ΦΥΛΑΚΕΣ , ΕΝΑΣ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ - ΟΙ ΔΗΜΙΟΙ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΠΟΛΛΟΙ

Με αφορμή τη θανάτωση με βασανιστήρια του αλβανού φυλακισμένου Ιλί Καρέλι
Οι φυλακές είναι ιστορικά διαμορφωμένος μηχανισμός άσκησης της καπιταλιστικής εξουσίας. Η Ιερά Εξέταση και όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα στην Ευρώπη, βασάνιζαν σε δημόσια θέα τους καταδίκους τους προκαλώντας συχνά την λαϊκή κατακραυγή και την αλληλεγγύη μαζί τους. Η ανερχόμενη αστική τάξη αφού κατάκτησε την πολιτική εξουσία, από το τέλος του 18ου αιώνα και τις αρχές του 19ου, αντικατέστησε τις παλιότερες ατελέσφορες μεθόδους των βασανιστηρίων με το σύστημα των φυλακών.
Ωστόσο τα βασανιστήρια δεν εγκαταλείπονται. Είναι σαφές, ήδη από τον καιρό της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατίας και πολύ αργότερα, στις συνθήκες παρακμής του ιμπεριαλισμού, ότι μέσα στις φυλακές χρησιμοποιούνται οι πιο βάρβαρες μέθοδοι βασανισμού και εξόντωσης, με εμβληματικές σύγχρονες μαρτυρίες τα κολαστήρια των ΗΠΑ στο Αμπού Γκράιμπ και το Γκουαντάναμο.
Στις φυλακές του Μαλανδρίνου, στο ΑΤ Ιτέας και στις φυλακές της Νιγρίτας Σερρών, όλα έγιναν με επαγγελματική φονική ακρίβεια, με τη συμμετοχή δεκάδων υπαλλήλων και την κάλυψη του διευθυντή της φυλακής. Σε αντίθεση με τα μεσαιωνικά βασανιστήρια, στη δολοφονία του Ιλί Καρέλι ο δήμιος και βασανιστής δεν είναι ένας. Ο κατάδικος είναι ένας, οι δήμιοι και βασανιστές πολλοί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια της τροϊκανής βαρβαρότητας, οι φυλακές έχουν γίνει φωλιές κρατικής και παρακρατικής βίας, μιας τροφοδοτούμενης από τις αρχές ανομίας και άθλιων συνθηκών διαβίωσης για τους κρατούμενους. Έχουν πληθύνει τα περιστατικά βασανιστηρίων που κουκουλώνονται, όπως είναι η σαδιστική βία, από τις αστυνομικές δυνάμεις ενάντια στους φυλακισμένους στα Γρεβενά ένα χρόνο πριν. Δεν είναι απλώς οι φρουροί αλλά όλοι οι θεσμοί κρατικής εξουσίας που αντιμετωπίζουν τους κρατούμενους σαν σκουπίδια που ξεχειλίζουν από την χωματερή και τους στερούν απροσχημάτιστα ακόμα και από τα τυπικά τους δικαιώματα. Η ίδια όμως κρίση που σπρώχνει σε όλο τον κόσμο εκατομμύρια στους δρόμους, γεννά αγώνες και εξεγέρσεις στις φυλακές που διαμορφώνουν νέους όρους στη συνείδηση των φυλακισμένων.
Οι ελληνικές φυλακές δεν είναι μόνο αυτές με τους περισσότερους αναλογικά ισοβίτες σε σύγκριση με άλλες χώρες. Η πλειοψηφία των κρατουμένων είναι μετανάστες. Το 2012, σε σύνολο περίπου 125000 φυλακισμένων 7887 ήταν μετανάστες. Η δολοφονία Καρέλι είναι, εκτός των άλλων, μια ρατσιστική δολοφονία που έρχεται να υπογραμμίσει την λύσσα του κράτους ενάντια στους αλλοεθνείς κρατούμενους, είτε τους έχει φυλακίσει στα «κέντρα κράτησης» είτε στις συμβατικές φυλακές. Οι ανθρωποφύλακες δε θα μπορούσαν να «επιτρέψουν» ένας απελπισμένος «αλλοδαπός», ο Ιλί Καρέλι, να εκδικηθεί για την καταπάτηση της αξιοπρέπειάς του.
Για την παράνομη στέρηση της άδειας από τον Ιλί Καρέλι δεν ευθύνονται μόνο οι αρχές των φυλακών Μαλανδρίνου. Το ίδιο το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Άμφισσας, σε βούλευμά του, στις 19 Μαρτίου 2014 (λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του αρχιφύλακα Τσιρώνη) αποφάσισε ότι ο «κακός χαρακτήρας» του Καρέλι είναι εμπόδιο στην έγκριση της αιτούμενης άδειας. Είναι το ίδιο Δικαστικό Συμβούλιο που σε επόμενο βούλευμά του, μετά την δολοφονία Καρέλι, αποφάνθηκε, χωρίς ουσιαστικά να προηγηθεί έρευνα, ότι δεν βαρύνει καμία ευθύνη τους υπαλλήλους των φυλακών Μαλανδρίνου και του ΑΤ Ιτέας για τους βασανισμούς. Από τους δεκάδες εμπλεκόμενους σωφρονιστικούς και αστυνομικούς φτάσαμε στους 15 της Νιγρίτας Σερρών κι από αυτούς μόνο οι 6 έχουν κριθεί προφυλακιστέοι μετά την απολογία τους στην ανακρίτρια Σερρών. Κανείς πλέον δεν αρνείται την εκτέλεση βασανιστηρίων στον Καρέλι. Το βιντεοσκοπημένο υλικό που δημοσιεύτηκε δείχνει έναν άνθρωπο που μετά την έξοδο του από το λεγόμενο κελί-ψυγείο, έχει κυριολεκτικά τσακισμένα τα κόκκαλα του.
Η δολοφονία του Ιλί Καρέλι και όλη η αναταραχή που υπάρχει στις φυλακές, αποκαλύπτει και οξύνει την κρίση του ίδιου του κράτους, όχι μόνο γιατί συμπίπτει χρονικά με την υπόθεση Μπαλτάκου. Το καθεστώς της αστικής δημοκρατικής διακυβέρνησης και των δεμένων μ’ αυτήν θεσμών κρατικής εξουσίας αποδεικνύεται ανεπαρκές για το κεφάλαιο στην σημερινή φάση της παγκόσμιας κρίσης του και αυτοχειριάζεται από τους ίδιους τους Κυβερνώντες. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ειδωθεί και το δημοσιοποιημένο νομοσχέδιο της Κυβέρνησης για τις φυλακές «Τύπου Γ», με τη στέρηση των αδειών στους πολιτικούς και στους «απείθαρχους» κρατούμενους για τουλάχιστον 10 χρόνια και όλη η σειρά των μέτρων που προβλέπει.
Η κινητοποίηση περί των 1000 διαδηλωτών, έξω από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό την Κυριακή 6 Απριλίου, ενάντια στο ανακοινωμένο νομοσχέδιο ήταν σίγουρα μια πρώτη απάντηση στα σχέδια του κράτους. Όπως έχει τονίσει ωστόσο το ΕΕΚ, η σύγκρουση αυτή -άρρηκτα συνδεδεμένη με την πάλη για το τσάκισμα του φασισμού- απαιτεί ένα πολύ υψηλότερο από το σημερινό, θεωρητικό, πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο για τη νικηφόρα διεξαγωγή της.
Ερνέστος. Α