ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Το Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης υπήρξε η πρώτη σοβαρή μαχητική κίνηση ενάντια στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας, η οποία ακόμα αρέσκεται να αυτοχαρακτηρίζεται ως “κυβέρνηση της αριστεράς”, παρά την συμμετοχή των ψεκασμένων εθνικιστών ΑΝΕΛ. Ξεκινώντας από την άμεση ανάγκη της ΒιοΜε, το Καραβάνι συσπείρωσε γρήγορα και αναπάντεχα πολλούς άλλους αγώνες γύρω του – αρκετοί των οποίων θεωρούνταν από την πλειοψηφία της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αλλά και της αναρχίας θεωρούσε χαμένοι και πλήρως ελεγχόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φανερό ότι οι εργαζόμενοι, οι αγώνες των οποίων μέχρι και τις εκλογές του Γενάρη αποτελούσαν προμετωπίδα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν παραμείνει απαθείς και αμέτοχοι και συνεχίζουν να κινούνται αριστερότερα της κυβέρνησης – έως και απέναντι της. Φαίνεται πως οι αυταπάτες σιγά-σιγά διαλύονται και η εργατική τάξη αρχίζει να αναζητά τρόπους να αυτοργανωθεί – γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς η ΒιοΜε κατάφερε να γίνει ένα κέντρο αγώνα. Το γεγονός αυτό φανερώνει ότι παρά την περιθωριοποίηση της ΒιοΜε από τους γραφειοκράτες και την πλειοψηφία της αριστεράς και μερίδας της αναρχίας ο αγώνας αυτός εμπνέει την εργατική τάξη, όχι μόνο αόριστα ως κάτι το θετικό αλλά ως κάτι που αξίζει να υποστηριχθεί και να νικήσει. Ενισχύθηκε έτσι από αγώνες με διαφορετικές πολιτικές θέσεις, που μπορεί ακόμα και να διαφωνούν με θέσεις της ΒιοΜε, αλλά αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στην πάλη για μια ζωή με αξιοπρέπεια, ενάντια στην ανεργία και την εξαθλίωση.

Η καμπάνια του Καραβανιού υπήρξε παρά τις δυσκολίες επιτυχής. Εντυπωσιακή ήταν η συμμετοχή στις δράσεις των περιφερειακών πόλεων. Στην Λάρισα π.χ. ήταν αναπάντεχη η συμμετοχή της ΕΛΜΕ και των εργατών της Coca-Cola, όπως επίσης και η προσέλευση του κόσμου στη Λειβαδιά. Στο Βόλο επίσης η κινητοποίηση ήταν ικανοποιητική και υπήρξε πολύ θετικό το γεγονός ότι καταλήξαμε μπροστά στην ΕΡΑ Βόλου και “συντονιστήκαμε” μαζί της. Στη Χαλκίδα η πορεία -που έλαβε και χαρακτήρα ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας- οργανώθηκε με δυσκολία, αλλά ήταν επιτυχής.

Μελανό σημείο σε όλη την διοργάνωση αποδείχθηκε η Θεσσαλονίκη, η έδρα των αγώνων που ξεκίνησαν το Καραβάνι, η ΒιοΜε και η ΕΡΤ3. Και η πορεία και η συναυλία υπήρξαν άμαζες και παντελώς ανυποστήρικτες από τις οργανωμένες δυνάμεις της πόλης. Υπήρχε ταυτόχρονο κάλεσμα (επίσης από την Καμάρα) για πορεία υπέρ των μεταναστών απεργών πείνας στην Ειδομένη, με τους διοργανωτές της οποίας δεν μπορέσαμε να συνεννοηθούμε για κοινή πορεία. Η No Lager (που έβγαλε το κάλεσμα για την πορεία αυτή) αρνήθηκε να στηρίξει το Καραβάνι επειδή “η ΕΡΤ3 είναι κρατική”. Έτσι οι πορείες ξεκίνησαν μαζί και διασπάστηκαν στην Τσιμισκή χωρίς να ξανασυναντηθούν είτε στο δρόμο είτε στο χώρο της συναυλίας μπροστά στην ΕΡΤ3.

Στη δε Αθήνα οι δράσεις ήταν επίσης επιτυχείς. Τόσο η υποδοχή στην ErtOpen -που αναγκάστηκε μέχρι και η ΠΟΣΠΕΡΤ να στηρίξει το Καραβάνι- όσο και η εκδήλωση στο ΤΕΕ και η ακόλουθη συναυλία ήταν μαζικές. Η πορεία είχε μια αξιοπρεπή συμμετοχή, με παραφωνίες την απουσία των περισσότερων οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και την παντελώς άσχετη παρέμβαση του ΣΕΚ μόνο την τελευταία ημέρα – ουσιαστικά μια απόπειρα καπελώματος, η οποία όμως απέτυχε.

Δυστυχώς η πλειοψηφία των οργανωμένων δυνάμεων τόσο της αριστεράς όσο και του α/α χώρου αγνόησαν το Καραβάνι. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγνόησε επιδεικτικά την όλη διοργάνωση και μόνο σε κάποιες περιοχές (π.χ. Μαγνησία) τοπικές του οργανώσεις εξέδωσαν ανακοινώσεις στήριξης, πιθανόν υπό την πίεση είτε των μελών τους είτε του ευρύτερου κινήματος, χωρίς όμως πουθενά να στείλουν κάτι παραπάνω από μεμονωμένο αντιπρόσωπο στις κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις. Η δε ΑΝΤΑΡΣΥΑ στήριξε μαζικά μόνο στην Λειβαδιά. Σε όλη την υπόλοιπη διοργάνωση του Καραβανιού ήταν παντελώς απούσα, όπως είναι απούσα βέβαια και από την Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην ΒιοΜε, κατεβάζοντας μόνο ελάχιστα “αντιπροσωπευτικά” μπλοκ σε Θεσσαλονίκη και Βόλο, ενώ στην Αθήνα μόνο το ΣΕΚ είδε την πορεία του Καραβανιού ως μια ευκαιρία να προπαγανδίσει τις δικές του κομματικές δραστηριότητες για όλον τον επόμενο μήνα. Στην προκήρυξή του το Καραβάνι αναφερόταν μόνο σε μια σειρά. Το ΚΚΕ και οι υπόλοιπες σταλινικές και μαοϊκές οργανώσεις απουσίαζαν τελείως, ενώ οι μόνες δυνάμεις της αριστεράς που στήριξαν το Καραβάνι ήταν ουσιαστικά η ΟΚΔΕ – Εργατική Πάλη και το Ξεκίνημα. Το Ξεκίνημα βέβαια παραδόξως συμμετείχε στο Καραβάνι μόνο μέχρι και τον Βόλο. Στην Αθήνα, όπου έχει και την πιο μαζική του οργάνωση, δεν ασχολήθηκε καθόλου με το ζήτημα.

Και η στάση του α/α χώρου όμως δεν υπήρξε καλύτερη. Ενώ ήταν αναμενόμενη η απουσία της πλειοψηφίας των καταλήψεων της Θεσσαλονίκης, οι οποίες έτσι και αλλιώς δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τον αγώνα της ΒιοΜε ή και με τους εργατικούς αγώνες γενικότερα, έκανε όμως πολύ αρνητική εντύπωση η απουσία της Κατάληψης Ματσάγγου στον Βόλο, αλλά και της Αντεξουσιαστικής Κίνησης συνολικά. Η δεύτερη αρνήθηκε να συμμετάσχει επειδή δεν είχαν όλα τα σωματεία των  συμμετεχόντων ως πρόταγμά τους την αυτοδιαχείριση. Έτσι, μόνο η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία “Ροσινάντε”, η Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης και η Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό “Μαύρο και Κόκκινο” στήριξαν το Καραβάνι, όπου είχαν δυνάμεις.

Μεγάλη απώλεια για το Καραβάνι ήταν και η μη συμμετοχή επιτροπών αγώνα ενάντια στα ορυχεία εξόρυξης χρυσού στην Χαλκιδική, οι οποίες δυστυχώς επέλεξαν τότε να επικεντρωθούν μόνο στην τοπική τους δράση και να μην δώσουν δυνάμεις για να συμμετάσχουν στο Καραβάνι. Ευελπιστούμε σύντομα να δούμε να αντιστρέφεται αυτή η απομονωτική στάση.

Το ΕΕΚ από την πλευρά του έδωσε όλες του τις δυνάμεις για την στήριξη και οργάνωση του Καραβανιού. Χωρίς να κάνει εκπτώσεις στις πολιτικές του θέσεις στηρίζει την ΒιοΜε σε κάθε της βήμα και παλεύει για την έμπρακτη συνεργασία των συνεχιζομένων αγώνων, χωρίς να θέτει βέτο και προαπαιτούμενα στους αγώνες που κινητοποιήθηκαν να συμμετάσχουν στο Καραβάνι, αλλά παλεύοντας να πείσει για την ανάγκη της αυτοοργάνωσης και της επαναστατικής προοπτικής όλων των αγώνων. Παρ’ ότι το Καραβάνι θα είχε ασφαλώς περισσότερη επιτυχία εάν είχε στηριχθεί και από άλλες οργανωμένες δυνάμεις απέδειξε ότι μπορεί και με αυτές τις δυνάμεις που είχε να σηκώσει το βάρος μιας ευρύτατης καμπάνιας και να την φέρει εις πέρας – και μάλιστα χωρίς να “μπει μέσα” οικονομικά. Αυτό επιτεύχθηκε τόσο από τις ενισχύσεις συνδικάτων όσο και από την καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης στον δρόμο. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι πολλοί σύντροφοι, ειδικά νεολαίοι, ταξίδεψαν από άλλες πόλεις για να συμμετάσχουν σε όλο το Καραβάνι. 

Το κύριο ζήτημα τώρα είναι το Καραβάνι να μην αποτελέσει ένα τέλος αλλά μια αρχή για έναν συνεχή συντονισμό των αγώνων αυτών και για την προσέλκυση ακόμα περισσοτέρων (π.χ. Χρυσός), με προμετωπίδα ασφαλώς των αγώνα της ΒιοΜε που βρίσκεται αυτήν την στιγμή στην πιο άμεση ανάγκη. Πρέπει να παλέψουμε να γίνει η αρχή για νέα γεγονότα, ώστε να οδηγήσει σε έναν συντονισμό “από τα κάτω” των αγώνων αυτών, ενάντια σε γραφειοκρατίες και αγκιστρωμένες ηγεσίες, όπως και ενάντια σε αυταπάτες για λύσεις εντός συστήματος από κυβέρνηση και αστικό κράτος. Υπάρχει εδώ η ευκαιρία να μετατραπεί το Καραβάνι σε ένα μέτωπο μάχης που μπορεί να εγκαθιδρύσει στην πράξη το Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης με τα φτωχά κοινωνικά στρώματα. Στη Θεσσαλονίκη γίνεται η αρχή για έναν συντονισμό αγώνων, με στόχο ακριβώς ένα τέτοιο μέτωπο, με την Συνέλευση της Δευτέρας 27/04 στην ΕΡΤ3 – αντίστοιχα στον Βόλο με την συνέλευση της Κυριακής 26/04, στο Στέκι Κινημάτων. Πρώτος στόχος η ανεξάρτητη και από κοινού οργάνωση ταξικής πορείας στην απεργία της Πρωτομαγιάς, αλλά και συζήτηση για την θεμελίωση και συνέχεια του συντονισμού των αγώνων σε μόνιμη βάση. Είναι βέβαιο ότι θα είναι μια δύσκολη μάχη, αλλά θα την δώσουμε μέχρι τέλους, χωρίς δογματισμούς, αλλά και χωρίς εκπτώσεις στην επαναστατική προοπτική. Καλούμε και τις υπόλοιπες πόλεις απ’ όπου πέρασε το Καραβάνι -και όπου αλλού είναι εφικτό- να οργανώσουν αντίστοιχες συνελεύσεις, για την αυτοοργάνωση του προλεταριάτου ενάντια στις κάθε λογής γραφειοκρατίες, για να πάρουν οι εργάτες τις ζωές τους στα χέρια τους – για την ανατροπή του καπιταλισμού της φτώχειας και της εξαθλίωσης και την θεμελίωση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Μ.V.