ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 27/11

Δεκάδες χιλιάδες στις εργατικές διαδηλώσεις

Η απεργιακή κινητοποίηση και πορεία, στην Αθήνα αλλά και σε όλα τα αστικά κέντρα της χώρας, (στην Πάτρα υπό καταρακτώδη βροχή) ήταν από τις μαζικότερες των τελευταίων χρόνων, και σίγουρα η μεγαλύτερη από το Φλεβάρη του 2012 και μετά.
Η διαδήλωση του ΠΑΜΕ έπιανε  όλη την Πανεπιστημίου, από τη Βουλή μέχρι τα Χαυτεία. Η διαδήλωση των υπόλοιπων -πρωτοβάθμια σωματεία και αριστερές οργανώσεις στο Μουσείο (όπου και το ΕΕΚ), Σύριζα Σταδίου και ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ στην πλ. Κλαυθμώνος- επίσης γέμισαν  όλη  τη  Σταδίου και την Πλατεία Συντάγματος.
Οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ από το Σύνταγμα πορεύτηκαν προς τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, προφανώς για να μη διασταυρωθούν με τους Σύρους πρόσφυγες απεργούς πείνας, που όμως αντιμετωπίστηκαν από τις μαχόμενες καθαρίστριες και τα άλλα μπλοκ θερμά και αδελφικά.
Η μαζικότητα των απεργιακών  συγκεντρώσεων αποτελεί σαφώς ένα σημείο επανεκκίνησης του εργατικού κινήματος, συνάντησης διαθέσιμων, εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα και ειδικά στους κρίσιμους χώρους της υγείας και της παιδείας που πλήττονται με σφοδρότητα, εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα και ανέργων.
Ο πολιτικός χαρακτήρας μιας ακόμα γενικής απεργίας, και μάλιστα με μαζικούς όρους, συνέπεσε με την προετοιμασία του νέου μνημονίου, δηλαδή ουσιαστικά με ένα νέο κύκλο, συνέχεια των προηγούμενων, αλλά ταυτόχρονα και ποιοτική τομή, αστάθειας και σήψης του αστικού πολιτικού συστήματος.
Ιδιαίτερα στην Αθήνα, με τις πάνω από τριάντα χιλιάδες διαδηλωτών, στη συντριπτική τους πλειοψηφία σε απόσταση από τη ΓΣΕΕ, φάνηκαν οι δυνατότητες, της πολιτικής απεργιακής δράσης της εργατικής τάξης και ευρύτερα των εργαζομένων, με κύριο αιτούμενο την πολιτική ανεξαρτησία από κράτος, κεφάλαιο και συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Η απεργιακή συγκέντρωση της 27/11, η νέα μαζική εμφάνιση εργαζομένων και ανέργων στο δρόμο, δεν είναι μια ελληνική εξαίρεση. Συμπίπτει με τις απεργιακές κινητοποιήσεις, αλλά και τους αγώνες της φοιτητικής νεολαίας, από την Ιταλία και τη Γερμανία, μέχρι την Ισπανία και τη Μ. Βρετανία. Είναι ο δικός μας κρίκος, στην αλυσίδα της πανευρωπαϊκής κινητοποίησης των εργαζομένων, που συνειδητοποιούν, όλο και περισσότερο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα ανατρεπτικών και συνολικών πολιτικών λύσεων, έξω από τη φρίκη των μνημονίων και του συστήματος που τα γεννά.
Ιδιαίτερη στιγμή η στάση των απεργών διαδηλωτών στο Σύνταγμα δίπλα στους Σύρους πρόσφυγες, που συνεχίζουν να ζητούν το δικαίωμα στη ζωή.