ΚΟΜΠΑΝΙ: ΕΝΑΜΙΣΗ ΜΗΝΑΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΚΟΜΠΑΝΙ: ΕΝΑΜΙΣΗ ΜΗΝΑΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Αντέχουν οι μαχητές του πολιορκημένου Κομπανί

Πάνω από 45 ημέρες συνεχίζεται η πολιορκία της ηρωικής πόλης-σύμβολο Κομπανί. Εδώ και ενάμιση μήνα, οι γυναίκες και άνδρες του Κουρδικού λαού μάχονται σθεναρά με το όπλο στο χέρι ενάντια στον σκοταδιστικό, αντιδραστικό εφιάλτη που ακούει στο όνομα Ισλαμικό Χαλιφάτο.

Ήδη, έχουν πληρώσει βαρύ φόρο αίματος για την ηρωική τους στάση: πάνω από 300 υπολογίζονται οι Κούρδοι μαχητές, κυρίως των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), της ένοπλης πτέρυγας του Kόμματος Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), αλλά και του PKK, που έχουν πέσει νεκροί από τους τζιχαντιστές στα περίχωρα ή στους δρόμους των συνοικιών της πόλης, όπου η μάχη διεξάγεται πόρτα-πόρτα. Συχνά, οι αιχμάλωτοι ή και τα πτώματα των νεκρών Κούρδων, αποκεφαλίζονται και σκυλεύονται από τους φονταμενταλιστές του ISIL. Ιδιαίτερη «περιποίηση» επιφυλάσσουν στις γυναίκες, οι οποίες προτιμούν να αυτοκτονήσουν, παρά να πέσουν στα χέρια τους.

Αλλά η ηρωική αντίσταση δεν είναι μάταιη, παρά την υπεροπλία που έχουν οι τζιχαντιστές, ενισχυμένοι ακόμη και με αντιαεροπορικά όπλα, που έχουν αποσπάσει κυρίως από την κατάρρευση του Ιρακινού και του Συριακού στρατού. Σε 481 υπολογίζονται οι νεκροί Ισλαμιστές στις μάχες του Κομπανί, όπως καταγράφει το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, χωρίς να περιλαμβάνονται οι νεκροί από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Αν και το ISIL είχε καταφέρει να εισέλθει σχεδόν εξ αρχής μέσα στις ανατολικές συνοικίες του Κομπανί, καταλαμβάνοντας κάποιες από αυτές, γεγονός είναι πως στη συνέχεια τα βρήκε περισσότερο «σκούρα» απ’ ότι ίσως περίμενε. Ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δύο εβδομάδες, κατά περιπτώσεις απωθήθηκε μακριά από τις θέσεις που είχε καταλάβει στο εσωτερικό, προς τα περίχωρα της πόλης. Λεπτές ισορροπίες, φυσικά, που αλλάζουν μέρα με τη μέρα, κάνοντας αδύνατες τις προβλέψεις για την έκβαση του αγώνα.

Ο ρόλος του Ιμπεριαλισμού στη σύγκρουση

Αλλά και οι αιτίες και οι προεκτάσεις αυτής της σύγκρουσης, εκτείνονται πολύ ευρύτερα από τα στενά όρια της μικρής αυτής πόλης στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Τα σημερινά γεγονότα είναι αποτέλεσμα της αποτυχίας της επέμβασης των Ιμπεριαλιστών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, της κατάρρευσης όλων των στρατηγικών τους σχεδίων για τον έλεγχο και την ασφαλή εκμετάλλευσή της. Το ISIL, όμως, δεν είναι απλά ένα ακούσιο γέννημα του χάους που δημιούργησε ο Ιμπεριαλισμός στην περιοχή. Ο Ισλαμικός φονταμενταλισμός τράφηκε απευθείας από το χέρι του Ιμπεριαλισμού, και σε προηγούμενες περιόδους, αλλά και με μια ιδιαίτερη έμφαση τα τελευταία χρόνια, ως αντεπαναστατική παρέμβαση ενάντια στο κύμα της Αραβικής Επανάστασης. Ο εκούσιος δάκτυλος του ISIL, δημιούργημα των Ιμπεριαλιστών και των συμμάχων τους, όπως των εμίρηδων της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, ενισχύθηκε τόσο που κατέστη ανεξέλεγκτος, εφαρμόζοντας πλέον τα δικά του σχέδια. Τώρα, οι βομβαρδισμοί Αμερικανών, Βρετανών και άλλων «συμμάχων» κατά των θέσεων των τζιχαντιστών, είναι και επιχειρησιακά αναποτελεσματικοί, αλλά κυρίως, αντιδραστικοί και επικίνδυνοι, για την πορεία των πραγμάτων στη περιοχή. Όπου αναλαμβάνει «δράση» ο Ιμπεριαλισμός, τα τελικά θύματα είναι πάντοτε οι λαοί. Βασικό μέλημα των «συμμάχων» δεν είναι η ασφάλεια του Κουρδικού πληθυσμού, αλλά η επιβολή της Ιμπεριαλιστικής «τάξης» στην περιοχή, καθώς και η αρπαγή των πετρελαιοπηγών που έχουν βάλει στο χέρι για λογαριασμό τους οι τζιχαντιστές, αποκομίζοντας καθημερινά κέρδη ύψους εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο ρόλος της Τουρκίας

Όμως, αυτός που παραμένει πρωταγωνιστής της ιστορίας συγκεντρώνοντας τη διεθνή κατακραυγή, είναι η Τουρκία των Ερντογάν-Νταβούτογλου, και ο βρώμικος ρόλος τους για την απομόνωση των πολιορκημένων του Κομπανί και την διευκόλυνση του έργου των τζιχαντιστών. Ενώ ακόμα και αξιωματούχοι του Κατάρ βρισκόμενοι στη Μεγ. Βρετανία και κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, αναγκάστηκαν να αρνηθούν την στήριξή τους στο ΙSIL, η Τουρκική πολιτική παραμένει αντικειμενικά, όσο και κεκαλυμμένα, υπέρ του Χαλιφάτου. Όχι απλά η κυβέρνηση Νταβούτογλου, νίπτει τας χείρας της, αλλά προκλητικά συνεχίζει να χαρακτηρίζει «τρομοκράτες» τους πολιορκημένους, αρνούμενη κάθε βοήθεια, με πρόσχημα πως και οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους που τους πιέζουν να αναλάβουν δράση, έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο χερσαίας επέμβασης κι από τους ίδιους. Με τεράστια καθυστέρηση, αποδέχτηκε να αφήσει τη διέλευση προς το Κομπανί 1300 μαχητών της «μετριοπαθούς» σουνιτικής αντιπολίτευσης, του εκλεκτού του Ιμπεριαλισμού ενάντια στον Άσαντ, «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», καθώς και 2000 μαχητών Πεσμεργκά από το βόρειο Ιράκ.

Στον πυρήνα της εγκληματικής αυτής πολιτικής, βρίσκεται η αγωνιώδης προσπάθεια του «σουλτάνου» Ερντογάν, να ελέγξει το Κουρδικό ζήτημα, για το οποίο συνιστά αγκάθι στα πλευρά της η αυτόνομη Κουρδική περιοχή της Ροζάβα, μέρος της οποίας συνιστά το Κομπανί, «κακό» παράδειγμα για τους Κούρδους της Τουρκίας.

Αν και τυπικά, η σύγκρουση δεν βρίσκεται στο εσωτερικό της Τουρκίας, γεγονός είναι όμως, πως έχει πυροδοτήσει στο έπακρο την εσωτερική κρίση στο καθεστώς Ερντογάν. Πέρα από το εξεγερσιακό κύμα που προκάλεσε με τον ξεσηκωμό Κούρδων και Αριστεράς στις Τουρκικές πόλεις -φέρνοντας στο νου του Ερντογάν μνήμες από… Γκεζί Παρκ- έχει γίνει κάτι παραπάνω από ορατή η αδυναμία του Ερντογάν να διατηρήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε «προσωπικές» πολιτικές φιλοδοξίες, από την μια, και συμμαχικές «υποχρεώσεις» από την άλλη. Αποτέλεσμα, η επιδείνωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, με μπαράζ αρνητικών δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου και της Αμερικάνικης πλευράς. Ένα βούλιαγμα της αξιοπιστίας της Τουρκικής κυβέρνησης στις διεθνείς της σχέσεις με τους ιστορικούς της συμμάχους, δεν μπορεί παρά να συνεπάγεται μια ραγδαία επιδείνωση της αστάθειας της ήδη ασταθούς κυβέρνησης, σε σχέση με τους εσωτερικούς της εχθρούς στην αντίπαλη «κοσμική» μερίδα της Τουρκικής αστικής τάξης. Σε μια περίοδο όμως, που και οι τελευταίοι βρίσκονται αποδιοργανωμένοι και «στριμωγμένοι στη γωνία», μετά τα ισχυρά πλήγματα που τους έχει καταφέρει ο «σουλτάνος». Μια ακόμη πιο δυσοίωνη περίοδος εγκαινιάζεται για τη γείτονα, με μια καθεστωτική κρίση να αγκαλιάζει την αστική της τάξη και το κράτος της.

Όχι τυχαία, η εξαγωγή της εσωτερικής κρίσης, έχει ως αποτέλεσμα τα πολύ επικίνδυνα «παιχνίδια» στα θαλάσσια περίχωρα της Κύπρου, με το Τουρκικό ερευνητικό πλοίο Μπαρμπαρός να παραβιάζει την Κυπριακή ΑΟΖ, στα θαλάσσια οικόπεδα που έχει μπει ήδη «το νερό στο αυλάκι» για την εξόρυξη υδρογονανθράκων, με την συνεργασία Ισραήλ, Ευρωπαϊκών κρατών κλπ. Είναι η καπιταλιστική παρακμή και χάος, που κάνουν πιο πιθανό από ποτέ ένα θερμό επεισόδιο στην περιοχή μας.

Είναι ιστορικό στοίχημα για όλους τους λαούς της περιοχής, μεταξύ αυτών και του δικού μας, να αντιληφθούν τους κινδύνους που τους απειλούν. Μόνο με το ξεπέταγμα και του τελευταίου ίχνους Ιμπεριαλιστικής παρουσίας στη περιοχή, καθώς και το τσάκισμα όλων των αστικών κυβερνήσεων και των κρατών τους και την συντριβή των αντιδραστικών μορφωμάτων τύπου ISIL, με τις μεθόδους και τις δυνάμεις της Παγκόσμιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης, μπορούν να ελπίζουν οι λαοί σε μια καλύτερη ζωή και ειρήνη στη περιοχή. Κανείς Ομπάμα, κανείς Ερντογάν, δεν θα σώσει ούτε τους ήρωες του Κομπανί, ούτε τους ίδιους τους λαούς τους. Παρά μόνο η διεθνής επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων.

Κ. Αποστολόπουλος