίηση όλων των ρευστών διαθεσίμων των φορέων του δημοσίου για την καταβολή μισθών – συντάξεων – επιδομάτων και κάθε άλλης ζωτικής κοινωνικής ανάγκης.  Ούτε σεντς για τις δόσεις για την αναχρηματοδότηση ενός μη – βιώσιμου δημοσίου χρέους!

Να δημευτεί άμεσα η περιουσία των μεγάλων εταιρειών και των μεγαλο-κεφαλαιοκρατών κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση. Ούτε συζήτηση για νέα φορολογικά μέτρα σε βάρος του λαού. Τέλος στην ασυλία των μεγαλοκαπιταλιστών.

Να υπάρξει ένα δημοκρατικά καταρτισμένο σχέδιο μαζικής απασχόλησης των ανέργων για την κάλυψη των βασικών αναγκών του λαού σε υγεία, παιδεία, υποδομές.  Φτάνει πια με την «επανεξέταση» και εν τέλει εφαρμογή των αντεργατικών προγραμμάτων απασχόλησης μέσω ΕΣΠΑ (π.χ. κοινωφελής απασχόλησης, voucher)

Να υπάρξει κάλεσμα επαναστατικής αλληλεγγύης και δράσης μαζί με τους εργάτες της Ευρώπης. Τέρμα στις αερολογίες για «συμμαχία των (σ.σ. καπιταλιστικών) κρατών του Ευρωπαϊκού Νότου»!

Τα μέτρα έκτακτης ανάγκης για τη διάσωση του λαού απαιτούν την ανάδειξη μιας κυβέρνησης βασισμένης σε αυτοργανωμένες δομές αγώνα των εργαζομένων, ανέργων και συνταξιούχων εργατών και φτωχών βιοπαλαιστών οι οποίες θα έχουν την εξουσία, τσακίζοντας την αντίσταση της αστικής τάξης. Τίποτα δεν μπορούμε να περιμένουμε από μια «αριστερή» κυβέρνηση που έχει επικεφαλής στο Υπ. Εθνικής Αμύνης ένα καραμπινάτο εθνικιστή, συμβούλους του ΓΑΠ στο Υπ. Οικονομικών, παραμένει στο ΝΑΤΟ και σέρνεται στα πόδια των βασανιστών του λαού στην ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΣΕΒ. 

Δ.Κ.