H Συρία σε σταυροδρόμι

Η πολιτική κατάσταση στη Συρία είναι φοβερά πολύπλοκη και επιδεινώνεται από τις διαστρεβλώσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης του ιμπεριαλισμού. Μετά από 10 μήνες από την λαϊκή εξέγερση, το καθεστώς του Άσσαντ υπέστη μια μικρή παράλυση του κατασταλτικού μηχανισμού του, όταν  ένα τμήμα των αξιωματούχων του πήγε με το μέρος των εξεγερμένων και δημιούργησαν τον Ελεύθερο Στρατό της Συρίας (ΕLS). Ενώ άλλο μέρος των αποστατών του καθεστώτος δημιούργησε το δικό του στρατό. Ο Ασσαντ έχει υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος του εθνικού στρατού που επιμένει σε μια σκληρή καταστολή με τανκς και πυροβολικό εναντίον οχυρωμάτων της αντιπολίτευσης όπως οι πόλεις Χομς και Χάμα.

Εν τω μεταξύ, η κοινωνική κατάσταση επιδεινώνεται σημαντικά, όχι μόνο από τις στρατιωτικές αντιπαραθέσεις αλλά και από το μποΐκοτάζ των μεγάλων δυνάμεων που ζητούν την πτώση της κυβέρνησης και τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Η υποτίμηση του  νομίσματος προκάλεσε αύξηση του χρυσού σύμφωνα με τους Financial Times 31/01. Η επιδείνωση των συνθηκών ζωής των μαζών προκάλεσε τις διαδηλώσεις στα προάστια της Δαμασκού, που μέχρι στιγμής ήταν απομονωμένα από την εξέγερση λόγω του πραγματικού φρούριου που έστησε η κυβέρνηση. Η λαϊκή εξέγερση στη Συρία ξεκίνησε στις αγροτικές περιοχές της χώρας αλλά οι διαμαρτυρίες αρχίζουν να φτάνουν στα αστικά κέντρα και προκαλούν μια σειρά από απεργίες.

Αντιπολίτευση και Ιμπεριαλισμός

Ο ιμπεριαλισμός έχει εντείνει την πίεση για να ελέγξει με μια πολιτική διέξοδο την κρίση. Η αντιπολίτευση είναι διαιρεμένη σε δύο στρατόπεδα: Το ένα είναι το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο της Συρίας (κυρίως η Μουσουλμανική Αδερφότητα) με βάση την Κωνσταντινούπολη και το ELS, που ζητούν μια στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη χώρα, υπό την ηγεσία της Τουρκίας, και από την άλλη ο Εθνικός Συντονιστικός Φορέας που συνενώνει την πλειοψηφία των τοπικών ακτιβιστών που οργάνωναν τις λαϊκές διαδηλώσεις και είναι ενάντια σε οποιαδήποτε εισβολή (El Pais 28/01). Η αποτυχία της αντιπολίτευσης να ενοποιήσει τις δυο τάσεις σε μια ενιαία πλατφόρμα ήταν βαρύ πλήγμα και ανοίγει  το δρόμο σε μια επέμβαση του ΝΑΤΟ που έχει τη στήριξη του σιωνισμού.

Η Ρωσία με ισχυρά συμφέροντα στη Συρία,  όπου και διατηρεί τη μοναδική στρατιωτική βάση μακριά από την επικράτειά της, αντιτίθεται σε οποιαδήποτε επέμβαση. Η Μόσχα θέλει να αποφύγει «το σφάλμα της Λιβύης» όπου η στρατιωτική επέμβαση σε αυτή τη χώρα ήταν ένα φιάσκο για τη Ρωσία με μια νέα κυβέρνηση που τιμωρεί τις ρωσικές και κινεζικές εταιρίες για την υποστήριξή τους στο προηγούμενο καθεστώς» (Financial Times 25/01). Σύμφωνα με την El Pais (4/02), “oι μεταβατικές αρχές της Λιβύης ανέφεραν ότι οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί από το καθεστώς με τη Ρωσία και την Κίνα σίγουρα θα πρέπει να ακυρωθούν, καθώς οι χώρες αυτές δεν συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα κατά της τυραννίας».  Οι «αρχές  της Λιβύης» στην πραγματικότητα, είναι οι οι καπιταλιστικοί αντίπαλοι που έχουν εκτοπίσει τη Ρωσία και την Κίνα από την λιβυκή αγορά.

Η ιμπεριαλιστική πολιτική σχετικά με τη Συρία είναι «μέρος του πολέμου κατά του Ιράν» (FT 30/1). Δηλαδή, η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία συνδέεται με την προετοιμασία μιας επίθεσης στο Ιράν, και κατά γενικό τρόπο για την αναδιοργάνωση της περιοχής μετά την αραβική επανάσταση. Η νέα κυβέρνηση της Τυνησίας ενθαρρύνει μια ξένη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.
Ο Αραβικός Σύνδεσμος και οι Ηνωμένες Πολιτείες μαζί και η Υεμένη προωθούν -μια εκ των έξω βοήθεια- για την αντικατάσταση του Al Assad από τον αντιπρόεδρο και τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», που ισοδυναμεί με τον αποικιοποίηση της Συρίας. Είναι το πρόσχημα για να ξεπεραστεί η διαίρεση της αντιπολίτευσης και να μετατραπεί αυτή η αδυναμία  σε υποστήριξη της ιμπεριαλιστικής διεξόδου. Η επαναστατική λύση όμως, είναι να ανατραπεί η δικτατορία της Συρίας, με πλήρη ανεξαρτησία από τον ιμπεριαλισμό, και να σχηματιστεί μια κυβέρνηση χωρίς εκμετάλλευση και θρησκευτικές διακρίσεις.

Όπως συνέβη και στη Λιβύη, μερικοί άνθρωποι δικαιολογούν και υποστηρίζουν την κυβέρνηση, για τις σφαγές εναντίον της λαϊκής εξέγερσης, γιατί θεωρούν ότι είναι δολοπλοκία των δυτικών καγκελαριών. Έτσι μετατρέπουν την επαναστατική αριστερά και το καθήκον αυτής, που είναι η αντιμπεριαλιστική πολιτική με στόχο την εργατική εξουσία, στο ρόλο του δήμιου, του σφαγέα των ανταρτών, στην υπηρεσία της καπιταλιστικής κλίκας.

Ήδη πέρασε πάνω από μισός αιώνας από την ημέρα που το Κόμμα Μπάαθ (Συρία και Ιράκ) προβαλλόταν ως η εναλλακτική αραβική  αντι-ιμπεριαλιστική  ενότητα και η αποτυχία του είναι παταγώδης. Έγινε κατά περίπτωση εργαλείο των συνωμοσιών του ιμπεριαλισμού και του Σιωνισμού. Οι άραβες επαναστάτες θα πρέπει να ενταχθούν στην λαϊκή εξέγερση, καταγγέλλοντας τον ιμπεριαλιστικό πυλώνα, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, μια ομάδα χωρίς ρίζες στη χώρα, η οποία λειτουργεί ως μαριονέτα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.
Η δημόσια υποστήριξη των  Αδελφών Μουσουλμάνων που δίνουν στην στρατιωτική επέμβαση, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ώστε να δυσφημισθούν στη Μέση Ανατολή, όπου έχουν τεράστια επιρροή και ελέγχουν παροδικά τις επαναστάσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο.

* μέλος του Partido Obrero της Αργεντινής.

Μετάφραση Ράνια M.