του Θόδωρου Κουτσουμπού
Το Ισραήλ θέλει να συγκατελέγεται στις χώρες της πολιτισμένης Δύσης. Όμως, το Ισραήλ από τη Δύση παίρνει ό,τι θεωρεί ευνοϊκό για την επιβολή της κυριαρχίας του στη Μέση Ανατολή. Στρατιωτική, οικονομική, διπλωματική και πολιτική βοήθεια, όχι όμως όσα καλά έχουν ακόμη απομείνει από την εποχή των επαναστάσεων στην Ευρώπη.
Σε καμμία χώρα της Ευρώπης δεν υφίσταται η θανατική ποινή. Στο Ισραήλ, όμως, από τη Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026, ψηφίστηκε και έγινε νόμος του κράτους η θανατική ποινή σε Παλαιστινίους που έχουν καταδικαστεί για θανατηφόρες επιθέσεις. Δι’ απαγχονισμού! Και μέσα σε 90 ημέρες και χωρίς ο καταδικασμένος να έχει το δικαίωμα στην έφεση! Επιπλέον, για το ίδιο αδίκημα, αν ο ένοχος δεν είναι Παλαιστίνιος αλλά Ισραηλινός, δεν ισχύει η θανατική ποινή. Το ρατσιστικό ισραηλινό κράτος φρόντισε να σημειώσει ότι η επιβολή θανατικής ποινής ισχύει για όσους απειλούν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Οι φασίστες έποικοι που διαρκώς προβαίνουν σε βίαιες επιθέσεις και δολοφονίες Παλαιστινίων έχουν εξαιρεθεί από την απειλή θανατικής ποινής
καθώς ο νόμος δεν αφορά στο “έγκλημα” καθαυτό, αλλά στην «άρνηση της ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ»…
Αυτόν τον δολοφονικό, ρατσιστικό νόμο ψήφισε η ισραηλινή βουλή (Κνεσέτ) ύστερα από πρόταση βουλευτών του φασίστα υπουργού ασφάλειας του Ισραήλ Μπεν Γκβιρ. Ο πρωθυπουργός Μπένιαμιν Νετανιάχου ψήφισε υπέρ του νέου νόμου για να διατηρήσει την κυβερνητική του πλειοψηφία. Ο νέος νόμος πέρασε την τρίτη και τελική του ανάγνωση στην Κνεσέτ με 62 ψήφους υπέρ και 48 κατά. Οι ανθρωποφάγοι του Κόμματος Εβραϊκής Εξουσίας (Otzma Yehudit) ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς, πρωτοστατούντος του Μπεν Γκβιρ που σήκωνε ένα μπουκάλι σαμπάνια!
Το μέτρο θα επιτρέψει στα στρατιωτικά δικαστήρια να επιβάλλουν τη θανατική ποινή χωρίς αίτημα εισαγγελέων και χωρίς να απαιτείται ομοφωνία, επιτρέποντας απόφαση με απλή πλειοψηφία. Σημειωτέον, η πλειοψηφία των Παλαιστινίων φυλακισμένων, αυτοί της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης και της Γάζας, δικάζονται όχι από κανονικά πολιτικά δικαστήρια, αλλά από στρατιωτικά δικαστήρια – ο IDF μαζί με τις βόμβες και τις δολοφονίες απονέμει και… δικαιοσύνη!
Εφ’ εξής, ύστερα από κάποιες ενστάσεις, βάσει του νέου νόμου, τα στρατιωτικά δικαστήρια στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη θα έχουν επίσης την εξουσία να επιβάλλουν θανατικές ποινές. Ο υπουργός Άμυνας (ή Πολέμου) του Ισραήλ, θα μπορεί να έχει γνώμη επί της ποινής – σε μια ακόμη διασφάλιση της καλής απονομής της δικαιοσύνης!
Σύμφωνα με τον νεοψηφισθέντα νόμο, όσοι καταδικάζονται σε θάνατο θα κρατούνται σε ξεχωριστή εγκατάσταση χωρίς επισκέψεις, ούτε από στενούς συγγενείς, ενώ οι νομικές συμβουλές των δικηγόρων τους θα δίνονται μόνο μέσω βιντεοκλήσης. Οι εκτελέσεις όπως ήδη σημειώσαμε θα πραγματοποιούνται εντός 90 ημερών από την επιβολή της ποινής – και χωρίς δικαίωμα έφεσης.
Σύμφωνα με τον νέο νόμο οι Παλαιστίνιοι της κατεχόμενης από τον ισραηλινό στρατό Δυτικής Όχθης -και προφανώς της Γάζας- εφόσον αντιστέκονται στην ξένη/ισραηλινή κατοχή μετέχοντας σε ένοπλη δράση, εφόσον συλλαμβάνονται θα καταλήγουν στην αγχόνη. Σε τι διαφέρει αυτό από την αντιμετώπιση των παρτιζάνων που αντιστέκονταν στην κατοχή των χωρών τους από τη ναζιστική Γερμανία; στην Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία, την ΕΣΣΔ, τη Γαλλία και σε άλλες κατοχόμενες χώρες;
Θυμίζουμε την αναφορά/πρόταση του στρατάρχη Λιστ, διοικητή της κατεχόμενης Ν.Α. Ευρώπης προς τον στρατάρχη Βίλχελμ Κάιτελ του αρχηγείου της Βέρμαχτ (16 Ιουλίου 1941):
«α) Σε κάθε περίπτωση ξεσηκωμού κατά της γερμανικής κατοχικής δύναμης, αδιάφορο από τις λεπτομέρειες, πρέπει να συμπεραίνεται κομμουνιστική προέλευση.
και β) καθώς η ανθρώπινη ζωή στις κατεχόμενες χώρες δεν αξίζει τίποτα… μια εκφοβιστική επίδραση μπορεί να επιτευχθεί μόνο με ασυνήθιστη σκληρότητα. Σαν εξιλέωση για τη ζωή ενός Γερμανού στρατιώτη πρέπει… να ισχύει γενικά σαν ανάλογη η θανατική ποινή για 50 – 100 κομμουνιστές… Πραγματικό μέσο για τον εκφοβισμό μπορεί να είναι εδώ μόνο η θανατική ποινή…».
Με βάση αυτές τις διαταγές ο στρατός των ναζί εκτελούσε στην αγχόνη ή με τουφεκισμό χιλιάδες αντάρτες, μαχητές της ελευθερίας. Οι 200 ήρωες της Καισαριανής, τις φωτογραφίες των οποίων είδαμε να βαδίζουν θαρραλέα προς τον θάνατο, εκτελέστηκαν με βάση αυτή τη διαταγή. Τώρα, στο Ισραήλ, η κατηγορία είναι Παλαιστίνιος. Μαχητής της ελευθερίας. Ποινή θάνατος δι’ απαγχονισμού. Οι πιο απαίσιες εκδηλώσεις του ναζισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα λυντσαρίσματα των μαύρων στις πολιτείες του Νότου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, οι ρατσιστικοί νόμοι του Jim Crow και της Κου Κλουξ Κλαν αναβιώνουν σήμερα στο Ισραήλ.
Το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού στην αντίσταση και την ένοπλη αντίσταση, το δικαίωμα ενός λαού να παλεύει για την απελευθέρωση της πατρίδας του από την ξένη κατοχή θεωρείται κατοχυρωμένο ακόμη και από τις αποφάσεις και του ΟΗΕ. Ο αγώνας για την απελευθέρωση της κατεχόμενης πατρίδας ενός λαού είναι νόμιμος όχι μόνο επαναστατικώ δικαίω, αλλά και από τους διεθνείς νόμους – που ως γνωστόν δεν είναι γραμμένοι από επαναστάτες.
Με βάση τους διεθνείς νόμους, η εκτέλεση των μαχητών που παλεύουν για την ελευθερία της πατρίδας τους είναι έγκλημα πολέμου – δεν υπάρχει τίποτα δίκαιο στη νέα νομοθεσία του Ισραήλ. Υπάρχει μόνο η απαξία κάθε έννοιας δικαιοσύνης και δικαίου, ο αγριανθρωπισμός στην κορύφωσή του.
Ομάδες υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ισραήλ καταδίκασαν τον νόμο ως «πράξη θεσμοθετημένων διακρίσεων και ρατσιστικής βίας κατά των Παλαιστινίων» καθώς κάνει διακρίσεις σε βάρος μιας εθνικής ομάδας. Ο Σύνδεσμος για τα Πολιτικά Δικαιώματα στο Ισραήλ δήλωσε ότι άσκησε έφεση κατά του νόμου στο ανώτατο δικαστήριο του Ισραήλ.
Τον περασμένο μήνα, εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ κάλεσαν το Ισραήλ να αποσύρει το νομοσχέδιο, προειδοποιώντας ότι θα παραβίαζε το δικαίωμα στη ζωή και θα έκανε διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων στα κατεχόμενα εδάφη. Ανέφεραν ότι το μέτρο αφαιρεί τη δικαστική διακριτική ευχέρεια, εμποδίζοντας τα δικαστήρια να σταθμίζουν τις ατομικές περιστάσεις ή να επιβάλλουν αναλογικές ποινές. Ανέφεραν ότι ο απαγχονισμός συνιστά βασανιστήριο ή σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική τιμωρία βάσει του διεθνούς δικαίου.
Η διπλωματική υπηρεσία της ΕΕ καταδίκασε επίσης την πρόταση λέγοντας ότι η θανατική ποινή παραβιάζει το δικαίωμα στη ζωή και ενέχει τον κίνδυνο παραβίασης της απόλυτης απαγόρευσης των βασανιστηρίων.
Τον Φεβρουάριο, η Διεθνής Αμνηστία κάλεσε τους Ισραηλινούς νομοθέτες να απορρίψουν τη νομοθεσία, η οποία, όπως ανέφερε, «θα επέτρεπε στα ισραηλινά δικαστήρια να επεκτείνουν τη χρήση των θανατικών ποινών με μεροληπτική εφαρμογή εις βάρος των Παλαιστινίων».
Την περασμένη Κυριακή, η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία εξέφρασαν «βαθιά ανησυχία» για τη νομοθεσία, η οποία, όπως είπαν, κινδυνεύει να «υπονομεύσει τις δεσμεύσεις του Ισραήλ όσον αφορά τις δημοκρατικές αρχές».
Να σημειώσουμε ότι το Ισραήλ έχει αποδειχθεί, στα 77 χρόνια από την ίδρυσή του, όχι μόνο ένα κράτος διαρκούς πολέμου, αλλά και κράτος-φυλακή. Οι φυλακισμένοι Παλαιστίνιοι σήμερα ξεπερνούν τις 10.000, ενώ στα 77 χρόνια ύπαρξής του έχουν περάσει από τις φυλακές του πάνω από 800.000 Παλαιστίνιοι. Από τους 10.000 τωρινούς φυλακισμένου, οι 3.558 είναι υπό διοικητική κράτηση – ένα καθεστώς κράτησης χωρίς απαγγελία κατηγορίας και χωρίς δίκη και με τη δυνατότητα του στρατιωτικού διοικητή της κατοχής να παρατείνει διαρκώς τη φυλάκιση. Υπάρχουν επίσης εκατοντάδες γυναίκες φυλακισμένες, και ακόμη -στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου- 351 ανήλικα παιδιά.
Η ισραηλινή ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων B’Tselem αναφέρει ότι στις δίκες Παλαιστινίων στα στρατοδικεία, το 96% περίπου είναι βασισμένο σε μεγάλο βαθμό σε «ομολογίες που αποσπάστηκαν υπό πίεση και βασανιστήρια κατά τη διάρκεια ανακρίσεων».
Αυτό το κράτος, η δήθεν πολιτισμένη Δύση (Ευρώπη, ΗΠΑ κ.λπ.) συγκαταλέγει στις γραμμές της. Μαζί τους η Ελλάδα των Μητσοτάκηδων και Τσιπραίων, των Ανδρουλάκηδων κ.λπ.
που έχουν συστήσει και στρατηγική συμμαχία με το σιωνιστικό κράτος και το ενισχύουν στρατιωτικά, οικονομικά και διπλωματικά, με τις βάσεις και τις φρεγάτες στον πόλεμο του Τραμπ και Νετανιάχου στη Γάζα, στο Λίβανο και το Ιράν. Και θεωρούν ευρωπαϊκές τις ομάδες του Ισραήλ, στην Eurovision, στον πολιτισμό, τον αθλητισμό… Είναι αυτές οι ιμπεριαλιστικές/καπιταλιστικές δυνάμεις και οι κυβερνήσεις τους συνυπεύθυνες για τον αγριανθρωπισμό του Μπεν Γκβιρ και του Νετανιάχου.