Χαλυβουργία: απειλές για λουκέτο με ακροδεξιά «αβάντα»

Χαλυβουργία: απειλές για λουκέτο με ακροδεξιά «αβάντα»

 

Μετά από σχεδόν 9 μήνες απεργίας, έγινε σαφές και στον πλέον ανυποψίαστο πως για το κράτος και για τ’ αφεντικά, που τα συμφέροντά τους όλο αυτό το διάστημα συμπυκνώθηκαν στο πρόσωπο του Μάνεση, έγινε ζήτημα ζωής και θανάτου να ηττηθεί ο αγώνας των Χαλυβουργών στον Ασπρόπυργο. Μια ολομέτωπη σύγκρουση που έχει σπάσει κάθε ρεκόρ διάρκειας, αλλά και κάθε ρεκόρ έκτασης κι έντασης της εκφραζόμενης αλληλεγγύης. Η ήττα της εργοδοσίας σε ένα τέτοιο αγώνα, θα είναι μια ήττα για όλη την αστική τάξη, ένα κακό προηγούμενο γι’ αυτούς και μια σημαντική παρακαταθήκη για εμάς. Όλες οι «ανίερες» δυνάμεις, λοιπόν, συνασπίστηκαν για το τσάκισμα του.

Σε προηγούμενα τεύχη της Ν.Π. καταγράψαμε όλα τα απεργοσπαστικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να καμφθεί το ηθικό των απεργών. Οι δικαστικές αποφάσεις, η λάσπη των ΜΜΕ, οι ομάδες τραμπούκων που έστηναν προβοκάτσιες στην πύλη, η εισβολή των απεργοσπαστών με την αρωγή της αστυνομίας και άλλα πολλά. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, η εργοδοσία αποφάσισε να περάσει σε ένα άλλο επίπεδο: με τις ανοιχτές απειλές για κλείσιμο του εργοστασίου, αλλά και με την εμπλοκή του ακροδεξιού Γεωργιάδη στο πλευρό των απεργοσπαστών. 

Η επίσκεψη του φασίστα Άδωνι Γεωργιάδη, που εσχάτως αναβαπτίστηκε σε «κεντροδεξιό» με τη μεταγραφή του στη ΝΔ, ξεπερνά πλέον τον όποιο συμβολισμό ή προφορική παρέμβαση και περνά στην ανοιχτή, φυσική στήριξη του απεργοσπαστικού μηχανισμού του Μάνεση. Η κυβέρνηση, που διά στόματος των στελεχών του υπουργείου Εργασίας στις τριμερείς συναντήσεις «κόπτεται» για την «εργασιακή ειρήνη» στη χώρα φορώντας «ουδέτερο» προσωπείο, την ίδια στιγμή «στέλνει» τον παρατρεχάμενο βουλευτή της για επιτόπια παρέμβαση στο χώρο του εργοστασίου. Όπως κατήγγειλαν με ανακοίνωσή τους οι Χαλυβουργοί δεν υπάρχουν αυταπάτες για τον ρόλο της κυβέρνησης σε σχέση με την απεργία, αλλά και για τον βουλευτή της ΝΔ Γεωργιάδη που βρέθηκε «σε χώρο δίπλα από το εργοστάσιο» το πρωινό της Παρασκευής 13/7 (είναι ο χώρος που καθημερινά συγκεντρώνονται οι απεργοσπάστες και τα τσιράκια των αφεντικών αναμένοντας ευκαιρία να «εμφανιστούν»), για να εκφράσει έτσι απροκάλυπτα την «αλληλεγγύη» του.

Ο Γεωργιάδης εμφανίστηκε «συμπτωματικά» την «κατάλληλη στιγμή» όταν όλα τα ΜΜΕ ασχολιόντουσαν με τις διοχετευμένες στον Τύπο πληροφορίες πως «ο Μάνεσης σκοπεύει να κλείσει το εργοστάσιο», για να εντείνει ακόμη περισσότερο τις πιέσεις ενάντια στην απεργία. Ήδη, επί δύο ημέρες, τα περισσότερα ΜΜΕ έδιναν τόση προσοχή στην «είδηση» όση δεν είχαν δείξει επί 9 μήνες για την απεργία, δείχνοντας φυσικά με το δάχτυλο ως ενόχους για το «λουκέτο» τους Χαλυβουργούς.

Η αλήθεια είναι φυσικά πως τα εκατοντάδες εργοστάσια που κλείνουν, έχουν ως αιτία τους την ύφεση και την κατάρρευση της καπιταλιστικής αγοράς, κι όχι τις διεκδικήσεις των εργατών. Όσα από αυτά παραμένουν ανοιχτά, το κάνουν εις βάρος των όρων εργασίας και ζωής των εργατών τους, επιβάλλοντας συνθήκες γαλέρας, την ίδια στιγμή που τα αφεντικά ζούνε στον προσωπικό τους βίο κατά βάση όπως πριν, αρνούμενοι να επωμιστούν την όποια ζημιά από την κρίση. Δεν είναι οι Χαλυβουργοί υπαίτιοι λοιπόν για την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, ούτε για την ασυδοσία του Μάνεση, που είναι άλλωστε τόση που προτιμά να παίζει με την ραδιενέργεια και την ζωή των εργατών του, όπως στο Βόλο, από το να πάρει στοιχειώδη μέτρα προστασίας, βάζοντας μια ολόκληρη περιοχή σε θανατηφόρο κίνδυνο. Για τέτοιο «υπόδειγμα ανθρώπου» μιλάμε, που πίσω του αποφάσισαν να στοιχηθούν όλοι οι μεγαλοκαρχαρίες κι όλες οι μεγαλοφυλλάδες. 

Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν όντως ο Μάνεσης προτίθεται να κλείσει το εργοστάσιο ή αν απλά το χρησιμοποιεί σαν απειλή και μέσο πίεσης, διοχετεύοντας βέβαια πως ακόμα και στην περίπτωση του λουκέτου θα «εξασφαλίσει» αλλού δουλειά για τους εργάτες, εκτός από τους ήδη απολυμένους (που είναι και το βασικό διακύβευμα της απεργίας). Στην συνάντηση του σωματείου με το υπουργείο, στις 16/7, σύμφωνα με δηλώσεις μελών του ΔΣ, εκφράστηκε η πεποίθηση πως μπορεί να βρεθεί λύση. Σε αντίθεση με όλα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που δεν βλέπουν κανένα αντικειμενικό λόγο πίσω από την απεργία, που χρεώνουν 9 μήνες αγώνα στους «σχεδιασμούς του ΠΑΜΕ» και στο γεγονός ότι «μια χούφτα ενεργούμενων του ΚΚΕ» καθοδηγεί 400 εργάτες για ν’ αποσπά πολιτική υπεραξία από την μάχη τους και «γι’ αυτό την συνεχίζουν εσαεί», η αλήθεια είναι πως οι εργάτες της Χαλυβουργίας έχουν καταθέσει ουκ ολίγες φορές προτάσεις, με βασικό φυσικά όρο την επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδέλφων τους. Όλες έχουν απορριφθεί από τον «αδιάλλακτο» Μάνεση, με τις πλάτες της κυβέρνησης.

Αυτός είναι ο μοναδικός ένοχος κι υπαίτιος για την σημερινή κατάσταση, κι αυτός που θα βαρύνεται για το όποιο αδιέξοδο και λουκέτο, που –κάτω από δική του απόφαση- θα στείλει κι άλλους εργάτες στην ανεργία κι εξαθλίωση. 

Ενάντια σε αυτό το ενδεχόμενο, κι ενάντια στους εκβιασμούς του Μάνεση, οι Χαλυβουργοί δεν σκύβουν το κεφάλι και δεν περιμένουν τι θα αποφασίσει ο «αφέντης» Μάνεσης. Γι’ αυτό προχώρησαν σε έκτακτη πορεία διαμαρτυρίας, από την Ομόνοια ως το υπουργείο Εργασίας, το απόγευμα της Τρίτης 17/7. Μέσα σε λίγες ώρες από την ανακοίνωσή της, τουλάχιστον 2500-3000 αλληλέγγυοι, μαζί με το πανό των Χαλυβουργών, έδωσαν το παρόν σε αυτό το κάλεσμα, βροντοφωνάζοντας υπέρ της νίκης της απεργίας. 

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές (18/7) ακόμα δεν έχει υπάρξει καμιά ανακοίνωση από πλευράς εργοδοσίας, ενώ σε διάφορα ΜΜΕ έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία παρουσίασης ενός Μάνεση «άτεγκτου», που καθυστερεί να πάρει την απόφαση για το λουκέτο, μόνο και μόνο λόγω πιέσεων της «φίλα προσκείμενης» προς τους Χαλυβουργούς κυβέρνησης. Μάταιος ο κόπος τους. Όλοι γνωρίζουν καλά ποιος ο ρόλος της κυβέρνησης αλλά και ποιοι οι σκοποί του Μάνεση. Αν αποφασίσει να στείλει μονομιάς στην ανεργία εκατοντάδες εργάτες, τότε θα βαρύνεται για πάντα με την κατηγορία της σκοπούμενης εξαθλίωσης εκατοντάδων εργατικών οικογενειών, και να είναι σίγουρος πως θα έρθει η στιγμή που θα λογοδοτήσει γι’ αυτό.

Κ. Αποστολόπουλος

 

Νέα Προοπτική τεύχος #531# Σάββατο 21 Ιουλίου 2012