Η Διαρκής Επανάσταση ως Μοναδική Διέξοδος
Τα χρεοκοπημένα κυβερνητικά επιτελεία κάνουν την ύστατή τους προσπάθεια να κρατηθούν στον λουφέ της εξουσίας «επιστρατεύοντας» μέχρι και τη Μαντόνα, που εδέησε να κάνει διακοπές εις Πάτμον. Παρουσιάζουν ακόμα και αυτό ως συγκλονιστική επιτυχία της κυβέρνησης (παρόλη την μαντίλα, την σεμνοτυφία και τα 3 ελικόπτερα), όπως μεγάλη επιτυχία ήταν και οι απανθρακωμένες εκτάσεις, τα καμένα ζωάκια και οι άνθρωποι· και προφανώς όλα είναι τέλεια με την συμμετοχή μας στο διεθνές σφαγείο, αφού σε όλες τις περιπτώσεις γνώμονας είναι η “σωστή πλευρά” της ανοικονόμητης και ανιστόρητης καπιταλιστικής αρπαχτής του ιμπεριαλισμού. Έρχονται εκλογές και θα στάξουν επιδόματα, αυξήσεις και προνόμια στους ένθερμους ψηφοφόρους τους από τα κλεμμένα όλων αυτών των χρόνων διακυβέρνησης, απάτης και ρεμούλας εις βάρος των φτωχών και της πλειοψηφίας αυτού του λαουτζίκου. Έρχονται εκλογές αλλά σε τι χρησιμεύει η αστική δημοκρατία αν δεν προσφέρει προστασία απέναντι στην επέλαση των σχεδίων μιας μικρής μειοψηφίας, αν δεν εγγυάται την εκπαίδευση, την κατοικία, την υγεία; κι αν όλοι μιλάνε για την διάσωση αυτού του ίδιου διεφθαρμένου συστήματος; Τότε ο κόσμος ξυπνά και επανέρχεται η περίοδος των επαναστάσεων, οι οποίες διακόπηκαν μα ποτέ δεν σταμάτησαν. Τώρα έρχονται σαν την μόνη λύση απέναντι στον όλεθρο του πολέμου, του φασισμού και της πείνας των δισεκατομμυρίων του πλανήτη και όχι μόνο τούτης της γωνιάς μεταξύ τριών ηπείρων.
Η παταγώδης αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν αποτελεί μια προσωρινή δυσλειτουργία του συστήματος, αλλά την εκδήλωση των δομικών και ιστορικών του ορίων. Η παγκοσμιοποιημένη αγορά και οι αλληλοσυνδέσεις της δεν καταργούνται από την μια μέρα στην άλλη και σίγουρα η επιστροφή στον εθνικισμό και τον απομονωτισμό δεν είναι καν φάρμακο, είναι η επιτάχυνση της αυτοκαταστροφικής διαδικασίας θανάτου του συστήματος…
Κάθε προσπάθεια ανάσχεσης της παρακμής του ιμπεριαλισμού —είτε μέσω οικονομικών Α. Ι. τεχνασμάτων είτε μέσω του αυξανόμενου αυταρχισμού— έχει φέρει το παγκόσμιο σύστημα μπροστά στα απόλυτα όριά του. Οι λύσεις που η άρχουσα τάξη προσπαθεί αγωνιωδώς να αναβάλει, προκειμένου να παρατείνει την επιβίωσή της, είναι ο φασισμός και ο ολοκληρωτικός πόλεμος. Ιστορικά, όταν το κεφάλαιο αδυνατεί να διαχειριστεί τις εσωτερικές του αντιφάσεις, επιστρατεύει την καταστροφή και την αντίδραση. Απέναντι σε αυτό το δυστοπικό σκηνικό, αναδεικνύεται η μόνη πραγματική, υπαρξιακή διέξοδος για την ανθρωπότητα: η παγκόσμια διαρκής επανάσταση.
Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ
Το κεφάλαιο βρίσκεται στην ιστορική του παρακμή και τα όριά του δεν υπονομεύουν απλώς την παραγωγή του ανθρώπινου κοινωνικού πλούτου και πολιτισμού αλλά στρέφονται πλέον ανοιχτά ενάντια στην ίδια την ανθρωπότητα, τα υπόλοιπα είδη και τον πλανήτη συνολικά (ας ξεχάσουμε για λίγο ότι οι σοσιαλπαθείς νάτσιδες ενδιαφέρονται έμπρακτα πλέον να εκμεταλλευτούν, υποδουλώσουν, καταστρέψουν πλέον όλο το ηλιακό σύστημα)… Το κεφάλαιο δεν είναι πλέον ικανό (ό,τι και να λένε οι υποτακτικοί του) να εξασφαλίσει καν την ύπαρξη των συνθηκών της καταστροφικής αυτο-αναπαραγωγής του και τσουλά διαρκώς (αποτυγχάνοντας κάθε φρένο που προσπαθεί να βάλει) στον φασισμό -φυσικά ακόμα και με κυνοβουλευτικό μανδύα- και τον πόλεμο, προκαλώντας την κατάρρευση της κοινωνίας. Η αστυνόμευση κάθε πλευράς της ζωής γίνεται αναγκαία για το σύστημα προκειμένου οι τεράστιες ανισότητες, η θεσμοθετημένη αδικία, η εκμετάλλευση, να διαιωνίζονται – αλλά όλοι τους ξέρουν ότι αυτό δεν μπορεί να κρατήσει πολύ. Η επιστροφή στον μιλιταρισμό και στις επενδύσεις στην πολεμική βιομηχανία, κόβοντας από κοινωνικές δαπάνες, έχει ημερομηνία λήξης, και όπως κάθε άλλη «λύση» που εφάρμοσε ο παγκόσμιος καπιταλισμός έτσι και οι πολεμικοί εξοπλισμοί και οι βιομηχανίες τού πολέμου δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που διατείνονται ότι λύνουν.
Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών διευρύνεται, προκαλώντας κοινωνική δυσαρέσκεια που αργά ή γρήγορα θα βρει τρόπο να εκφραστεί, και οι υστερικές τους φωνές περί δικαιωμάτων, θεσμών, εκλογών και αρωμάτων για όσους έχουν γεμάτο το τραπέζι και ένα ρετιρέ, δεν πείθουν κανένα. Ο ιμπεριαλισμός βουλιάζει στην οικονομία του χρέους, πρώτα πρώτα της ίδιας της Αμερικής που έφτασε και ξεπέρασε τα 40 τρις και αποτελεί έναν από τους κύριους αποσταθεροποιητικούς παράγοντες της οικονομίας.
Η πλασματική ευφορία στα χρηματιστήρια έχει κοντά ποδάρια, στην πραγματικότητα οι επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη λειτουργούν σαν ένας τεράστιος επιταχυντής της κρίσης – αυτό το Αδιέξοδο το ονοματίζουν «Πολυκρίση». Στην πραγματικότητα η Πολυεπίπεδη Παγκόσμια Κρίση δεν αφορά τον ένα ή τον άλλο τομέα, δεν προστίθενται το ένα πρόβλημα συν τα άλλα κ.λπ., είναι μια χρόνια δομική κρίση του κεφαλαίου στην ιμπεριαλιστική παρακμή του, είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του.
– Η Ακρίβεια δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, απλά το ελληνικό κράτος είναι πρωταθλητής. Ο υψηλός πληθωρισμός μειώνει την αγοραστική δύναμη των υπηκόων σε συνδυασμό με την υπέρμετρη έμμεση φορολογία.
– Οι γεωπολιτικές εντάσεις κλείνουν εμπορικούς δρόμους, αυξάνοντας το κόστος μεταφοράς αγαθών και ενέργειας.
– Το Χρέος – Η Ανισότητα, Γεωπολιτικές Αναταραχές όπως επίσης κομψά ονοματίζονται οι γενοκτονίες και οι Πόλεμοι κατά των φτωχών του πλανήτη.
– Η επιστροφή των μεγάλων πολεμικών συγκρούσεων στα μητροπολιτικά κέντρα και τα εξοπλιστικά προγράμματα έχουν ανατρέψει τη διεθνή σταθερότητα προκαλώντας τεράστιες ανθρωπιστικές καταστροφές.
– Η αντιπαλότητα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και των κρατών προς μια νέα αποικιοποίηση δεν είναι απλά εμπορικός πόλεμος μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής.
– Δεν πρόκειται για Κλιματική Αλλαγή αλλά για καταστροφή τού Περιβάλλοντος και αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για τον πλανήτη. Τα «Ακραία Φαινόμενα»: καύσωνες, πλημμύρες και ξηρασίες γίνονται όλο και πιο συχνά, καταστρέφοντας υποδομές και καλλιέργειες.Η καταστροφή της φύσης απειλεί άμεσα την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων. Εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους ως «πρόσφυγες» από όλες αυτές τις αιτίες.
Ενώ η τεχνολογία αντί για σύμμαχος και πρόοδος για το ανθρώπινο γένος γίνεται το καταστροφικό εργαλείο των κυρίαρχων δισεκατομμυριούχων και οδηγεί σε μαζική απώλεια θέσεων εργασίας λόγω της αυτοματοποίησης.
Έτσι στον σύγχρονο αγγελικό κόσμο, η έννοια της «παγκόσμιας κρίσης» δεν αναφέρεται πλέον σε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά σε ένα σύστημα σε διαρκή κρίση. Πρόκειται για ένα πλέγμα αλληλένδετων οικονομικών, γεωπολιτικών, περιβαλλοντικών και κοινωνικών προκλήσεων που αλληλοτροφοδοτούνται και δοκιμάζουν τις αντοχές της ανθρωπότητας και του πλανήτη.
Η αντιμετώπιση της παγκόσμιας κρίσης απαιτεί τη μετάβαση από τον εθνικό απομονωτισμό στη συλλογική παγκόσμια δράση. Καμία χώρα δεν μπορεί να λύσει μόνη της προβλήματα όπως η κλιματική αλλαγή ή η οικονομική ύφεση και ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ξεπεράσει τον νόμο της αξίας και το έθνος-κράτος παρότι υπάρχουν όλοι οι υλικοί όροι για αυτό!! Επίσης, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ξεπεραστούν από κάποια άλλη κρατική οντότητα στην παγκόσμια καπιταλιστική ηγεμονία, ο μόνος δρόμος είναι η παγκόσμια συνομοσπονδία των συνεταιρισμένων παραγωγών, ο παγκόσμιος σοσιαλισμός.
Ο πόλεμος τους και η ειρήνη τους μοιάζουν τόσο πολύ!
Αυτή η συγκλονιστική φράση συμπυκνώνει με απόλυτη ακρίβεια την ουσία της μαρξιστικής ανάλυσης για τον ιμπεριαλισμό. Φέρνει αμέσως στον νου τα λόγια του μεγάλου κομμουνιστή ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Όταν αυτοί που είναι ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ο κοινός λαός ξέρει πως έρχεται ο πόλεμος».
Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ
Στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η «ειρήνη» τους και ο «πόλεμός» τους παύουν να είναι αντίθετες έννοιες· γίνονται οι δύο όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος. Μοιάζουν τόσο τρομακτικά πολύ, επειδή και οι δύο εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό: τη διατήρηση της εξουσίας του κεφαλαίου, το ξανακέρδισμα των αγορών και την καθυπόταξη των λαών από τους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ.
Η «Ειρήνη» τους: Δεν είναι τίποτα άλλο από έναν βουβό, καθημερινό πόλεμο ενάντια στους προλετάριους. Είναι η ειρήνη των μνημονίων, της εργασιακής γαλέρας, της ακρίβειας, των κλειστών συνόρων για τους πρόσφυγες και της συστηματικής λεηλασίας των ζωών μας. Είναι η «ειρήνη» που επιβάλλεται με τη βία των όπλων της αστυνομίας στο εσωτερικό των χωρών και με τους διπλωματικούς εκβιασμούς και την πολιτική των κανονιοφόρων στο εξωτερικό. Είναι η προετοιμασία για την επόμενη σφαγή.
Ο «Πόλεμός» τους: Είναι η συνέχεια αυτής της «ειρήνης» με άλλα, αιματηρά μέσα. Όταν οι αγορές δεν μπορούν πλέον να μοιραστούν με υπογραφές και σύμφωνα, τα ιμπεριαλιστικά γεράκια στέλνουν τα παιδιά των φτωχών να σφαγιάσουν και να σφαγιαστούν στα χαρακώματα της Ουκρανίας, της Μέσης Ανατολής ή της Αφρικής και δεν μιλάμε για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων που συνεχίζεται. Την ίδια στιγμή που οι πολεμικές βιομηχανίες καταγράφουν κέρδη-ρεκόρ η εικόνα της παντοδυναμίας του ιμπεριαλισμού έχει ραγίσει ανεπανόρθωτα. Ενώ οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αδυνατούν να επιβάλουν τους όρους τους και σίγουρα δεν έχουν κερδίσει, νικάει το ΙΡΑΝ και φαίνεται ότι το φάντασμα του Βιετνάμ ποτέ δεν ξεπεράστηκε από την Αμερική. Ταυτόχρονα έχουμε χορτάσει «εκεχειρίες» οι οποίες διακηρύσσονται μόνο και μόνο για να παραβιαστούν. Οι «ειρηνευτικές συνομιλίες» που κηρύσσουν στα σαλόνια τους μοιάζουν τόσο πολύ με τον ίδιο τον πόλεμο: επειδή δεν γίνονται για να σταματήσει το κακό, αλλά για να ξαναγεμίσουν οι αποθήκες με πυρομαχικά και να χαραχτούν οι νέοι χάρτες της εκμετάλλευσης και τα σχέδια του ταξικού πόλεμου απέναντι στους εργάτες και τους καταπιεσμένους λαούς του πλανήτη. Η μόνη πραγματική ειρήνη για την ανθρωπότητα δεν θα έρθει από τα τραπέζια των ιμπεριαλιστών και των πολιτικών αναχωμάτων τους, αλλά από τον δικό μας πόλεμο: τον ταξικό πόλεμο ενάντια στο σύστημα που γεννά τα τέρατα, τις σύγχρονες μορφές της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, οι οποίες εκδηλώνονται με πρωτοφανή αγριότητα στο διεθνές στερέωμα.
Αυτά τα τέρατα επίσης κρύβουν τις υβριδικές μορφές που προσπαθεί το καινούργιο να γεννηθεί μέσα σε ένα κόσμο που πεθαίνει… Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και η ιστορική μετάβαση από ένα σύστημα που δεν λειτουργεί (ή μάλλον λειτουργεί καταστρέφοντας τις παραγωγικές δυνάμεις) προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό περνάει κρίση επίσης, αλλά όπως το έχουμε διατυπώσει: αυτοί μονά – ζυγά αυτοί είναι χαμένοι, εμείς έχουμε μια πιθανότητα με την πάλη για την νίκη της παγκόσμιας επανάστασης.
Την ίδια στιγμή, η διεθνής διπλωματία έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό θέατρο, πίσω από αυτό το διπλωματικό προπέτασμα καπνού, η φρίκη συνεχίζεται αμείλικτη: η συστηματική γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού παραμένει μια ανοιχτή πληγή, ενώ το πολεμικό μέτωπο στην Ουκρανία συνεχίζει να καταβροχθίζει ζωές, και η ΕΕ και το ΝΑΤΟ εντείνουν τις πολεμικές προσπάθειες τους. Μέσα σε αυτό το ραγδαία μεταβαλλόμενο και πολωμένο σκηνικό, οι μάσκες πέφτουν και στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο των καπιταλιστικών χωρών. Η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία και ο ρεφορμισμός χάνουν κάθε κοινωνικό έρεισμα ύπαρξης. Στα μάτια των εξαθλιωμένων μαζών, αποκαλύπτεται πλέον πεντακάθαρα ο ιστορικός τους ρόλος: δεν αποτελούν λύση, αλλά το ύστατο ανάχωμα για τη διάσωση του καπιταλισμού. Η σοσιαλδημοκρατία λειτούργησε διαχρονικά ως ο μηχανισμός απορρόφησης των κραδασμών της κρίσης, με αποκλειστικό στόχο να αναχαιτίσει, να ευνουχίσει και να εκτρέψει τη γνήσια κίνηση των μαζών μια και το ίδιο το σύστημα, με χίλιους τρόπους, δεν τους επιτρέπει πλέον να ζουν όπως ζούσαν. Ταυτόχρονα όλοι εμπνέονται από τα ηρωικά παραδείγματα των καταπιεσμένων που αντιστέκονται, με κορυφαία την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού. Η ιστορία είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων, της πορείας του προλεταριάτου και των καταπιεσμένων ατόμων και λαών για την ελευθερία και όχι κάποια ντετερμινιστική, τεχνολογική, θετικιστική καρικατούρα σταλινο-σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης.
Οι επαναστάσεις ξεσπούν απροσδόκητα, εκπλήσσοντας ακόμη και τους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους. Αυτό, άλλωστε, μαρτυρούν τα λόγια και οι παραδοχές των ηγετών των σπουδαιότερων επαναστατικών κινημάτων. Η κλιμάκωση επέρχεται συνήθως αιφνιδιαστικά, συχνά υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες για το κίνημα και τη στιγμή ακριβώς που φαίνεται πως δεν υπάρχει διέξοδος. Ένα από τα πιο σταθερά διδάγματα της ιστορίας των κοινωνικών κινημάτων είναι ότι οι επαναστάσεις συμβαίνουν αναπάντεχα. Αυτός ο αιφνιδιασμός επηρεάζει ακόμη και τους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους, τις πολιτικές πρωτοπορίες και τους ηγέτες τους. Αυτό συμβαίνει επειδή ο κύριος υποκείμενος μοχλός της Ιστορίας δεν είναι τα κλειστά επιτελεία, αλλά ο ανώνυμος, άσημος και αφανής λαός, ο οποίος μετατρέπεται από αντικείμενο εκμετάλλευσης σε υποκείμενο της ίδιας του της μοίρας.
Για τους αστούς αναλυτές, αυτές οι εκρήξεις χαρακτηρίζονται απλώς ως «τυφλός αυθορμητισμός». Ωστόσο, το λεγόμενο αυθόρμητο των μαζών δεν αποτελεί παρθενογένεση, ούτε οι συνειδήσεις των εργατών είναι μια tabula rasa. Τίποτα δεν πάει χαμένο από την ταξική δράση του παρελθόντος. Οι προηγούμενοι αγώνες, οι μικρές ή μεγάλες ήττες, οι απεργίες, οι θεωρητικές επεξεργασίες και οι πολιτικές παραδόσεις μένουν ζωντανές στην υπόγεια συλλογική μνήμη της εργατικής τάξης.
Όταν οι αντικειμενικές συνθήκες ωριμάσουν, αυτές οι συσσωρευμένες εμπειρίες ενεργοποιούνται. Είναι αυτές που καθοδηγούν τις μάζες στην ανάληψη ριζοσπαστικών πρωτοβουλιών και στην εφεύρεση νέων, ανώτερων μορφών πάλης. Η κοινωνική δημιουργικότητα των καταπιεσμένων, όταν σπάει τα δεσμά της, ξεπερνά κάθε θεωρητική πρόβλεψη. Οι συσσωρευμένες εμπειρίες, οι ιστορικές αναμνήσεις και οι παραδόσεις της εργατικής τάξης είναι αυτές που πυροδοτούν τις λαϊκές πρωτοβουλίες, γεννούν νέες μορφές πάλης και οδηγούν, πρωτίστως, στη συγκρότηση οργάνων λήψης αποφάσεων.
Η ανώτατη έκφραση αυτού του μη-αυθόρμητου «αυθορμητισμού» είναι η άμεση στροφή των μαζών προς την αυτοοργάνωση. Πρώτα και κύρια, αυτό εκδηλώνεται με τη λήψη αποφάσεων και τη συγκρότηση οργάνων συμβουλιακού τύπου (όπως ήταν τα Σοβιέτ στην ιστορική παράδοση της Ρωσικής Επανάστασης ή οι λαϊκές συνελεύσεις και τα εργατικά συμβούλια σε μεταγενέστερα κινήματα).
Τα συμβούλια αυτά δεν είναι απλώς όργανα πάλης, αλλά τα έμβρυα της νέας κοινωνικής διάρθρωσης. Είναι οι δομές μέσω των οποίων η εργατική τάξη ασκεί τη δική της εξουσία, καταργώντας την αστική γραφειοκρατία. Σε αυτή την ιστορική καμπή, έρχεται η στιγμή που όλοι —πολιτικές οργανώσεις, ηγέτες και τάξεις— κρίνονται αυστηρά για το τι έχουν πει και τι έχουν πράξει στο παρελθόν. Η ιστορική συνέπεια και η προετοιμασία της πρωτοπορίας συναντώνται με τη δημιουργική ορμή των μαζών.
Η Διαρκής Επανάσταση ως Μοναδική Διέξοδος
Το δίλημμα της εποχής μας παραμένει αδυσώπητο: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Όσο το καπιταλιστικό σύστημα σαπίζει, τόσο θα γεννά φασισμό, πολέμους και καταστροφή της φύσης. Η διέξοδος από το αδιέξοδο της ανθρωπότητας δεν θα βρεθεί στις μεταρρυθμίσεις εντός του συστήματος, αλλά στην αρένα της παγκόσμιας επανάστασης. Μια επανάσταση που, στηριζόμενη στις συσσωρευμένες παραδόσεις του παρελθόντος και έχοντας βγάλει τα μαθήματα από την φρίκη του σταλινισμού και της σοσιαλδημοκρατίας, οργανωμένη μέσα από τα δικά της συμβουλιακά όργανα, θα σαρώσει τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό και θ’ ανοίξει τον δρόμο για τη χειραφέτηση της κοινωνίας. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς μια νέα διεθνή και ένα ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ Μ.