της Βίκυς Κανατά
Η θερμοκρασία έπεσε στους –24 βαθμούς Φαρενάιτ (-32 βαθμούς Κελσίου), αλλά η κοινωνία έφτασε στο σημείο βρασμού. Εκεί όπου ο παγετός παραλύει το σώμα, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο. Από παρόρμηση και από ανάγκη. Όχι για να «ακουστούν», αλλά για να σταματήσουν τις δολοφονίες. Γιατί στη Μινεάπολη το κράτος ξεπέρασε για ακόμη μία φορά το όριο. Και πυροδότησε τη μαζική αντίσταση.
Η έκρηξη δεν ήρθε από το πουθενά. Προηγήθηκε μια κλιμακούμενη επιχείρηση τρόμου από την ICE, με μαζικές εφόδους σε γειτονιές εργαζομένων και μεταναστών, συλλήψεις χωρίς εντάλματα, εισβολές σε χώρους κατοικίας και εργασίας, και ανοιχτή επίδειξη ένοπλης ισχύος. Η πόλη τέθηκε ουσιαστικά σε καθεστώς κατοχής.
Η κατάσταση κλιμακώθηκε όταν, μέσα σε λίγες εβδομάδες, ομοσπονδιακοί πράκτορες σκότωσαν ανθρώπους στο πλαίσιο αυτών των επιχειρήσεων. Άνθρωποι άοπλοι, άνθρωποι που δεν αποτελούσαν απειλή, άνθρωποι που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πιο ωμή εκδοχή της κρατικής εξουσίας: το δικαίωμα να αφαιρεί ζωή και μετά να αυτοαθωώνεται. Μετά την 37χρονη μητέρα και ποιήτρια Renee Nicole Good στις 7 Ιανουαρίου, η επίσης εν ψυχρώ δολοφονία με δέκα σφαίρες του επίσης 37χρονου νοσοκόμου εντατικής θεραπείας Alex Pretti το Σάββατο 24 Ιανουαρίου. Στην ίδια πόλη, λίγα τετράγωνα από το σημείο όπου το 2021 αστυνομικός δολοφόνησε τον Georges Floyd…
Η δολοφονική δράση της ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής – το ένοπλο σώμα πραιτωριανών του Τραμπ), το βάρβαρο κυνήγι μεταναστών, ακόμη και συλλήψεις 5χρονων παιδιών, έκαναν το ποτήρι να ξεχειλίσει. Γιατί δεν είναι απλώς αστυνομική βία — είναι πολιτικό μήνυμα. Ένα μήνυμα που λέει: το κράτος μπορεί να σκοτώνει χωρίς συνέπειες. Και αυτό ακριβώς το μήνυμα αρνήθηκε να αποδεχτεί η κοινωνία.
Το πένθος μετατράπηκε σε οργή. Η οργή σε συλλογική απόφαση. Και η απόφαση σε γενική απεργία και εξέγερση.
Η ICE δεν είναι «παρέκκλιση» της δημοκρατίας. Είναι η λογική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που ενεργοποιείται όταν η συναίνεση καταρρέει. Όταν οι φτωχοί δεν υπακούν, όταν οι μετανάστες δεν εξαφανίζονται αθόρυβα, όταν οι εργαζόμενοι αρνούνται να φοβηθούν. Στη Μινεάπολη της Μασαχουσέτης, η ICE λειτούργησε ως ένοπλος στρατός εσωτερικής καταστολής – στρατός κατοχής της πολιτείας. Και οι δολοφονίες δεν είναι «λάθη». Ήταν προειδοποίηση. Όμως η προειδοποίηση γύρισε ανάποδα: αντί για σιωπή, έφερε μαζική δράση.
Η γενική απεργία: όταν η τάξη σταματά τον χρόνο. Η απάντηση ήρθε γρήγορα και συντονισμένα. Χιλιάδες εργαζόμενοι αποφάσισαν να σταματήσουν τα πάντα. Καμία δουλειά. Κανένα σχολείο. Καμία κατανάλωση. Η γενική απεργία στη Μινεσότα την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου δεν ήταν τελετουργική. Ήταν ουσιαστική διακοπή της οικονομικής λειτουργίας. Ξαναζωντάνεψε τις επαναστατικές παραδόσεις του αμερικάνικου εργατικού κινήματος. Την ηρωική απεργία των Τίμστερς του 1934 όπου οι τροτσκιστές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο.
H τωρινή μεγάλη απεργία είναι η στιγμή που κάνει φανερό ποιος κρατά πραγματικά την κοινωνία όρθια. Και ποιος, χωρίς τη συναίνεση των εργαζομένων, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ένοπλη μειοψηφία. Η απεργία ένωσε διαφορετικούς κόσμους: εργάτες, φοιτητές, μετανάστες, κοινότητες που μέχρι χθες ζούσαν αποσπασματικά την καταπίεση. Τώρα την αναγνώριζαν ως κοινό εχθρό.
Διαδήλωση στον παγετό – καμία υποχώρηση Και μετά ήρθε ο δρόμος.… 50.000 διαδηλωτές στην πόλη.
Σε θερμοκρασίες –32°C, χιλιάδες άνθρωποι κατέλαβαν την πόλη. Το σώμα πονούσε, η ανάσα κοβόταν, αλλά κανείς δεν έφευγε. Γιατί το κρύο δεν σκοτώνει όσο η κρατική βία.
Τα συνθήματα δεν άφηναν περιθώρια παρερμηνείας:
Έξω η ICE.
Τέλος στις κρατικές δολοφονίες.
Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη.
Η παρουσία ήταν μαζική, μαχητική, ανυποχώρητη. Και γι’ αυτό ακριβώς το κράτος απάντησε με καταστολή. Δακρυγόνα, συλλήψεις, περικυκλώσεις, στρατιωτικοποιημένες δυνάμεις. Η εξουσία προσπάθησε να ξαναπάρει τον έλεγχο. Αλλά κάθε επίθεση αποκάλυπτε την αδυναμία της. Γιατί όταν χρειάζεσαι στρατό για να επιβάλεις «τάξη», η τάξη σου έχει ήδη καταρρεύσει. Η Μινεάπολις δεν λύγισε. Αντίθετα, ριζοσπαστικοποιήθηκε.
Αυτό που συνέβη δεν είναι εξαίρεση. Είναι προεικόνιση. Όσο το σύστημα βασίζεται στη βία για να επιβιώσει, τόσο η αντίσταση θα γίνεται πιο οργανωμένη, πιο συνειδητή, πιο επικίνδυνη για την εξουσία. Η γενική απεργία, οι διαδηλώσεις στον παγετό, η ανοιχτή σύγκρουση με την ICE δείχνουν κάτι καθαρό: η ταξική πάλη δεν παγώνει.
Στη Μινεάπολις έσπασε ο φόβος. Και όταν σπάει ο φόβος, το κράτος μένει γυμνό.
