ΚΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ: ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ «ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ» ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ: ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ «ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ» ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ  ΚΙΝΗΜΑ

Μέτωπο με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό στο χώρο της υγείας

Η κρίση που σοβεί εδώ και 5 χρόνια, δεν τσακίζει απλά τα λαϊκά στρώματα, πυροδοτώντας γεγονότα στη ταξική πάλη. Ταυτόχρονα, συντρίβει τον ρόλο της παραδοσιακής γραφειοκρατίας του κρατικού συνδικαλισμού, περιστέλλοντας τα διαμεσολαβητικά μέσα που είχε κάποτε στα χέρια του. Οι τάσεις αποσύνθεσής του, είναι απτές με αποδείξεις, σε πλείστες περιπτώσεις.

Ολοένα και πιο συχνά, όμως, δεν λείπουν οι πρόθυμες «χείρες βοηθείας», από δυνάμεις που είναι ενδεδυμένες τον αριστερό μανδύα. Ολοένα και πιο συχνά πλέον, η ταξική πάλη σηκώνει αυτό τον μανδύα. Αποκαλύπτει πως από κάτω, «ο βασιλιάς» όχι απλά «είναι γυμνός», ανίκανος να εξυπηρετήσει τα εργατικά συμφέροντα, αλλά είναι και βαθιά καθεστωτικός. Δεν τελειώνουν οι ευθύνες της ρεφορμιστικής και της σταλινικής αριστεράς, με την πολιτική προδοσία του πρόσφατου αγώνα των καθηγητών, όταν, η καθεμιά με τον τρόπο της, ξεπούλησαν τον αγώνα πριν καλά-καλά ξεκινήσει, συμπορευόμενες ουσιαστικά με τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Ο δεξιόστροφος ακραίος απομονωτισμός του ΚΚΕ στον δρόμο και στην ταξική πάλη, που εμφανίζεται τάχα ως «υπεραριστερός σεχταρισμός», συμπληρώνεται μέσα στους εργασιακούς χώρους και στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος από μια θρησκευτική προσήλωση στην καθεστωτική τάξη, στη νομιμότητα, στο μίνιμουμ και «ρεαλιστικό». Αυτές του οι προσκολλήσεις, με την αντικειμενική όξυνση της ταξικής πάλης και την ανάδυση νέων δυνατοτήτων για την εργατική τάξη, εξαναγκάζουν το ΚΚΕ να συμπράττει, συχνά, με τις ίδιες εκείνες κυβερνητικές δυνάμεις που μεγαλόστομα καταγγέλλει, για να βάλουν από κοινού φραγμό σε καταστάσεις που ξεφεύγουν από τον έλεγχο τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δε, στον δρόμο για τον πολυπόθητο κυβερνητικό θώκο, δεν διστάζει να πετάει με τον πιο προκλητικό τρόπο και τα τελευταία φύλλα συκής. Η ντόπια και διεθνής αστική τάξη πρέπει να πειστεί για την σωφροσύνη του ΣΥΡΙΖΑ, για τη συμβολή του στη διατήρηση της «ομαλότητας», σε μια κοινωνική συνθήκη που είναι εκ των πραγμάτων «ανώμαλη» και εκρηκτική. Μια «συνεπής» ρεφορμιστική γραμμή, στην εποχή του ιστορικού τέλους του ρεφορμισμού, δεν είναι αρκετή από μόνη της να βάλει κάτω από τη φτερούγα της ένα εργατόκοσμο που βοά, αναζητώντας νίκες, έστω και τις παραμικρές. Είναι μονόδρομος η διαφυγή στον πιο χυδαίο οπορτουνισμό. Στα κομπρεμί, στις λοβιτούρες, στους διαδρομισμούς, στη μάχη της καρέκλας. Στην αναπαραγωγή των πιο εκφυλιστικών φαινομένων της ιστορικά καταδικασμένης παραδοσιακής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Όσο ο Τσίπρας προσπαθεί να παίξει το ρόλο ενός νέου Ανδρέα Παπανδρέου, άλλο τόσο η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ προσπαθεί να πάρει τη θέση της διαλυμένης ΠΑΣΚΕ, στα υψηλότατα επίπεδα του κινήματος, μεταχειριζόμενη τα ίδια ακριβώς μέσα.

Το πρόσφατο 28ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας είναι χαρακτηριστικό: μαζί με 1000 απόντες συνέδρους (τα 2/3 του συνόλου) απουσίασε πλήρως και η συζήτηση για τα καθήκοντα και τις προοπτικές του εργατικού κινήματος. Η πρώτη ημέρα αναλώθηκε σχεδόν ολόκληρη, στον πόλεμο των αντιπροσώπων, στις εκατέρωθεν καταγγελίες για άκυρες συμμετοχές και στις νοθείες. Απέναντι σε δύο ΠΑΣΚΕ και σε δύο ΔΑΚΕ, η ρεφορμιστική αριστερά δεν είχε να αντιτάξει καμιά ποιοτικά διαφορετική αγωνιστική πρόταση ανάπτυξης της δράσης της εργατικής τάξης, αλλά μόνο τα δικά της σωματεία-σφραγίδες (που φτιάχτηκαν μέχρι και παραμονές του συνεδρίου), και τους δικούς της «κάλπικους» αντιπροσώπους που δεν αντιπροσωπεύουν κανένα.

Ανοιχτή στήριξη των κυβερνητικών παρατάξεων στην ΕΙΝΑΠ

Στις εκλογές της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας και Πειραιά, τον Φεβρουάριο, οι αριστερές δυνάμεις βγήκαν σημαντικά δυναμωμένες. Το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή (συνδυασμός που περιλαμβάνει και την Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Ιατρών), ανήλθε στη δεύτερη θέση, κάτω από τη ΔΗΚΝΙ (ΝΔ), με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ επίσης σημαντικά δυναμωμένες και την ΠΑΣΚ σε πανωλεθρία. Σταθερή θέση της Α.Ρ.Σ.Ι., που εκφράστηκε σε πρόταση και σε αυτήν την περίπτωση, είναι η συγκρότηση αριστερού προεδρείου με τη συνεργασία των τριών δυνάμεων για τον περιορισμό των κυβερνητικών συνδικαλιστών. Αυτή η πρόταση παλεύτηκε σταθερά επί τρεις  μήνες, πάνω σε εξαιρετικά ευνοϊκούς συσχετισμούς.

Εξ αρχής το σχήμα του ΚΚΕ, η ΔΗΠΑΚ, αρνήθηκε πεισματικά να συμφωνήσει σε μια τέτοια προοπτική. Επικαλούμενη την αρχή της αναλογικότητας καλούσε τη ΔΗΚΝΙ να προτείνει πρόεδρο, ουσιαστικά παραδίδοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων για το προεδρείο στην Δεξιά, η οποία λόγω εσωτερικών διαφωνιών «κατεβάζει» δύο υποψηφιότητες. Ακόμα και στις τρεις συνεχείς ψηφοφορίες που πλειοψήφησε ο εκπρόσωπος του Ενωτικού Κινήματος έναντι των δεξιών, οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ ψήφισαν λευκό. Η αδυναμία ανάδειξης προεδρείου, έγινε το άλλοθι για το Μέτωπο (ΣΥΡΙΖΑ) για να δηλώσει πως σκοπεύει να ψηφίσει εκπρόσωπο της ΔΗΚΝΙ, για να αναδείξουν «επιτέλους» προεδρείο. Αντίστοιχα, στην Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), ο ΣΥΡΙΖΑ εξ αρχής συγκρότησε προεδρείο μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, πάλι με πρόσχημα την «αναλογικότητα».

Οποιαδήποτε παραχώρηση έστω και μιας σπιθαμής χώρου δράσης στον κυβερνητικό συνδικαλισμό, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, έχει δυσμενείς συνέπειες για τους εργαζόμενους και ισοδυναμεί με προδοσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, αποδεικνύουν περίτρανα πως με «αυτή» την Αριστερά, η εργατική τάξη δεν μπορεί να πάει ούτε βήμα μπρος. «Αυτή» η αριστερά, ακόμα κι όταν βρεθεί σε πλεονεκτική θέση, προτιμά να παραδίδει τα σκήπτρα της εξουσίας στην αστική τάξη και στους υπαλλήλους της. Είναι η αριστερά της ήττας και της υποταγής, που προκειμένου να αναλάβει ευθύνες αγωνιστικής σύγκρουσης με τη κυβέρνηση, παραδίδεται αμαχητί. Μια τέτοια τακτική, μεγενθυμένη εν δυνάμει σε ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, σημαίνει καταστροφή για την εργατική τάξη.
Η καθεστωτική αριστερά ούτε και θέλει, ούτε και μπορεί, να δώσει νικηφόρα ηγεσία στον επαναστατικό ξεσηκωμό των εργατών. Η ανάδυση του αναγκαίου επαναστατικού υποκειμένου, ενός μαζικού επαναστατικού κόμματος σε διαρκή αλληλοσύνδεση με το κίνημα μιας εξεγερμένης εργατικής τάξης κι όλων των καταπιεσμένων, θα ξεκαθαρίσει την ήρα από το στάρι. Η ίδια η ιστορία θα πετάξει στην άκρη τον αριστερό βραχίονα του συστήματος, την αριστερά των συμβιβασμών και της προδοσίας.

Κ. Αποστολόπουλος

Νέα Προοπτική τεύχος#550# Σάββατο 1 Ιουνίου 2013