του Κυριάκου Μουτίδη

Μόνος, στο δρόμο, με το τσιγάρο, από τις Αρχειομαρξιστικές μνήμες

(Χαιρετάμε το φάσμα σου )

Βλέμμα γερμένο στο έδαφος

Σαράβαλη ψάθινη καρέκλα

Ο ρύπος του χρόνου πάνω σου

Στα σκουπίδια γείτονας

Τα χέρια που σ’ άγγιζαν ανάμνηση

Την κιτρινίλα των σκέτων σαντέ

η φωτιά θα σβήσει από τα δάχτυλα σου

Όμως σύντροφε Θοδωρή

δεν σβήστηκε στη στάχτη

το χαμόγελο σου

Από τις εκδηλώσεις για τα 100χρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης, σε μουσική εκδήλωση στο χώρο του ΕΑΤ-ΕΣΑ, στη διάρκεια των ενός μήνα εκδηλώσεων.

Μας άφησε ο σ. Μπασιάκος, άνθρωπος δημιουργικός, πολυεπίπεδος, αντικονφορμιστής, δεν χωράει στα εύκολα σχήματα των συγκαιρινών του. Ζώντας στην ακμή που ορίζει το όριο θανάτου και ζωής, εμπνεόμενος από την έφοδο στον ουρανό, από την διαρκή, παγκόσμια προσπάθεια των καταπιεσμένων να έρθουν τα πάνω κάτω. Μαχητής μιας άλλης στόφας πρωτοποριακής όσο και λαϊκής συμπάσχει με τους απόκληρους -είναι κομμάτι τους-, τους αποκλεισμένους ενάντια σε όλους τους γραφειοκράτες και τους καπιταλιστές / ενάντια στο συνηθισμένο, την κοινοτυπία, την εξοντωτική ρουτίνα.

Στρατολογήθηκε στην ΕΔΕ και πάλεψε για την μετατροπή της στο ΕΕΚ σαν εργαλείο για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, το 1989-90 δεν πίστεψε την μπαρούφα για το τέλος της ιστορίας και του κομμουνισμού, δεν ξεπουλήθηκε σε κανέναν συνασπισμό – σύριζα κ.λπ., έμεινε πιστός στις ιδέες του και στην πατρίδα μας στον χρόνο.

Η μουσική, η ζωγραφική, η ποίηση, ο έρωτας, η επανάσταση ήταν το αντίδοτό του στον καθημερινό θάνατο που μας πλασάρει το σύστημα.

Απροσδόκητος αλλά και αυτοπειθαρχημένος, έτσι ήταν ο Θοδωρής και δεν ξέρω πως θα τα κατάφερνε τότε στις απαρχές της, η Νέα Προοπτική, η εργατική επαναστατική μας εφημερίδα χωρίς τον Θοδωρή να βοηθάει τον Θόδωρα και τα κείμενα και τα σκιτσάκια του είτε σε χρυσορυχεία κοντά στο Μαχάγκονι είτε σε ταρσανάδες στην Ιόπη δίνανε με μαύρο χιούμορ την πάλη του ανθρώπου να μην μετατραπεί σε εμπόρευμα…

Πάνω από τον πλανήτη αιωρείται η σκιά σου παρέα με όλους τους αγαπημένους σου επαναστάτες – γλεντοκόπους – καλλιτέχνες και μας ψιθυρίζετε: μπροστά- just straight ahead – μέχρι τη νίκη…


Και από τον “τοίχο” του σ. Σάββα Μιχαήλ στο fb:

Ο αγαπημένος σύντροφός μας Θόδωρος Μπασιάκος δημοσίευσε το πρώτο ποίημά του στο “Νέο Σοσιαλιστή” , την τότε εφημερίδα της τροτσκιστικής μας νεολαίας στη Μεταπολίτευση. Σήμερα έφυγε για να γράφει ποιήματα πάνω σε ένα σύννεφο κάνοντας παρέα με ένα σύννεφο με παντελόνια. Έλεγε πριν λίγες μέρες ότι πρώτα θα του βγει η ψυχή και μετά η ποίηση. Η ψυχή του έφυγε. Η ποίησή του όχι.
Ιδού

” LA LUTTE CONTINUE
Μεσάνυχτα στο νοσοκομείο
Έχω βγει στο μπαλκόνι, σε στάση επαγρύπνησης
Καπνίζω το τελευταίο τσιγάρο της καβάτζας
Με περιτριγυρίζει η ομορφιά του κόσμου, φυτά κι’ αστέρια κι’ όλα
Πλάϊ μου ο σύντροφος, ένα ντερέκι καλοκάγαθο, εργάτης, με τον καθετήρα του παρά πόδας.
Ησυχία.
Εν αναμονή των μεγάλων μαχών.
Αυτή την ώρα αντιλαμβάνομαι τη ζωή ως φρουρά απεργιακή.
Σιγοτραγουδώ Ραούλ Βανεγκέμ, ένα τραγουδάκι πολύ αγαπητό σ’ εμάς τα παιδιά των Λυσσασμένων:
(“la vie s’ecoule, la vie s’enfuit…”)
Πρώτα θα μου βγει η ψυχή και μετά η ποίηση.
(Σαβ. 12/7/20, 1.30 π.μ.)


To μουσικo-πολιτικό φανζίν ΓΚΡΑΑΑΝΚ

Το μουσικό πολιτικό φανζίν περιοδικό ΓΚΡΑΑΑΝΚ κυκλοφορούσε -σε άτακτα χρονικά διαστήματα είναι αλήθεια- στα χρόνια 1986-1989. Στη συντακτική επιτροπή είχε τους συντρόφους Θ. Μπασιάκο, τον -πάρα πολύ πρόωρα χαμένο σύντροφο- Παύλο Ρήγα, τον Κυριάκο Μ. και τον Γιώργο Χ. Ο σύντροφος Μπασιάκος (Θόδωρος Στάχτης) έγραφε τα εντιτόριαλ και επίσης είναι συντάκτης του μανιφέστου του περιοδικού (Νο 3) που κυκλοφόρησε σαν συλλογικό μανιφέστο της Συντακτικής Ομάδας, τον Απρίλιο του 1987.

Τα πρώτα τρία τεύχη του ΓΡΑΑΑΑΝΚ είναι διαθέσιμα στο facebook παρακάτω.

Τεύχος 1

Τεύχος 2

Τεύχος 3