του Γιάννη Πευκιώτη
Έξι χρόνια μετά τον ξυλοδαρμό του Βασίλη Μάγγου (14/6/2020) το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο (ΜΟΔ) Καρδίτσας καταδίκασε σε 6 χρόνια και 10 μήνες φυλάκισης τούς πέντε από τους έξι αστυνομικούς που είχαν παραπεμφθεί για τέλεση βασανιστηρίων, επικίνδυνης σωματικής βλάβης, έκθεσης σε κίνδυνο και παράνομης παρακράτησης εντός της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας.
Το δικαστήριο έδωσε το δικαίωμα της έφεσης στους καταδικασθέντες με ανασταλτικό χαρακτήρα εκτέλεσης, δηλαδή δεν οδηγήθηκαν στην φυλακή.
Τα αδικήματα που εξετάστηκαν αφορούσαν ό,τι συνέβη εντός του αστυνομικού οχήματος μεταφοράς και εντός του αστυνομικού τμήματος, δηλ. μετά τον ξυλοδαρμό του σε κοινή θέα έξω από τα Δικαστήρια Βόλου. Γι’ αυτές τις πράξεις έχει προηγηθεί καταδίκη των τριών αστυνομικών που εμπλέκονταν στον ξυλοδαρμό έξω από τα δικαστήρια με ποινή φυλάκισης δύο ετών, ποινή εφέσιμη με αναστολή εκτέλεσης, έφεση η οποία πρόκειται να εκδικαστεί εντός του Δεκεμβρίου 2026.
Ο διαχωρισμός των περιστατικών (δικαστήρια, όχημα μεταφοράς, αστυνομικό τμήμα) και η επίσπευση της δίκης στο Βόλο μόνο με τους τρεις αστυνομικούς (οι οποίοι βρέθηκαν εκ νέου κατηγορούμενοι στο ΜΟΔ Καρδίτσας) ήταν μια διαδικασία διαχωρισμού των γεγονότων ώστε να θεωρηθεί πως η κακοποίηση περιοριζόταν σε ό,τι συνέβη σε κοινή θέα και η αθέατη πλευρά της αστυνομικής βίας να μείνει ατιμώρητη αφού σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις κακοποιητικών συμπεριφορών εντός των αστυνομικών τμημάτων, οι μόνοι αυτόπτες μάρτυρες είναι οι ίδιοι οι αστυνομικοί.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι συνήγοροι υπεράσπισης των αστυνομικών στην προσπάθειά τους να απαξιώσουν τους μάρτυρες κατηγορίες δήλωναν ότι κανείς δεν είναι αυτόπτης μάρτυρας των πράξεων που εξετάζονται!!
Είναι γεγονός ότι το σύνολο των μαρτύρων και ειδικότερα όσοι/ες τον βρήκαν πεταμένο έξω από το αστυνομικό τμήμα, τον πήγαν σπίτι του, όχι απλά κατέθεσαν ό,τι πραγματικά έγινε βίωμά τους αλλά άντεξαν και σε μια γραμμή των συνηγόρων υπεράσπισης που επιχειρούσε την απαξίωση έως τον εξευτελισμό της προσωπικότητάς τους. Η νέα γενιά όμως άντεξε και δεν έκανε βήμα πίσω από όσα είχαν κατατεθεί μερικά χρόνια πριν στην μήνυση που είχε καταθέσει η οικογένεια του Βασίλη ένα χρόνο μετά το θάνατό του, το καλοκαίρι του 2021. Πώς να ξεχαστούν τα δραματικά γεγονότα της περιόδου εκείνης;
Αν οι μάρτυρες κατηγορίας υπέστησαν τη μήνι των δικηγόρων υπεράσπισης, πρέπει να αποτελέσει ειδικό κεφάλαιο το πώς χειρίστηκαν το γεγονός ότι ο Βασίλης έφυγε από χρήση ουσιών (13/7/2020), ένα μήνα μετά το ξυλοδαρμό και τα βασανιστήρια τα οποία υπέστη.
Στη δίκη αυτή δεν εξετάστηκαν οι συνθήκες θανάτου του, ούτε αν τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν την υποτροπή ενός νέου που είχε απεξαρτηθεί και τα ψυχικά τραύματα τον έριξαν ξανά πίσω στην άβυσσο.
Οι προκλητικές δηλώσεις των συνηγόρων ότι μάλλον έπεσε έξω από τα δικαστήρια επειδή είχε κάνει χρήση ουσιών κι έσπασε τα πλευρά του μόνος του, ότι οι αστυνομικοί δεν κατάλαβαν ότι είχε σπασμένα πλευρά γιατί ήταν υπό την επήρεια αυτών, ότι δεν ήθελε να πάει στο νοσοκομείο όταν τον βρήκαν για να μην ανιχνευτεί κι άλλα πολλά αναπόδεικτα, δηλώνουν ότι η πεποίθηση των αστυνομικών αρχών είναι ότι τα άτομα με εξαρτήσεις δεν θεραπεύονται ποτέ παρά την αντίθετη επιστημονική τεκμηρίωση που προσφέρουν τα κέντρα απεξάρτησης που σήμερα διαλύει ο ακροδεξιός υπουργός υγείας Γεωργιάδης.
Έγραψε την καταγγελία του μόνος του ή τον βοήθησε κάποιος; Για τους δικηγόρους των κατηγορουμένων ήταν σχετικά αυτονόητο να επικαλεστούν ότι ήταν αδύνατον (ένας χρήστης;) να γράψει ένα τέτοιο κείμενο μόνος του. Κάποιος τον βοήθησε. Κι εκεί εισέρχεται ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων Βόλου, μια αυτο-οργανωμένη συλλογικότητα, που στήριξε με συνέπεια έξι χρόνια τώρα τον αγώνα της οικογένειας του Βασίλη για να αποδειχτεί η αλήθεια.
Τι είναι ο Συντονισμός; Ένας εσμός αναρχικών, με μηχανισμό, με ιδεολογικούς αρχηγούς, αυτός ο μηχανισμός βρήκε τους μάρτυρες κατηγορίας και τους εκπαίδευσε στην ψευδομαρτυρία γι’ αυτό χρειάστηκε ένα έτος για να κατατεθεί η μήνυση! Γι’ αυτό ένας εκ των συνηγόρων έκανε μια “θεωρητική” συνεισφορά περί Μπακούνιν, Κροπότκιν, Νετσάγεφ κ.λπ.
Τα όσα δυστοπικά ακούστηκαν μέσα στο δικαστήριο θα χρειαζόντουσαν χιλιάδες σελίδες για να περιγραφούν κι ευτυχώς ορισμένα ΜΜΕ παρακολούθησαν τη δίκη ανελλιπώς με συνεχή ρεπορτάζ σε βαθμό που οι συνήγοροι ούτε λίγο ούτε πολύ να τα υποπτευθούν ως παραρτήματα του Συντονισμού! Το θέμα της δημοσιότητας της δίκης απασχολούσε διαρκώς την υπεράσπιση των κατηγορουμένων, όπως και η παρουσία δεκάδων αγωνιστών/στριών εντός κι εκτός της αίθουσας – φαίνεται προτιμούσαν μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσαν να επικαλεστούν λόγους εθνικής ασφάλειας.
Είναι γνωστό ότι στις δίκες που έγιναν, η οικογένεια δεν είχε το δικαίωμα παράστασης πολιτικής αγωγής, δηλ. τους δικούς της δικηγόρους για την υποστήριξη της κατηγορίας. Παρά το γεγονός αυτό, η παράστασή των δικηγόρων της σε όλες τις δικάσιμους είχαν καθοριστική συμβολή στη καταδίκη παρέχοντας τις νομικές συμβουλές.
Αφήνω τελευταίο, το δρόμο που χάραξε ο Γιάννης Μάγγος, ένα δρόμο σπαρμένο με οργή για το άδικο χαμό του γιου του, την συγκάλυψη που επιχειρήθηκε από τις αστυνομικές αρχές και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου καταστολής του πολίτη. Ταυτόχρονα ένας δρόμος ποτισμένος με δάκρυα.
Αν εμείς κάναμε αυτό που όριζαν οι αρχές μας, να σταθούμε στο πλευρό του με κάθε τίμημα ενάντια στην βαναυσότητα της κρατικής καταστολής, τις πολιτικές τοπικών αρχών και πολυεθνικών, την πάλη για να ενωθούν τα ρυάκια αγώνα και αντίστασης, είναι εκείνος που άνοιξε το δρόμο να ενωθεί το κίνημα σε μια πανελλαδική βάση με τη δική του πορεία σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτή η αλληλεξάρτηση του κινήματος και της μαχόμενης οικογένειας άνοιξε το δρόμο για να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να καταδικαστούν πρωτόδικα οι αστυνομικοί με την κατηγορία των βασανιστηρίων.
Η νέα γενιά με την παρουσία της σε όλες τις συνεδριάσεις δεν λύγισε, άντεξε, αγωνίστηκε και νίκησε. Παρά την απεγνωσμένη προσπάθεια από τους συνηγόρους των αστυνομικών να λοιδωρηθούν οι μάρτυρες κατηγορίας, η οικογένεια, να σπιλωθεί και να στιγματιστεί το θύμα, οι τακτικοί δικαστές και οι ένορκοι (πλην ενός) δεν πείστηκαν.
Η υπερασπιστική γραμμή από τους συνηγόρους των αστυνομικών, να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι όλοι οι μάρτυρες κατηγορίας ανήκουν σε μια οργάνωση απέτυχε να πείσει το δικαστήριο ότι “ουδέν συνέβη” στον Βασίλη Μάγγο.
Η άρχουσα τάξη είναι ανίκανη να συλλάβει τις διεργασίες που συμβαίνουν στο κοινωνικό σώμα κι έτσι κάθε μορφή αντίστασης, εξέγερσης, επανάστασης ερμηνεύεται αποκλειστικά ως συνωμοσία.
Δεν πρόκειται για μια απλή καταδίκη, είναι μια ιστορική νίκη κι ένα χτύπημα στο ίδιο το αστικό κράτος που τελευταίο οχυρό του έχει την ωμή βία όπως την βλέπουμε στη χώρα μας, στη Γαλλία ή την Αλβανία και στη βαρβαρότητα των πολέμων που συνοδοιπόρος τους είναι η άρχουσα τάξη της χώρας μας.
Το σύνθημα του Βασίλη “κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα” είχε και ένα επιπλέον συμπλήρωμα όπως είπε ο πατέρας του “κι όταν νικάμε, πάντα θα πολεμάμε”.
Δεν είναι μια όμορφη διατύπωση της διαρκούς επανάστασης από ένα νέο αγωνιστή και ποιητή που έφυγε πρόωρα, το Βασίλη Μάγγο;