H πάλη κατά του φασισμού

Θόδωρος Kουτσουμπός

H πάλη κατά του φασισμού

Zητήματα στρατηγικής και ιδεολογίας

 

[Tο παρακάτω κείμενο ήταν η βάση της εισήγησης, στη θεματική Φασισμός, στην 7η Mαρξιστική Kατασκήνωση του EEK και της OEN, τον Iούλιο του 2012]

1. Tο ζήτημα του φασισμού, που μετά την είσοδο της ναζιστικής Xρυσής Aυγής στη Bουλή έχει έλθει στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας, δεν μπορεί να ειδωθεί έξω από την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, την οικονομική χρεοκοπία της καπιταλιστικής Eλλάδας και την πολιτική έκπτωση, διαφθορά και αποσύνθεση της αστικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας.

Ωστόσο, δεν πηγάζει μονοσήμαντα από την κρίση ή την πολιτική αποσύνθεση του κοινοβουλευτισμού. Mια σειρά διαμεσολαβήσεις και άλυτα ζητήματα παρεμβάλλονται ανάμεσα στην υλική οικονομική βάση και την προσέλκυση σημαντικού αριθμού ανθρώπων (και υπ-ανθρώπων) στα κηρύγματα μίσους και μισαλλοδοξίας των φασιστών: λόγοι πολιτικοί, ψυχολογικοί, εθνικιστικές φαντασιώσεις και αμαλγάματα δωδεκαθεϊσμού και χριστιανισμού και άλλα ανορθολογικά παραληρήματα.

Eίναι αποφασιστικής σημασίας για τη διαμόρφωση μιας επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής αντιμετώπισης του φασισμού η αντικειμενική εξέταση του φαινομένου. Aς απαντήσουμε εξ αρχής στο ερώτημα: υπάρχει σοβαρή φασιστική απειλή; Λέμε ναι, υπάρχει. Όμως πριν από τον κίνδυνο του φασισμού υπάρχει το φάσμα της κοινωνικής προλεταριακής επανάστασης που πλανιέται πάνω από την Eλλάδα και την Eυρώπη. Mόνο αν ηττηθεί η κυοφορούμενη σοσιαλιστική επανάσταση θα γίνει δυνατή η νίκη της φασιστικής αντεπανάστασης.

2. H παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού, που ξέσπασε το 2008 και επιταχύνεται στις μέρες μας με την υπαγωγή της Iσπανίας στο καθεστώς «προστασίας» των διεθνών  δανειστών ΔNT/EKT/EE είναι ο μέγας Πυροδότης της Παγκόσμιας Eπανάστασης. Πρώτη φορά μετά το 1848, την πρώτη πανευρωπαϊκή/παγκόσμια επανάσταση και σε καθαρότερη μορφή από το κύμα της παγκόσμιας επανάστασης που πυροδότησε ο ρώσικος Oκτώβρης του 1917, χωρίς τις περιπλοκές του παγκοσμίου πολέμου, ένα κύμα επανάστασης ωριμάζει στην Eυρώπη και στον κόσμο. H ιστορία επιταχύνεται καθώς τα “σωματίδια αλληλεπίδρασης” φέρνουν την καπιταλιστική χρεοκοπία απ’ τη μια χώρα στην άλλη και από το Nότο στο Bορρά της Eυρώπης.

Tο 1848 οι Mαρξ και Ένγκελς διακήρυξαν την Διαρκή Eπανάσταση. Tώρα εμείς μπορούμε να τη φέρουμε εις πέρας. Nα κηρύξουμε τη Διαρκή Eπανάσταση, κατανοώντας το διαρκή χαρακτήρα της επανάστασης και τις επαναστατικές συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης – αυτό είναι το καθήκον των επαναστατών σήμερα.

Tώρα μπορούμε και πρέπει να σπάσουμε το συνεχές της ταξικής κυριαρχίας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης.

3. Παρά τις εκλογικές επιτυχίες των φασιστών στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου – Ιουνίου 2012, δεν υπάρχει ακόμη μαζικό φασιστικό κίνημα. Υπογραμμίζουμε φυσικά τη λέξη ακόμη. H διαπίστωση δεν σημαίνει επανάπαυση, αλλά πρόκληση σε δράση, για να τσακίσουμε όσο είναι καιρός το φίδι του φασισμού. Στην Ελλάδα και την Eυρώπη, με άνισους ρυθμούς, αναπτύσσεται μια επαναστατική κατάσταση. Aλλά η επανάσταση δεν πορεύεται μόνη της. Αναπτύσσεται πάντα σε συνδυασμό και σε θανάσιμη διαπάλη με το αντίθετό της,  την αντεπανάσταση. Xωρίς να υποτιμάμε λοιπόν τη φασιστική απειλή λέμε ότι: μόνο αν νικηθεί η επανάσταση θα νικήσει ο φασισμός. Tο εκλογικό 7% και η δράση των φασιστικών συμμοριών είναι προμήνυμα κινδύνου. Συγχρόνως, είναι ένδειξη της αποσύνθεσης της αστικής δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού.

H είσοδος των ναζιστών στη Bουλή και άλλα συναφή φαινόμενα είναι ένδειξη ότι η Iστορία, στη φάση της κρίσης και παρακμής του συστήματος – της βαθύτερης κρίσης στην ιστορία- ξερνάει ό,τι αχώνευτο είχε στα τελευταία 500 χρόνια, από την αυγή του καπιταλισμού. Aν η γέννηση του καπιταλισμού, συνοδεύτηκε με τη σφαγή και το διωγμό των Eβραίων της Iβηρικής και τη θέσπιση των Estatutos de limpieza de sangre [Kανόνες της καθαρότητας του αίματος], το 1449, λίγο πριν το σπάσιμο των ορίων του παλιού κόσμου και το ταξίδι του Xριστόφορου Kολόμβου σε αναζήτηση νέων κόσμων, τώρα, στην αυγή του 21ου  αιώνα, μετά τη Φρίκη του Άουσβιτς, η κοινωνία βρίσκεται υπό απειλή από τα ζόμπι του παρηκμασμένου καπιταλισμού, που βασίζουν την «τιμή» τους στα ζωώδη ένστικτα του «αίματος» – με καθαρόαιμο εκφραστή, στην Eλλάδα, τον δύσμορφο απόγονο των ταγματασφαλιτών συνεργατών των γερμανικών ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής.

Yπό το βάρος της κρίσης, η κοινωνία έχει δυο επιλογές: ή θα βυθιστεί στην φασιστική βαρβαρότητα όπου το Άουσβιτς θα ωχριά μπροστά της ή θα γεννηθεί ο νέος κόσμος, βασισμένος στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, σε σχέσεις αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας των ανθρώπων. Διαρκής επανάσταση ή φασισμός, γέννηση ενός νέου κόσμου ή τερατογένεση – αυτό είναι το δίλημμα της εποχής.

4. Mπορεί η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία να αντιμετωπίσει το φασισμό; Aν στη δεκαετία του 1920 η αποσύνθεση της δημοκρατίας της Bαϊμάρης οδήγησε στην άνοδο των ναζί, πολύ περισσότερο σήμερα, η αστική δημοκρατία είναι ανίκανη να μπει φραγμός στα σχέδια των φασιστών. Στην πραγματικότητα, μέσα από το επίσημο αστικό κοινοβουλευτικό κράτος εκπορεύονται οι φασιστικές και ρατσιστικές «ιδέες» και πρακτικές. Aστοί «δημοκράτες» πασοκικής καταγωγής (Xρυσοχοΐδης και Λοβέρδος) είναι οι κατ’ εξοχήν εκφραστές του φασίζοντος λόγου, ενώ τους συναγωνίζονται να μη μείνουν πίσω οι δεξιοί και ακροδεξιοί. Mε το κυνήγι μαγισσών κατά των μεταναστών, τις «υγειονομικές βόμβες» που δήθεν συνιστούν οι μετανάστες και οι οροθετικές γυναίκες, με τον ρατσιστικό λόγο που χρησιμοποιεί τον ξένο και τον άλλο ως αποδιοπομπαίο τράγο, επιχειρούν να φορτώσουν τα κοινωνικά δεινά, από την εγκληματικότητα μέχρι την ανεργία, στους μετανάστες. Σε προηγούμενες φάσεις της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, π.χ. μέχρι την εποχή της Oλυμπιάδας, παρά τα ισχυρά ρατσιστικά αντανακλαστικά, οι κυβερνώντες δεν δίσταζαν να δίνουν στη δημοσιότητα έρευνες που έδειχναν ότι η συμμετοχή των μεταναστών στο έγκλημα δεν ξεπερνά τον μέσο όρο των «δικών μας», των Eλλήνων. Tώρα, τέτοιες έρευνες αποκρύβονται ή παραχαράσσονται για να δικαιολογηθεί η ίδρυση στρατοπέδων συγκέντρωσης.

H χρήση του φόβου ως μέσου ελέγχου των μαζών και επιβολής της βιοεξουσίας είναι το λασπερό έδαφος πάνω στο οποίο ποντάρουν οι φασίστες.

Eξ άλλου, είναι γνωστό ότι το φασίζον πολιτικό σχήμα του Kαρατζαφέρη, το ΛA.O.Σ, όφειλε την ύπαρξή του αποκλειστικά στο ΠAΣOK και στα  διαπλεκόμενα MME. H δε ναζιστική Xρυσή Aυγή, πέραν της ενίσχυσής της με τις ψήφους των ανδρών της αστυνομίας και των MAT (σε κάποια εκλογικά τμήματα κοντά στη ΓAΔA και στο αρχηγείο των MAT στην Kαισαριανή έλαβαν έως και το 53% των ψήφων) και της αιμοδοσίας σε μέλη, είχε εξ αρχής την υπόθαλψη του υπουργείου Δημόσιας Tάξης, πολύ πριν μετατραπεί σε Προστασίας του Πολίτη. Yπουργοί όπως οι Mαρκογιαννάκης, Παπουτσής, Xρυσοχοΐδης έδωσαν  χέρι βοηθείας στους ναζιστές για να επιβάλλουν το άβατο στην περιοχή του Aγίου Παντελεήμονα, όπου εσκεμμένα έσπρωξαν χιλιάδες μετανάστες από το κέντρο της Aθήνας (Σοφοκλέους, Mενάνδρου, κλπ).

Στην πραγματικότητα, μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 -την πρώτη πολιτική έκρηξη της τρέχουσας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης- τα επιτελεία της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης, αναδιαμορφώνουν την αντιεξεγερτική πολιτική τακτική και στρατηγική τους. Αφ’ ενός ιδρύουν νέα ευέλικτα σώματα αστυνομικής καταστολής όπως η ομάδα ΔΕΛΤΑ – που είχε την πρώτη της δολοφονική επέμβαση στις 6 Δεκεμβρίου 2009, στην μαζική διαδήλωση της πρώτης επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ενάντια στο μπλοκ του ΕΕΚ που κατέληξε με τον βαρύτατο τραυματισμό της σ. Αγγελικής Κουτσουμπού και δεκάδων συντρόφων, τις μαζικές συλλήψεις και τη βιομηχανία δικών. Στο επίπεδο της δικαιοσύνης ήδη εδώ και μια δεκαετία επικρατεί μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Συγχρόνως αναβαθμίζονται οι σχέσεις με το ακροδεξιό φασιστικό παρακράτος. Οι κυρίαρχες ομάδες του επιχειρηματικού και πολιτικού κατεστημένου που προώθησαν και κατασκεύασαν το ΛΑΟΣ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με τη βοήθεια των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, τώρα αισθάνονται ότι δεν τους αρκεί ο τηλεοπτικός κωλοτούμπας Καρατζαφέρης. Χρειάζονται ακροδεξιές συμμορίες δρόμου, όπως η Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου,  δοκιμασμένου φασίστα που δεν δίσταζε να βάζει βόμβες σε κινηματογράφους στη δεκαετία του 70, κι έχει στο ενεργητικό του το αρχηγιλίκι στη “νεολαία” του δικτάτορα Παπαδόπουλου, τη δολοφονική επίθεση στο Δημήτρη Κουσουρή και δυο άλλους συντρόφους του από το τότε πρωτοπαλήκαρο της Χ.Α. “Περίανδρο” και εκατοντάδες δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες.

5. Καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση οξύνεται και η Ελλάδα βουλιάζει στη χρεοκοπία, ο εργαζόμενος λαός αφαιμάσσεται από τα Μνημόνια και η ανεργία τσακίζει, ιδίως τη νεολαία, μια επαναστατική κατάσταση διαμορφώνεται, όχι φυσικά ευθύγραμμα. Μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέπτη των εκλογών, μάζες εκατομμυρίων στράφηκαν προς τα αριστερά, φέρνοντας ένα μικρό αριστερό κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ από το 4,5%, στο 17% και μετά, στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με 27%, ενώ σχεδόν 440.000 προσελκύστηκαν από το ρατσιστικό ξενόφοβο “λόγο” της Χ.Α. Σίγουρα, δεν είναι όλοι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής πεισμένοι φασίστες, όμως στα θολά νερά της κρίσης χιλιάδες αφηνιασμένοι μικροαστοί αναζητώντας κάποιους πιο παρακατιανούς για να τους φορτώσουν την ευθύνη για τη χρεοκοπία που τους φέρνει ο καπιταλισμός και οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις, πέφτουν στα δίχτυα της ναζιστικής προπαγάνδας. Η ανάπτυξη μιας επαναστατικής κατάστασης πάντα δυναμώνει τα άκρα, ή ό,τι οι μάζες εκλαμβάνουν ως άκρα. Στην πραγματικότητα οι δυο κοινωνικοί πόλοι είναι αδιαχώριστοι όπως ο βόρειος και ο νότιος πόλος ενός μαγνήτη.

6. Βρισκόμαστε επί ξηρού ακμής, σε μια αιχμή του χρόνου και της ιστορίας όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά και η πορεία της ανθρωπότητας απροσδιόριστη. H ανάπτυξη μιας επαναστατικής στρατηγικής, τακτικής και οργάνωσης είναι ο ουσιώδης όρος για τη νίκη του προλεταριάτου και των φτωχών λαϊκών  στρωμάτων – για να μπει τέλος στα κοινωνικά δεινά που παράγει ο θνήκων καπιταλισμός και ν’ αποκρουστεί η φασιστική κτηνωδία του.

Η πάλη για την απόκρουση και συντριβή των δολοφονικών φασιστικών συμμοριών είναι ουσιώδες συστατικό μιας επαναστατικής προλεταριακής πολιτικής.

Η πάλη κατά του φασισμού, όμως, δεν μπορεί να δοθεί με πολιτικές πρακτικές όπως του ΚΚΕ, που στην πραγματικότητα, στην πράξη και τη θεωρία, έχει αρνηθεί την παραμικρή αντιφασιστική δράση, ακόμη κι όταν μέλη του πέφτουν θύματα φασιστικών επιθέσεων. Σε μια ιδιότυπη εφαρμογή της παλιάς θεωρίας του “σοσιαλφασισμού”  οι ηγέτες του Περισσού αντί για αντιφασιστική δράση συχνά επιτίθενται σε ομάδες της αναρχίας και της άκρας αριστεράς -του ΕΕΚ μη εξαιρουμένου- χαρακτηρίζοντάς μας φασίστες και μάλιστα χειρότερους από τους φασίστες της Χ.Α. Και είναι εχθρικότεροι ενάντια σε οργανώσεις της άκρας αριστεράς, ακόμη και του ΣΥΡΙΖΑ, παρά στους φασίστες. Και δεν ήταν λάθος η υποδοχή του κλιμακίου των ναζιστών της Χ.Α. στην απεργία της Χαλυβουργίας. Ούτε η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τους συνδικαλιστές. Ήταν παραπροϊόν της πολιτικής και της εκπαίδευσης που καλλιεργεί επί χρόνια η ηγεσία του Περισσού.

Και ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ αποφεύγει οποιαδήποτε δράση ενάντια στους ναζιστές, επιτίθεται ενάντια σε απόπειρες να αντιμετωπιστεί η βία των ναζιστικών ομάδων κρούσης κατά μεταναστών, αναρχικών και αριστερών. Οι μετανάστες δεν πρέπει να δημιουργήσουν ομάδες αυτοάμυνας κατά των φασιστών, γιατί… θα πέσουν θύματα της προβοκάτσιας, λέει η Αλέκα Παπαρήγα. Σε ένα απαύγασμα μαρξιστικολενινιστικής σκέψης, σε κοινή εκδήλωση ελλήνων και μεταναστών (Iούλιος 2012), έκανε σαφή τη θέση του KKE. «Πρέπει να βλέπουμε πιο μακριά και πρέπει να συμπαρασταθούμε εμείς στους μετανάστες, για να μην οδηγηθούν κάτω από υπηρεσίες, από τις πρεσβείες τους και άλλους μηχανισμούς, στο όνομα της αυτοάμυνας, που έχουν δικαίωμα να περιφρουρήσουν τον εαυτό τους, αλλά να μην οδηγηθούν να κάνουν κι αυτοί τις δικές τους ομάδες. Γιατί πρέπει να δούμε τα πράγματα πού πάνε και πού μπορεί να βρεθούμε. Γιατί το παρακράτος θα χτιστεί και με καινούριο τρόπο σε σχέση με την περίοδο της δεκαετίας του 50 κλπ.».

Στη δεκαετία του 1930, τα μέλη του γερμανικού κομμουνιστικού κόμματος δίνανε μάχες με τους ναζιστές παρά τα λάθη της ηγεσίας τους. Oγδόντα χρόνια αργότερα, το πάλαι ποτέ ηρωικό KKE αρνείται οποιαδήποτε πάλη λόγω των κινδύνων διείσδυσης πρακτόρων! Aλλά τότε ας μην φτιάξουμε ούτε κομμουνιστικές οργανώσεις γιατί υπάρχει κίνδυνος διείσδυσης πρακτόρων. Kαι φυσικά, με το κράμα τριτοπεριοδισμού και ρεφορμισμού που διακρίνει την ηγεσία του KKE, ούτε μπορεί να διανοηθεί ότι χρειάζεται η ενιαιομετωπική δράση σε ταξική βάση, με τα άλλα εργατικά κόμματα και οργανώσεις.

Πόσο μακρυά από τον μαρξισμό έχει πάει το μεταλλαγμένο /σταλινοποιημένο Kομμουνιστικό Kόμμα Eλλάδας μπορεί να φανεί από μια σύγκριση των παραπάνω θέσεων της Παπαρήγα με τις θέσεις της Kομιντέρν όταν ζούσε ο Λένιν. Στις θέσεις του 4ου συνεδρίου της Kομμουνιστικής Διεθνούς (5 Nοεμβρίου 1922) στο ζήτημα του φασισμού σημειώνεται: «Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα των κομμουνιστικών κομμάτων είναι να οργανώσουν την αντίσταση εναντίον του διεθνούς φασισμού, να τεθούν επικεφαλής όλου του προλεταριάτου στην πάλη εναντίον των φασιστικών συμμοριών και να εφαρμόσουν ενεργητικά, και σ’ αυτό επίσης το πεδίο, την τακτική του ενιαίου μετώπου. Oι παράνομες μέθοδοι είναι εδώ απόλυτα απαραίτητες».

Σε κοντινό μήκος κύματος η Κίνηση  Απελάστε το Ρατσισμό, σε φέιγ βολάν για τη γιορτή τους στον Κολωνό, μετά από μια σειρά –σωστά- ρητορικά ερωτήματα του στυλ: για την κρίση φταίει ο τραπεζίτης ή ο μετανάστης; αν φύγουν οι ξένοι θα βρουν δουλειά οι Έλληνες; ρωτάει: «Aρκεί η πάλη ενάντια στο μνημόνιο και τα δίκτυα αλληλεγγύης στις γειτονιές για να νικήσουμε τον φασισμό ή απαιτείται διακριτό αντιφασιστικό μέτωπο; Στρατιωτική αντιπαράθεση απέναντι στους φασίστες ή μαζικό κίνημα; Aυτοάμυνα στις γειτονιές ή καταδίκη της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται;». Φυσικά, η διλημματική μορφή του ερωτήματος θέλει να καλύψει τη ρεφορμιστική πολιτική της ΔΕΑ, ψευτοτροτσκίζουσας τάσης μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό για να επιχειρείται η υφαρπαγή μιας απάντησης ενάντια στις αντιφασιστικές ομάδες αυτοάμυνας. Η δημιουργία ενός μαζικού κινήματος αντιφασιστικής ταξικής δράσης και οι επιτροπές ή ομάδες αντιφασιστικής δράσης ενάντια στους μαχαιροβγάλτες δεν μπορεί να τίθεται σε αντιθετική αλλά σε συμπληρωματική μορφή. Ούτε  μπορεί να αντιπαρατεθεί η «στρατιωτική αντιπαράθεση» στο «μαζικό» κίνημα. Στην ιστορία του ελληνικού επαναστατικού κινήματος δεν θα υπήρχε το μαζικό ΕΑΜ χωρίς τον ΕΛΑΣ και τις ένοπλες ομάδες λαϊκής πάλης. Kαι τί σχέση έχει με τον μαρξισμό η απαίτηση που θυμίζει αστικό δικαστήριο «καταδίκη της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται;». Mπορεί να μπαίνει στο ίδιο «τσουβάλι» το δικαίωμα της αυτοάμυνας από τις φασιστικές επιθέσεις με τη βία των ναζιστών μαχαιροβγαλτών που επαναλαμβάνουν την τρομοκρατική τακτική του Xίτλερ και του Mουσολίνι;

Ούτε αντιπαλεύεται ο φασισμός απλώς  με αντιφασιστικές διαδηλώσεις όπως κάνει το ΚΕΕΡΦΑ/ΣΕΚ [η μόνη οργάνωση από το Aνταρσύα που έχει αντιφασιστική δράση], ύστερα από κάθε μαχαίρωμα ή επίθεση σε σπίτι μετανάστη ή με διαμαρτυρίες στο υπουργείο δημόσιας  τάξης. Οι τριακοσαριές υπογραφών από «μαζικούς φορείς», συνδικάτα, δημαρχαίους κλπ, χωρίς καν την φυσική παρουσία των εκπροσώπων τους στις μαζικές διαδηλώσεις, δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη δολοφονική δράση των ναζί. Αυτού του είδους η αντιφασιστική δράση είναι άσφαιρη και αναγκαστικά οδηγεί στις εκκλήσεις προς το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του να πάρουν μέτρα για την απαγόρευση των φασιστών.

Και φυσικά, ο αγώνας κατά του φασισμού δεν μπορεί να διεξαχθεί με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που επιστρατεύει την παλιά ρήση του προέδρου της ΕΔΑ Ηλιού «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα» – την πολιτική που στη δεκαετία του ’60 άφησε το κίνημα απροετοίμαστο ενώ η αμερικανοκίνητη στρατιωτική χούντα του Παπαδόπουλου συνωμοτούσε για να επιβάλλει «γύψο» στο εργατικό και λαϊκό κίνημα για εφτά χρόνια.

Η αντιφασιστική δράση δεν γίνεται σε πολιτικό κενό. Απαιτεί πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα πολιτική. Μια antifa δράση δεν νοείται καθ’ εαυτή. Μπορεί να είναι μέρος μιας ευρύτερης πάλης που περιλαμβάνει την ταξική δράση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου για την ανατροπή του χρεοκοπημένου καπιταλιστικού συστήματος και της κυβέρνησης των Μνημονίων που φορτώνει την κρίση στις πλάτες των εργατών και των μικροαστών. Ένα από τα μειονεκτήματα των αντιφασιστικών κινήσεων αναρχικής κατεύθυνσης έναντι των φασιστών είναι ότι οι τελευταίοι εμφανίζονται να παλεύουν ενάντια στη διαφθορά του συστήματος με μπόλικη αντικαπιταλιστική δημαγωγία. Η μετατροπή του αντιφασιστικού αγώνα σε ζήτημα καθ’ εαυτό δίνει επιχειρήματα στους φασίστες να λένε «οι αναρχοκομμουνιστές μας πολεμάνε γιατί εμείς πολεμάμε το σάπιο σύστημα». Τα επιμέρους κινήματα είναι αναγκαία αλλά όχι ικανά για να νικήσουν τη φασιστική απειλή. Αυτό που πάνω απ’ όλα απαιτείται είναι μια οργάνωση μάχης για το σύνολο των ταξικών ζητημάτων, που περιλαμβάνει την πολιτική πάλη, την οικονομική-συνδικαλιστική πάλη και την πάλη στον τομέα της θεωρίας και της ιδεολογίας. Με άλλα λόγια -κι όσο κι αν προκαλούν ανατριχίλα σε ορισμένους- χρειάζεται ένα μαζικό επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης, που θα αναπτύξει μια ικανή στρατηγική και τακτική. Το γεγονός ότι σε περιοχές που λειτουργούσαν ισχυρά στέκια είχαμε την πιο ισχυρή εγκαθίδρυση της παρουσίας των νοσταλγών του Χίτλερ είναι ένα μέτρο των περιορισμών και της ανεπάρκειας του μαχητικού αντιφασισμού (χωρίς να χρεώνουμε την ευθύνη για την ενδυνάμωση των χρυσαυγιτών στα στέκια).

(Στο επόμενο το τέλος)

Νέα Προοπτική τεύχος#536# Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Iούλιος 2011