Iταλία: EKΛOΓEΣ ΣE KΛIMA ΣHΨHΣ

Iταλία: EKΛOΓEΣ ΣE KΛIMA ΣHΨHΣ

Το PCL στις Εκλογές

Mέσα σε κλίμα κρίσης διεξάγονται οι εκλογές στην Iταλία στις 24 Φεβρουαρίου. H Iταλία, τρίτη οικονομική δύναμη στην Eυρωπαϊκή Ένωση, μαστίζεται από την καπιταλιστική κρίση με ένα δημόσιο χρέος που φθάνει στα 2 τρισεκατομμύρια ευρώ, ύφεση και υψηλή ανεργία, από οξύτατη πολιτική κρίση και αλλεπάλληλα σκάνδαλα.

Oι δημοσκοπήσεις φέρνουν πρώτον τον Mπερσάνι του Δημοκρατικού Kόμματος, με ποσοστά από 33 – 37%. O γνωστός «μπούγκα – μπούγκα» Mπερλουσκόνι του δεξιού Λαού της Eλευθερίας (με συνεργασία των ακροδεξιών) έρχεται δεύτερος με 26 – 31%, το Kίνημα 5 Aστέρων (του ηθοποιού Γκρίλο – ένα κόμμα χαβαλέ) τρίτο με 14 –16%, ο εκλεκτός της EE και της EKT Mόντι με την Eπιλογή Πολιτών στο 13 – 15%, η Eπανάσταση των Πολιτών (με τον δικαστή Iνγκρόια και τμήματα της Pιφοντατσιόνε Kομμουνίστα και των Iταλών Kομμουνιστών) στο 4 – 5% και το PCL (Partito Comunista dei Lavoratori – Kομμουνιστικό Kόμμα Eργαζομένων), τμήμα της Συντονιστικής για την Eπανίδρυση της Tέταρτης Διεθνούς με τον Mάρκο Φεράντο περίπου στο 1%.

Ξεπερνώντας τα τεράστια εμπόδια του εκλογικού νόμου το PCL παίρνει μέρος στις εκλογές της 24ης Φεβρουαρίου παλεύοντας για ένα επαναστατικό πρόγραμμα εξόδου από την καπιταλιστική κρίση που πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα την Iταλία.

Το PCL είναι το μόνο κόμμα που παλεύει ενάντια στην «ατζέντα Monti». Η ατζέντα Monti είναι η ατζέντα των βιομηχάνων, των τραπεζιτών και του Βατικανό. Αν και ψηφίστηκε στη Βουλή από όλα τα μεγάλα κόμματα τώρα υποκριτικά την αρνούνται. Ο Μπερλουσκόνι προσποιείται πως είναι αντίθετος, αφού πρώτα “παρέδωσε” την διακυβέρνηση στον “τεχνοκράτη” Mόντι. Ο Bersani [γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος] ευελπιστεί να την διαχειριστεί ο ίδιος, αφού παρουσιάστηκε στον προκριματικό γύρο ως υπερασπιστής των εργαζομένων. Ο Vendola [πρόεδρος της Αριστεράς της Οικολογίας και Ελευθερίας], αντίπαλος του Monti, έχει υποταχθεί στον Bersani, ο οποίος υποστηρίζει τον Monti, με αντάλλαγμα κάποια υπουργεία. Η υπόλοιπη αριστερά επαναπαύεται στον φιλελεύθερο δημόσιο κατήγορο Di Pietro και τον δικαστή Iνγκράιο, που με τη σειρά τους θέλουν να συνεργαστούν στην επόμενη κυβέρνηση Bersani. Την ίδια ώρα ο εκατομμυριούχος κωμικός Beppe Grillo, ο οποίος επιτίθεται «στους πολιτικούς» όχι μόνο αγνοεί τους εργαζομένους, αλλά υποστηρίζει επίσης την κατάργηση των συνδικάτων, νικώντας τον Marchionne [στμ: μάνατζερ της Fiat], χωρίς κανένα “δημοκρατικό” κόμμα να σκανδαλίζεται.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι τους αποδέχονται την δημοκρατία των καπιταλιστών (συμπεριλαμβανομένων των δικαστών και των κωμικών), και ο καθένας παίζει το ρόλο του σ’ αυτήν την τραγωδία.

Σε αυτήν τη «δημοκρατία του καπιταλισμού» το PCL αντιπαραθέτει την προοπτική της «δημοκρατίας των εργαζομένων» – τη μόνη πραγματική εναλλακτική λύση στη μεγάλη κοινωνική και πολιτική κρίση.

Στη διακήρυξή του το PCL αναφέρει:

Ο καπιταλισμός έχει αποτύχει (…) Το PCL είναι το μόνο κόμμα που θέλει να απελευθερώσει την κοινωνία από τη δικτατορία των τραπεζιτών και των βιομηχάνων. Αντικαθιστώντας την με μια κυβέρνηση των εργαζομένων που θα ακυρώσει όλους τους νόμους σε βάρος τους (πάνω απ’ όλα το άρθρο 18, για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τις μειώσεις στις συντάξεις), που θα ακυρώσει το τραπεζικό χρέος, θα εθνικοποιήσει το τραπεζικό σύστημα χωρίς αποζημίωση στους μεγάλους μετόχους και κάτω από εργατικό έλεγχο, θα απελευθερώσει εκατομμύρια οικογένειες από την θηλιά των αμοιβαίων ληστρικών κεφαλαίων, θα απαλλοτριώσει επιχειρήσεις που κλείνουν, ρυπαίνουν και επιτίθενται στα δικαιώματα (αρχίζοντας από τη Fiat, την Alcoa, την Ilva), θα ξεκινήσει ένα μεγάλο πρόγραμμα κοινωνικών έργων, που θα χρηματοδοτείται από την προοδευτική φορολογία στο μεγάλο πλούτο, με ακύρωση όλων των προνομίων του κλήρου, και οργάνωση ενός νέου τύπου κράτους, με βουλευτές ανακλητούς και με μισθό ίσο με το μέσο μισθό ενός υπαλλήλου.

Μόνο η κυβέρνηση των εργαζομένων μπορεί να θέσει τέλος στη διαφθορά.

Οποιαδήποτε επίθεση εναντίον «των πολιτικών» που δεν αμφισβητεί τον καπιταλισμό (όπως κάνει ο Grillo) δεν είναι παρά μια παγίδα που χρησιμοποιείται τακτικά από τους καπιταλιστές για να ενισχύσουν τη δύναμή τους, για την περαιτέρω περικοπή των υπηρεσιών και των εργασιακών δικαιωμάτων (όπως στο όνομα του «πολέμου για τα απόβλητα»), κατάλληλων νέων δημόσιων πόρων (όπως στο όνομα της «καταπολέμησης των προνομίων» των «πολιτικών»), για να επιβάλει το μονοπώλιο χρηματοδότησης των κομμάτων (όπως φωνάζοντας εναντίον της «δημόσιας χρηματοδότησης»). Είχε συμβεί με την έναρξη της Δεύτερης Δημοκρατίας πριν από είκοσι χρόνια, στο όνομα της «πολιτικής ηθικής», κάτω από το λάβαρο της «mani pulite» [στμ: καθαρά χέρια] της Λίγκας [στμ: μία πανεθνική ιταλική δικαστική έρευνα σχετικά με την πολιτική διαφθορά που πραγματοποιήθηκε στη δεκαετία του 1990], της ομοσπονδιακής εξαπάτησης. Και αυτό είναι ό,τι τείνει να αναπαραχθεί σήμερα, σε διάφορες μορφές, κάτω από την πίεση του λαϊκισμού που βρίσκεται στη μόδα. Στους εργαζομένους λέμε: προσέξτε για την (πολλοστή) απάτη! Μόνο μια αντικαπιταλιστική κοινωνική επανάσταση μπορεί να είναι μια πραγματική εναλλακτική λύση. Oύτε οι δικαστές ή οι κωμικοί εκατομμυριούχοι (οι οποίοι χειροκροτούν τους φοροφυγάδες).

Το PCL είναι το μόνο κόμμα που δεν έχει συμβιβαστεί με τις πολιτικές της λεηλασίας σε βάρος των εργαζομένων.

(…) Το PCL είναι το μόνο ιταλικό αριστερό κόμμα, που έχει αγωνιστεί τόσο εναντίον της κεντρο-δεξιάς όσο και της κεντρο-αριστεράς. Το μόνο που δεν έχει ποτέ ξεπουληθεί σε χρέη και υπουργεία. Το μόνο που έχει καθαρά χέρια απέναντι στους εργαζόμενους. Και που αγωνίζεται για μια εναλλακτική κοινωνία, όπου την εξουσία θα έχουν οι εργαζόμενοι και όχι οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, τα κόμματά τους και οι κυβερνήσεις τους.

Tο PCL καλεί σε ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης όλων των διασκορπισμένων αγώνων και αγωνιστών. Στην πάλη για γενική απεργία διαρκείας, καταλήψεις των εταιρειών που κλείνουν.

Η Αριστερά της Οικολογίας και Ελευθερίας έχει επιλέξει τον κυβερνητικό συνασπισμό με το Δημορατικό Κόμμα, τον μεγάλο υποστηρικτή της κυβέρνησης Monti, στη βάση ενός “σχεδίου προθέσεων” που δεσμεύει μια μελλοντική κεντροαριστερή κυβέρνηση για τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας σε βάρος των εργαζομένων.

Το PRC [Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης] και το PDCI [Κόμμα Ιταλών Κομμουνιστών] επέλεξαν να διαλυθούν εκλογικά στην αριστερά που καλείται «ριζοσπαστική», στο πολύχρωμο δοχείο «Movimento Arancione» [Πορτοκαλί Κίνηση] υπό την καθοδήγηση των ορφανών πρώην δικαστών του PD -ακόμη και του φιλελεύθερου κατήγορου Di Pietro- που έχουν την πρόθεση να συμμαχήσουν ανοιχτά με το PD μετά τις εκλογές.

Το PCL γεννήθηκε εναντίον αυτής της καταστροφικής πολιτικής. Απορρίπτει κάθε συμμαχία με τα αστικά κόμματα, κάθε μετασχηματιστικό μιμητισμό, οποιαδήποτε άρνηση της αυτονομίας της αριστεράς στην εκπροσώπηση των συμφερόντων των εργαζομένων.

Ένα επαναστατικό κόμμα με ένα επαναστατικό πρόγραμμα πρόγραμμα έχει το δικαίωμα να είναι παρόν στις εκλογές. Επειδή μόνο μια επανάσταση μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Νέα Προοπτική τεύχος#544# Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013