Γαλλία: “J’Ai Deux Passions, la Fanfare et la Revolution »!

(“ΕΧΩ ΔΥΟ ΠΑΘΗ, ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ EΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”)

Η ακρίβεια, η φτώχεια και η οργή βγάζουν τον λαό στον δρόμο της εξέγερσης

της Κατερίνας Μάτσα

Σάββατο, 14 Νοέμβρη, η 5η πράξη των κινητοποιήσεων μαθητών και φοιτητών από τότε που ξεκίνησε το κίνημα ενάντια στην άθλια πολιτική τής κυβέρνησης στην Παιδεία. Στις μαζικές διαδηλώσεις κάθε Σάββατο, από το τέλος του Σεπτέμβρη μέχρι τώρα προστέθηκαν και οι γενικές απεργίες. Στη γενική απεργία της 5 Νοέμβρη, που είχε μεγάλη επιτυχία, ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, από το Παρίσι μέχρι τη Λυών, τη Μασσαλία, την Τουλούζη, το Μονπελλιέ ενάντια στη μισητή κυβέρνηση και τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της.

Οι μαθητές μπλοκάρουν τα λύκεια, οι φοιτητές καταλαμβάνουν τα πανεπιστήμια, οι εργαζόμενοι απεργούν και όλοι μαζί διαδηλώνουν, αψηφώντας την άγρια αστυνομική καταστολή. Η κυβέρνηση υποχρεώνεται να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με τα συνδικαλιστικά όργανα, που απαιτούν αυξήσεις μισθών, για ν’ αντιμετωπισθεί η ακρίβεια, που καταδικάζει τα λαϊκά νοικοκυριά στην ακραία στέρηση. Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ήταν θλιβερό. Η κυβέρνηση έδωσε αύξηση 25 ευρώ στον κατώτατο μισθό!! Οι μεγάλες ομοσπονδίες CFDT, FO, CFTC συνθηκολόγησαν και δέχτηκαν να μην κλιμακώσουν την τόσο επιτυχημένη γενική απεργία και μόνο οι SOLIDAIRES και η CGT αποχώρησαν από τη συνάντηση καταγγέλλοντας «τα ψίχουλα» που εμφανίζει σαν παροχές ο Μακρόν, δηλώνοντας ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί, ορίζοντας την επόμενη γενική απεργία στις 25 Νοέμβρη.

Το κάλεσμα για τη σαββατιάτικη διαδήλωση της 14 Νοέμβρη από τους μαθητές και την συνδικαλιστική επιτροπή (intersyndicale) είχε μεγάλη ανταπόκριση. Η τεράστια κοινωνική οργή εκφράστηκε στους δρόμους, όχι μόνο με τη μαζική συμμετοχή αλλά και με τη σύγκλιση των τριών μπλοκ διαδηλωτών, των μαθητών των λυκείων και των φοιτητών, των διαδηλωτών ενάντια στην αστυνομική καταστολή και ιδιαίτερα στους δύο τελευταίους νόμους «το δικαίωμα να σκοτώνεις» (le droit à tuer) και το χρηματικό πρόστιμο σε όσους συλλαμβάνονται ως «μπαχαλάκηδες» (casseurs- payeurs). Δεν ήταν τρεις διαδηλώσεις. Ήταν μια ενωμένη, μεγάλη, δυναμική, χαρούμενη πορεία από την πλατεία Ρεπουμπλίκ μέχρι την πλατεία Νασιόν, από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 5 το απόγευμα. Όπως είπε η γενική γραμματέας της μεγαλύτερης συνομοσπονδίας εργατών CGT «ήταν η μεγάλη πρεμιέρα της σύγκλισης πολλών οικοσυστημάτων αγωνιστών» (Mediapart 14/11/26). Συμμετείχαν, επίσης, συλλογικότητες ενάντια στην κακοποίηση των παιδιών. «Εξεγειρόμαστε για το κλίμα, την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη. Η γραμμή μας είναι η ενότητα και η αποφασιστικότητά μας. Αρνούμαστε να ζήσουμε σε μια κοινωνία, όπου ο φόβος παίρνει τη θέση της δικαιοσύνης», δηλώνουν οι διαδηλωτές κάνοντας αναφορά στους νεκρούς – θύματα της αστυνομικής καταστολής. «Δεν ξεχνάμε δεν συγχωρούμε», «Όλος ο κόσμος μισεί την αστυνομία», το αγγλικής προέλευσης “ACΑΒ” (All cops are bastards – “όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι”, το ιταλικής προέλευσης Siamo tuti antifasisti – “είμαστε όλοι αντιφασίστες”) ακούγονται πολύ δυνατά τα συνθήματα σε όλη την πορεία. Κάποιοι χορεύουν, όλοι τραγουδούν, παρά την αυξημένη παρουσία της αστυνομίας, που ρίχνει δακρυγόνα, χτυπά και συλλαμβάνει διαδηλωτές.

Το ρυθμό σε όλες αυτές τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις τον δίνουν οι λαϊκές ορχήστρες που δυναμώνουν τη φωνή των διαδηλωτών. Βρίσκονται, συνήθως στο μέσον της διαδήλωσης, κάποιες φορές γίνονται και στόχος της αστυνομικής βίας, με σαξόφωνα, κρουστά και δυνατές φωνές τραγουδούν επαναστατικά τραγούδια, το Bella Ciao, την Διεθνή, το «λαός ενωμένος ποτέ νικημένος» και προπαντός το υπέροχο καινούργιο τραγούδι «έχω δύο πάθη : τη λαϊκή ορχήστρα και την επανάσταση».

Η επανάσταση, έλεγε ο Λένιν, είναι το πανηγύρι των καταπιεσμένων. Η εξέγερση του γαλλικού λαού γίνεται πηγή έμπνευσης για τους καταπιεσμένους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, την Ιταλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ισπανία… Στην Αμερική ο Τραμπ και στη Βραζιλία ο Μπολσονάρο γνωρίζουν συντριπτικές εκλογικές ήττες καθώς κινητοποιούνται προπαντός στους δρόμους αλλά και στις κάλπες εκατομμύρια καταπιεσμένων.

Η επαναστατική φλόγα απλώνεται, «εξαρπάζοντας ιαματικά τον πλανήτη», όπως έγραφε και ο ποιητής Νίκος Καρούζος.