Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΤΗΣ ΔΕΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Η επιστράτευση των απεργών της Δ.Ε.Η., απέδειξε για άλλη μια φορά πως η κυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, δεν έχει καμιά δυνατότητα και καμιά θέληση να χειριστεί διαφορετικά την οργή και την ανέχεια που διευρύνεται σε όλο και πλατύτερα τμήματα της εργατικής τάξης. Πολύ περισσότερο που βρισκόμαστε στις παραμονές ενός νέου κύματος διαθεσιμοτήτων και απολύσεων στο δημόσιο τομέα, στην διάλυση κάθε όρου απεργιακού και εργατικού αγώνα όπως ετοιμάζεται για δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στη νέα φορολεηλασία.

Η κυβέρνηση έκανε αυτό που είχε πράξει και στην απεργία του Μετρό και στην απεργία των εκπαιδευτικών, που τελικά δεν έγινε το Μάη του 2013, όπως και στον αγώνα των ναυτεργατών την ίδια χρονιά. Ακριβώς τη στιγμή που ένας απεργιακός εργατικός αγώνας, αρχίζει να συγκροτεί ένα ευρύτερο εργατικό και κοινωνικό μέτωπο πάλης, με τη στήριξη κοινωνικών και πολιτικών πρωτοβουλιών, τμημάτων της εργατικής τάξης και των τοπικών κοινωνιών, τότε χτυπά με τις επιστρατεύσεις και τα δικαστήρια. Στην περίπτωση μάλιστα της Δυτικής Μακεδονίας, η εξαγγελθείσα απεργία της ΔΕΗ συσπείρωσε συνολικά τις τοπικές κοινωνίες, που βλέπουν πως το πέρασμα μονάδων ηλεκτροπαραγωγής στους ιδιώτες, θα σημάνει απολύσεις εργαζομένων, ακριβότερο ηλεκτρικό ρεύμα, διάλυση της υποδομής ηλεκτροπαραγωγής με βάση το κέρδος και τα αγοραία κριτήρια.

Αντιλαμβάνονταν δηλαδή, αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, ο οποίος δεν μπορούσε να το κάνει, και φυσικά δεν το έκανε, δηλαδή να καλέσει ακριβώς τη στιγμή της κήρυξης της επιστράτευσης, σε έναν αγώνα αποκλεισμού των μονάδων ηλεκτροπαραγωγής, το οποίο έθεταν όλες οι τοπικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης!

Οι εργατικοί αγώνες της περιόδου της χρεοκοπίας και της παρακμής του συστήματος της εκμετάλλευσης, και τα πιο αγωνιστικά τμήματα της τάξης σε αυτούς, τείνουν πολύ γρηγορότερα να πολιτικοποιούνται, και για να μπορούν να γίνουν, οδηγούνται ανολοκλήρωτα, διστακτικά στην αρχή, αποφασιστικά έπειτα, στο να θέτουν ζητήματα που υπερβαίνουν την αντιπαράθεση με το δικό τους εργοδότη μόνο. Μια επαναστατική παρέμβαση στο εργατικό κίνημα, μπορεί να ολοκληρώσει αυτά τα νέα στοιχεία, να οδηγήσει στη συνολική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, για να την ανατρέψει. Γονιμοποιώντας έτσι τα υπαρκτά δείγματα κοινής πάλης των εργαζομένων, αξιοποιώντας την αλληλεγγύη τους, και επιδρώντας τελικά, μέσα από τις μορφές πάλης και αυτοοργάνωσης στη φυσιογνωμία των ίδιων των εργατικών σωματείων, στο περιεχόμενο και τις μορφές οργάνωσης και πάλης τους.

Ταυτόχρονα έδειξε πως η επαναστατική παρέμβαση στο εργατικό κίνημα, πως για να παίξει το ρόλο της ηγεσίας μέσα στους εργατικούς αγώνες, δεν μπορεί να περιμένει το πρόγραμμα κινητοποιήσεων, τα όρια και το κλείσιμό τους, όπως αυτό διαμορφώνεται από το γραφειοκρατικό συνδικαλισμό. Η κινητοποίηση και η οργάνωση της πανεργατικής αλληλεγγύης, η συσπείρωση και διαμόρφωση ευρύτερων κοινωνικών εργατικών συμμαχιών, μέσα σε κάθε αγώνα, είναι κυρίως καθήκον των επαναστατών μέσα στο εργατικό κίνημα, και δεν αποτελεί κυρίως συνδικαλιστικό καθήκον. Και αυτό γιατί κάθε πλευρά των εργατικών προβλημάτων, όπως εκφράζονται σε κάθε κλάδο, άμεσα ή έμμεσα συνδέονται στο πεδίο της κρίσης, με κάθε πλευρά της ζωής των εργαζομένων, τους αφορά άμεσα και δεν είναι απλά ζήτημα αλληλεγγύης.

Στη νέα στροφή όξυνσης της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, και των κοινωνικών εκρήξεων, τα συμπεράσματα από την επιστράτευση των απεργών της Δ.Ε.Η., είναι πολύτιμα και αξίζουν ευρύτερης συζήτησης.

Νίκους Πελεκούδας