του Θεόδωρου Κουτσουμπού

Η εποχή της ελευθερίας θα έρθει

Σήμερα, 17 Aπριλίου,είναι η Hμέρα των Παλαιστινίων Φυλακισμένων. Πάνω από 5.000 Παλαιστίνιοι βρίσκονται ριγμένοι στις στις φυλακές του ισραηλινού απαρτχάιντ, συνωστισμένοι, με κίνδυνο να μολυνθούν από την επιδημία του κορονοϊού. Πολλοί δεν έχουν καν δικαστεί, κρατούνται στις φυλακές με διοικητική απόφαση, ενώ σημαντικός είναι ο αριθμός των ανήλικων φυλακισμένων παιδιών.

Το παρακάτω κείμενο μιλάει για μια από τις φυλακισμένες Παλαιστίνιες γυναίκες, την Khalida Jarrar και η ίδια η Khalida Jarrar απευθύνεται σε καθένα από εμάς, σε εμένα, εσένα, στους Παλαιστίνιους, στους ανθρώπους όλου του κόσμου.

Aς μη σιωπάμε. Aς υψώσουμε φωνή διαμαρτυρίας στην Παλαιστίνη, στη Mέση Aνατολή, στην Eυρώπη και την Eλλάδα.

Λευτεριά στους Παλαιστίνιους φυλακισμένους!

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη!

του Ραμζί Μπαρούντ

Η Κχαλίντα Τζαρράρ είναι Παλαιστίνια αγωνίστρια, φεμινίστρια, δικηγόρος, εκπαιδευτικός και εκλεγμένη βουλευτής. Δια μέσου των ετών, έγινε το σύμβολο της Παλαιστινιακής λαϊκής αντίστασης στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, εξοργίζοντας τις Ισραηλινές αρχές κατοχής που την συνέλαβαν επανειλημμένα.

Παρά την βεβαρημένη της υγεία, καθώς υποφέρει από πολλαπλές ισχαιμικές κακώσεις και υψηλή χοληστερόλη, η 57χρονη φεμινίστρια ηγέτης φυλακίστηκε και τέθηκε σε απομόνωση πολλές φορές.

Μετά την απελευθέρωσή της από την φυλακή τον Φεβρουάριο του 2019, συνελήφθη ξανά τον Οκτώβρη και τώρα κρατείται υπό τον Ισραηλινό νόμο ασφαλείας, γνωστό και ως «διοικητική κράτηση». Αυτός ο νόμος είναι ασύμβατος με τον διεθνή νόμο και τις βασικότερες απαιτήσεις της δίκαιης δίκης στις δημοκρατικές χώρες, καθώς οι φυλακισμένοι είναι κρατούμενοι για μακρές περιόδους, χωρίς κατηγορία ή δικαστική διαδικασία. Ανάμεσα στην απελευθέρωσή της και την εκ νέου σύλληψή της, η Τζαρράρ συνεισέφερε έναν πρόλογο στο τελευταίο μου βιβλίο, Αυτές οι Αλυσίδες θα Σπάσουν: Παλαιστινιακές Ιστορίες Αγώνα και Θάρρους στις Ισραηλινές Φυλακές.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το μήνυμα που εξέφρασε ήταν αυτό της δύναμης του χαρακτήρα, της αποφασιστικότητας, του κουράγιου και της ελπίδας.

Τα παρακάτω  κείμενο είναι αποσπάσματα από τον Πρόλογο της Τζαρράρ, στον οποίο παροτρύνει τους ανθρώπους ανά τον κόσμο να «μεταφέρουν και να επικοινωνήσουν» τις ιστορίες των Παλαιστίνιων φυλακισμένων έτσι ώστε «κάποια μέρα, οι τοίχοι κάθε φυλακής ίσως γκρεμιστούν, εγκαινιάζοντας την εποχή της Παλαιστινιακής Ελευθερίας.»

Η Εποχή της Παλαιστινιακής Ελευθερίας θα Έρθει

της Khalida Jarrar

Η φυλακή δεν είναι ένα μέρος φτιαγμένο από ψηλούς τοίχους, αγκαθωτά συρματοπλέγματα και μικρά, ασφυκτικά κελιά με βαριές ατσάλινες πόρτες. Δεν είναι απλώς ένα μέρος που ορίζεται από τον διαπεραστικό ήχο του μετάλλου· πράγματι, το τρίξιμο ή ο χτύπος του μετάλλου είναι ο πιο συχνός ήχος που ακούγεται στις φυλακές, όταν οι βαριές πόρτες ανοιγοκλείνουν, όταν τα βαριά κρεβάτια ή τα ντουλάπια μετακινούνται, όταν οι χειροπέδες σφίγγονται ή χαλαρώνουν. Ακόμα και τα Bosta –τα θορυβώδη οχήματα που μεταφέρουν τους φυλακισμένους από την μία φυλακή στην άλλη-, είναι μεταλλικά τέρατα, των οποίων το εσωτερικό, το εξωτερικό, ακόμα και οι πόρτες τους είναι χτισμένα με αλυσίδες.

Όχι, η φυλακή είναι περισσότερο απ’ όλα αυτά. Είναι επίσης ιστορίες αληθινών ανθρώπων, που καθημερινά υποφέρουν και αγώνων ενάντια στους φρουρούς των φυλακών και την διοίκηση. Η φυλακή είναι μια ηθική στάση που πρέπει να φτιάχνεται καθημερινά και ποτέ δεν μπορεί να αφεθεί πίσω σου. 

Η φυλακή είναι σύντροφοι -αδερφές και αδερφοί που συν τω χρόνω, έρχονται κοντύτερα σε σένα από ό,τι η ίδια σου η οικογένεια. Είναι μια κοινή αγωνία, πόνος, θλίψη και παρόλα αυτά επίσης, μερικές φορές χαρά.

Στη φυλακή, αντιμετωπίζουμε τον υβριστή φύλακα μαζί, με την ίδια θέληση και αποφασιστικότητα να τον λυγίσουμε ώστε να μη μας λυγίσει. Αυτή η πάλη είναι ατελείωτη και εκδηλώνεται σε κάθε δυνατή μορφή, από την απλή πράξη της άρνησης των γευμάτων μας, τον αυτο-περιορισμό μας στις αίθουσές μας, μέχρι την πιο μεγάλη φυσικά και ψυχολογικά από όλες τις προσπάθειες – την ανοιχτή απεργία πείνας. Αυτά είναι κάποια από τα εργαλεία που οι Παλαιστίνιοι φυλακισμένοι χρησιμοποιούν για να παλέψουν και να κερδίσουν τα στοιχειώδη τους δικαιώματα και για να διατηρήσουν λίγη από την αξιοπρέπειά τους.

Η φυλακή είναι η τέχνη της εξερεύνησης δυνατοτήτων·  είναι ένα σχολείο που σε εκπαιδεύεινα λύνεις τις καθημερινές δοκιμασίες χρησιμοποιώντας τα απλούστερα και πιο δημιουργικά μέσα, είτε αυτά είναι η προετοιμασία του φαγητού, η επιδιόρθωση παλιών ρούχων ή η ανεύρεση κοινού εδάφους ώστε ίσως όλοι να αντέξουμε και να επιβιώσουμε μαζί.

Στη φυλακή, πρέπει να έχουμε επίγνωση του χρόνου, γιατί αν δεν το κάνουμε, θα σταματήσει. Έτσι, κάνουμε οτιδήποτε μπορούμε για να πολεμήσουμε την ρουτίνα, για να πάρουμε την ευκαιρία να γιορτάσουμε και να τιμήσουμε κάθε σημαντική περίσταση στη ζωή μας, προσωπική ή συλλογική.

Έχω την τιμή να είμαι μέρος αυτού του βιβλίου, μοιραζόμενη την δική μου ιστορία και γράφοντας αυτόν τον πρόλογο.

Σε αυτό το βιβλίο, θα εντρυφήσετε μέσα στις ζωές αντρών και γυναικών, θα διαβάσετε υπαινικτικές ιστορίες που έχουν επιλεγεί για να σας μοιραστούν, ιστορίες που ίσως σας εκπλήξουν, σας εξοργίσουν ή ακόμα σας σοκάρουν. Αλλά είναι κρίσιμες ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν, να διαβαστούν και να ξαναειπωθούν.

Οι ιστορίες σε αυτό το βιβλίο δεν είναι γραμμένες για να σας σοκάρουν, αλλά περισσότερο για να δείξουν έστω και ένα σχετικά μικρό μέρος της καθημερινής ανυπόφορης πραγματικότητας χιλιάδων αντρών και γυναικών, που είναι ακόμα περιορισμένοι ανάμεσα σε ψηλούς τοίχους, συρματοπλέγματα και μεταλλικές πόρτες. Όταν θα διαβάσετε αυτό το βιβλίο, θα έχετε ένα πλαίσιο αναφοράς που θα σας επιτρέψει να φανταστείτε, τώρα και πάντα, πώς είναι η ζωή σε μια Ισραηλινή φυλακή. 

Και κάθε ιστορία, είτε περιλαμβάνεται στο βιβλίο είτε όχι, δεν είναι μια φευγαλέα ιστορία που αφορά μόνο το πρόσωπο που την έζησε, αλλά ένα γεγονός που συγκλονίζει συθέμελα την φυλακισμένη, τους συντρόφους της, την οικογένειά της και ολόκληρη την κοινότητα. Κάθε ιστορία εκπροσωπεί μια δημιουργική ερμηνεία μιας ζωής που έχει βιωθεί, παρ’ όλη την κακουχία, από ένα πρόσωπο του οποίου η καρδιά χτυπά με την αγάπη για την πατρίδα της και με τον πόθο της πολύτιμης ελευθερίας της.

Κάθε προσωπική αφήγηση είναι επίσης μια καθοριστική στιγμή, μια σύγκρουση ανάμεσα στην θέληση του δεσμοφύλακα και ό,τι αυτός εκπροσωπεί, και την θέληση των φυλακισμένων και ό,τι αυτοί εκπροσωπούν σαν μια συλλογικότητα, ικανοί, όταν ενωθούν, να ξεπεράσουν απίστευτα εμπόδια.  

Στην πραγματικότητα, αυτές δεν είναι απλώς ιστορίες φυλακής. Για τους Παλαιστίνιους, η φυλακή είναι ένας μικρόκοσμος της πολύ μεγαλύτερης πάλης ενός λαού που αρνείται να υποδουλωθεί στη δική του γη και που είναι αποφασισμένος να επανακτήσει την ελευθερία του, με την ίδια θέληση και σθένος που έχουν επιδειχθεί από όλα τα θριαμβεύοντα, πρώην αποικιοκρατούμενα έθνη. 

Τα δεινά και οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι φυλακισμένοι, όλα σε αντίθεση με τον διεθνή και ανθρωπιστικό νόμο, είναι μόνο η μία πλευρά της ιστορίας της φυλακής. Η άλλη πλευρά μπορεί αληθινά να κατανοηθεί και να μεταδοθεί από εκείνους που έχουν ζήσει αυτές τις οδυνηρές εμπειρίες.

Αυτό το βιβλίο θα σας επιτρέψει να ζήσετε μέρος αυτής της εμπειρίας ακουμπώντας εν συντομία στη γεμάτη έμπνευση ανθρώπινη πορεία των Παλαιστίνιων αντρών και γυναικών που έχουν επιβιώσει διαμέσου καθοριστικών στιγμών, με όλες τις οδυνηρές τους λεπτομέρειες και δοκιμασίες.

Εδώ, μπορείτε να φανταστείτε ποιο είναι το αίσθημα που νιώθεις όταν χάνεις μια αγαπημένη μητέρα ενώ είσαι περιορισμένη σε ένα μικρό κελί, πώς να αντιμετωπίσεις το σπάσιμο του ποδιού σου, να στερηθείς την οικογενειακή επίσκεψη κάποτε ακόμα και για ολόκληρα χρόνια, να σου αρνηθούν το δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην αντιμετώπιση του θανάτου ενός συντρόφου.

Την στιγμή που θα μαθαίνεις για πολυάριθμες πράξεις φυσικών βασανιστηρίων, ψυχολογικών μαρτυρίων, και παρατεταμένης απομόνωσης, θα ανακαλύψεις επίσης την δύναμη της ανθρώπινης θέλησης, όταν οι άντρες και οι γυναίκες αποφασίζουν να αντιπαλέψουν, να διατρανώσουν τα φυσικά τους δικαιώματα και να εναγκαλιστούν την ανθρωπιά τους.

Πράγματι, αυτές είναι ιστορίες αντρών και γυναικών που έχουν συλλογικά αποφασίσει ποτέ να μην λυγίσουν, ανεξάρτητα από το μέγεθος της πίεσης και του πόνου.

Θα ήθελα να ολοκληρώσω απευθύνοντας χαιρετισμό σε κάθε γυναίκα και κάθε άντρα φυλακισμένο που με λαχτάρα περιμένουν την στιγμή της ελευθερίας τους και την ελευθερία του λαού τους. Χαιρετίζω αυτούς των οποίων οι ιστορίες έχουν γραφτεί σε αυτό το βιβλίο και τους ευχαριστώ που μας επέτρεψαν να έχουμε ένα παράθυρο σε ένα μύχιο, οδυνηρό κεφάλαιο της ζωής τους.

Όσο για αυτούς των οποίων οι ιστορίες δεν εξιστορούνται εδώ, απλώς επειδή είναι χιλιάδες χιλιάδων προσωπικών αφηγήσεων που έχουν μείνει ανείπωτες, είσθε πάντα στις καρδιές μας και τα μυαλά μας.

Αγαπητέ αναγνώστη, παρακαλώ κάνε το δικό σου έργο, ακούγοντας και επικοινωνώντας τις ιστορίες των Παλαιστίνιων, είτε εκείνων που είναι αιχμάλωτοι στις Ισραηλινές φυλακές είτε αυτών που υποφέρουν κάτω από την Ισραηλινή κατοχή. Μετέφερε και επικοινώνησε το μήνυμά τους στον κόσμο, ώστε, κάποια μέρα, οι τοίχοι κάθε φυλακής να πέσουν, εγκαινιάζοντας την εποχή της Παλαιστινιακής ελευθερίας.

μετάφραση: Ε.Α.