Όταν το κράτος κατοχής μετατρέπεται σε φύλακα της αγριότητας
του Σαλάχ Μούσα
Δεν πρόκειται για μια ιστορία τρόμου που αφηγείται κανείς τα μακριά χειμωνιάτικα βράδια, αλλά για μια πρόταση που εξετάζεται σοβαρά στους διαδρόμους του ισραηλινού κράτους κατοχής: η δημιουργία φυλακής για Παλαιστίνιους κρατούμενους, περιτριγυρισμένης από τάφρους γεμάτες κροκόδειλους. Η πρόταση αυτή, που κατέθεσε ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ στις 21.12.2025 και είναι εμπνευσμένη από αμερικανικό πρότυπο στη Φλόριντα, δεν αποτελεί απλώς μια αλλόκοτη ιδέα ή ένα κακόγουστο αστείο, αλλά ένα αποκαλυπτικό σημάδι του ηθικού κατήφορου στον οποίο μπορεί να φτάσει ένα κράτος όταν αποδεσμεύεται από κάθε ανθρώπινο και νομικό φραγμό.
Ο ακραίος Μπεν Γκβιρ επιδίδεται με ευρηματικότητα στην επινόηση μεθόδων βασανισμού και εκδίκησης εις βάρος των κρατουμένων: από τον νόμο της θανατικής ποινής και τη θηλιά της αγχόνης, έως μια φυλακή περιβαλλόμενη από αρπακτικούς κροκόδειλους. Δεν του αρκεί πλέον το επίπεδο αγριότητας και εγκληματικότητας που ασκείται πάνω στις ψυχές και τα σώματα των κρατουμένων· το αιμοβόρο του ένστικτο φαίνεται να χρειάζεται πιο «θεαματικές» εικόνες για να χορτάσει τις ρατσιστικές του ορέξεις και εφιάλτες.
Στην πρόταση που κατέθεσε ο Μπεν Γκβιρ, οι κροκόδειλοι καταγράφηκαν επισήμως στο μητρώο των εργαλείων της κρατικής ασφάλειας. Τα πρωτόγονα αυτά πλάσματα δεν θα μεταφερθούν για τουριστική επίδειξη, αλλά θα τοποθετηθούν γύρω από τη φυλακή που προτείνεται να ανεγερθεί στην περιοχή Χαμάτ Γκαντέρ, στα κατεχόμενα Υψίπεδα του Γκολάν. Η σοβαρότητα έφτασε σε τέτοιο βαθμό, ώστε στελέχη της Ισραηλινής Υπηρεσίας Φυλακών πραγματοποίησαν εκπαιδευτική επίσκεψη στο λουτρό-θέρετρο της Χάμμα, προκειμένου να λάβουν οδηγίες για τη διαχείριση και τη φροντίδα των κροκοδείλων.
Η «Φυλακή των Κροκοδείλων» είναι μια εξοντωτική ονομασία για όσα ήδη συμβαίνουν μέσα στις φυλακές. Ο κροκόδειλος δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στη φαντασία της ισραηλινής πολιτικής· υπάρχει εδώ και πολύ καιρό, αλλά με διαφορετικές μορφές: βασανισμός μέχρι θανάτου, λιμοκτονία, απομόνωση, ιατρική αμέλεια, ξυλοδαρμοί και εξευτελισμός, επιτόπιες εκτελέσεις, στέρηση κάθε ανθρώπινου στοιχείου, κράτηση υπόγεια και σε πέτρινες θυρίδες, σεξουαλική βία και βιασμοί, μετατροπή του σώματος του κρατούμενου σε ανοιχτό πεδίο εκδίκησης.
Οι δήμιοι των φυλακών έχουν γίνει πιο θανατηφόροι κι από τους κροκόδειλους. Κατά τη διάρκεια δύο ετών γενοκτονικού πολέμου, περισσότεροι από εκατό Παλαιστίνιοι κρατούμενοι μαρτύρησαν μέσα στα έλη των φυλακών, γεμάτα «ανθρώπινους κροκόδειλους», όπου οι κρατούμενοι μετατρέπονται σε θηράματα. Όσα συμβαίνουν στις φυλακές δεν είναι αποκομμένα από τη γενοκτονία που εξελίσσεται έξω από αυτές· η φυλακή-έλος αποτελεί μικρογραφία του ίδιου του κράτους, των θεσμών και των ιδεών του: ένας χώρος χωρίς δικαιώματα, χωρίς λογοδοσία, χωρίς νόμο, χωρίς φραγμούς, στο έπακρο της εγκληματικότητας, όπου ο άνθρωπος συμπυκνώνεται σε έναν αριθμό ή σε ένα θήραμα προς σύλληψη και διαμελισμό.
Στη Γάζα τα σώματα αφήνονται κάτω από τα ερείπια ή στους δρόμους για να τα κατασπαράξουν άγρια ζώα· στη φυλακή, τα σώματα αφήνονται στο έλεος της πείνας και της αρρώστιας. Ο στόχος είναι ένας: η διαχείριση του θανάτου.
Η ζωή μέσα στη φυλακή είναι μια εμπειρία εξάντλησης σε ένα κλειστό έλος γεμάτο σήψη, υγρασία, αίμα και πνιχτές κραυγές. Αυτές οι κατασταλτικές πρακτικές δεν είναι παροδικά «μέτρα ασφαλείας», αλλά στοιχεία ενός ολοκληρωμένου και σκόπιμου συστήματος. Ο κροκόδειλος είναι ο θεσμός και το κράτος, και ο κρατούμενος δεν χρειάζεται επίσημη θανατική καταδίκη, γιατί η ίδια η φυλακή μετατρέπεται σε εργαλείο αργού θανάτου.
Η «Φυλακή των Κροκοδείλων» αποτελεί επίσημη ισραηλινή ομολογία διάπραξης γενοκτονίας μέσα στις φυλακές και αποκάλυψή της τη στιγμή που αποβάλλονται τα νομικά προσχήματα και επιστρέφει η αρχέγονη γλώσσα: το ένστικτο, το μίσος, ο φόβος, η στρατιωτικοποίηση, ο εξτρεμισμός και η γυμνή αγριότητα.
Ο κροκόδειλος εδώ δεν είναι ζώο, αλλά μέθοδος. Οι αυθαίρετοι και άδικοι νόμοι που αντιστρατεύονται τα δικαιώματα των κρατουμένων δεν επαρκούν· επιστρατεύεται και η άγρια φύση. Η πρόταση μιας φυλακής περιτριγυρισμένης από κροκόδειλους δηλώνει: δεν είμαστε κράτος δικαίου ούτε σύστημα δικαιοσύνης, αλλά ένα ανοιχτό στόμα με κοφτερά δόντια. Έτσι η φυλακή μετατρέπεται από νομικός θεσμός σε πρωτόγονο θέατρο τρόμου, όπως εκείνα που γνωρίζαμε μόνο από τους σκοτεινούς αιώνες.
Στην ιστορία των φυλακών, τα τείχη που τις περιβάλλουν δεν ήταν απλώς πέτρες, αλλά αποικιακός λόγος που δήλωνε την αυτοπεποίθηση της δύναμης. Ο κροκόδειλος, όμως, αποκαλύπτει ότι αυτό το κράτος παραμένει ανήσυχο και φοβισμένο.
Η προτεινόμενη «Φυλακή των Κροκοδείλων» καταρρίπτει εκ θεμελίων την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και θέτει τη διεθνή κοινότητα ενώπιον μιας δοκιμασίας για το νομικό και ανθρωπιστικό της σύστημα. Ένα κράτος που χρειάζεται κροκόδειλους για να προστατευτεί έχει χάσει την εμπιστοσύνη στην ανθρωπιά του πριν χάσει τον έλεγχο πάνω στα θύματά του.
Κάτω από το πέπλο των βομβών, των πυραύλων και των καθημερινών σφαγών κρύβεται ένα άρρωστο φασιστικό σχέδιο: η μετατροπή του ανθρώπου σε ον εκτός της σφαίρας της ανθρωπινότητας. Ο Μπεν Γκβιρ, ανήκοντας στο ακραίο ρεύμα της «θρησκευτικής σιωνιστικής» ιδεολογίας και κατηγορούμενος για επαίσχυντες πράξεις, επιχειρεί, μέσω της ίδρυσης μιας φυλακής περικυκλωμένης από κροκόδειλους, μια συνειδητή διαδικασία απογύμνωσης του Παλαιστίνιου ανθρώπου από την ανθρωπιά του.
Τον σιωνιστικό κροκόδειλο τον βλέπουμε στη μορφή άρματος μάχης και οβίδας, στη μορφή εποίκου και ανακριτή, μαστιγίου και ροπάλου, στρατιώτη, μπουλντόζας και αεροσκάφους· έναν κροκόδειλο που καταβροχθίζει δέντρα και ανθρώπους και καταπίνει τον τόπο.
Η σύγκριση με την εμπειρία των ναζιστικών στρατοπέδων δεν είναι απλή ρητορική μεταφορά, αλλά μια τρομακτική ομοιότητα στη μεθοδολογία. Ο Μπεν Γκβιρ αναπαράγει συνειδητά τις μεθόδους βασανισμού που εφαρμόστηκαν σε στρατόπεδα όπως το Άουσβιτς και το Νταχάου. Εκεί οι κρατούμενοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια που μοιάζουν με όσα συμβαίνουν σήμερα στις φυλακές της κατοχής. Μάλιστα, ορισμένοι ιστορικοί έχουν περιγράψει όσα συμβαίνουν στις ισραηλινές φυλακές ως πιο φρικτά και χειρότερα από εκείνα των ναζιστικών φυλακών, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξουν ότι το Ολοκαύτωμα δεν αποτελεί πλέον τη σφοδρότερη ανθρώπινη καταστροφή. Η ειρωνεία είναι ότι όσοι γλίτωσαν από τον ναζιστικό κροκόδειλο, τον μιμούνται και τον αναζητούν ξανά.
Όσα συμβαίνουν δεν μπορούν να αποκοπούν από την εύθραυστη διεθνή δομή που επιτρέπει τη συνέχισή τους. Τα κράτη που υμνούν τα ανθρώπινα δικαιώματα εξακολουθούν να παρέχουν πολιτική και νομική κάλυψη σε ένα κράτος που ασκεί βασανιστήρια και φόνο μέσα στις φυλακές του. Αυτή η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα, αλλά έμμεση συνενοχή στο έγκλημα.
Γιατί όλα αυτά;
Διότι ο κρατούμενος δεν είναι απλώς ένα φυλακισμένο σώμα, αλλά μια ζωντανή ιδέα: ταυτότητα, σύμβολο, αντίσταση και αξιοπρέπεια. Είναι μάρτυρας της αποτυχίας της ίδιας της φυλακής και του συστήματος ελέγχου και κυριαρχίας. Όταν αποτυγχάνουν οι τοίχοι, τα κάγκελα και οι νόμοι να δαμάσουν τον κρατούμενο, δεν απομένει σε αυτό το κράτος παρά το ζώο.
Ο κροκόδειλος είναι ομολογία ανικανότητας:
ανικανότητας να σπάσει τη βούληση,
ανικανότητας να σβήσει την αφήγηση,
ανικανότητας να μετατρέψει τον Παλαιστίνιο κρατούμενο σε άφωνο «φάκελο ασφαλείας» ή σε απλό δόλωμα.