ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ... "ΕΠΑΝΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΣΗ"

Οι εργάτες θα πληρώσουν την… «επαναβιομηχάνιση»

Την Τρίτη 28 Γενάρη ο πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς θα βρεθεί στις Βρυξέλλες για μιλήσει στη συνδιάσκεψη της ευρωπαϊκής ένωσης επιχειρηματιών (Businesseurope).

Σ’ αυτήν θα μιλήσει πέρα από την πρόεδρο της Businesseurope, Έμμα Μαρτσεγκάλια, ο Ιταλός Πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα, ο πρόεδρος του Ευρω-κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτζ, ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Αντόνιο Ταγιάνι και ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Ένωσης της Γερμανικής Βιομηχανίας Ούλριχ Γκρίλο.

Αν και η παρουσία Σαμαρά σ’ αυτή τη ευρωπαϊκή βιομηχανική συνδιάσκεψη οφείλεται προφανώς στην προεδρία που ασκεί η κυβέρνησή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ίδια η συνδιάσκεψη οφείλεται στη στροφή που ετοιμάζει η ΕΕ ήδη από τα τέλη του 2012 προς τη “νέα βιομηχανική επανάσταση” υπό την πίεση των Ευρωπαίων Βιομηχάνων.

Ενδεικτική αυτής της στροφής είναι η αναφορά που υπάρχει στο κυβερνητικό πρόγραμμα του Μεγάλου Συνασπισμού της Γερμανίας περί “επιστροφής της βιομηχανίας στην πατρίδα της” δηλαδή την Ευρώπη. Και αυτό παρά το γεγονός πως ο δείκτης βιομηχανικής παραγωγής στην Ε.Ε. έχει αρχίσει πολύ δειλά να ανακάμπτει από το τέλος του 2013 μετά από μία ήπια καθίζηση το 2012-13.

Από τη μια μεριά η μείωση της ζήτησης ευρωπαϊκών προϊόντων από τα BRICs (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) και από την άλλη μεριά η πτώση της ζήτησης στο εσωτερικό της ΕΕ λόγω της λιτότητας ,κυρίως στον ευρωπαϊκό Νότο, έχει χτυπήσει την κερδοφορία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, τόσο της μεγάλης όσο και της μεσαίας.

Ειδικά η ελληνική βιομηχανία βρίσκεται κυριολεκτικά σε οριακό σημείο. Το 2013 ο δείκτης βιομηχανικής παραγωγής έπεσε κατά 3,9% έναντι -3,6% πέρσι. Βασικός λόγος αυτής της πτώσης είναι η δραματική πτώση των εξαγωγών σε όλες τις μη – ευρωπαϊκές αγορές (ΗΠΑ, Ρωσία, Βόρεια Αφρική – Μέση Ανατολή), την ίδια στιγμή που η ελληνική αγορά εξακολουθεί να απορροφά ολοένα και λιγότερα “ελληνικά” προϊόντα.

Το μήνυμα της ασταμάτητης κατάρρευσης της ελληνικής βιομηχανίας έχει φτάσει στο Μέγαρο Μαξίμου. Τον περασμένο Δεκέμβριο ο Σαμαράς κάλεσε τον πρόεδρο του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) Δημήτρη Δασκαλόπουλο, παρουσία των Υπουργών Ανάπτυξης, Οικονομικών και Ενέργειας και συνέστησε μία “διαρκή επιτροπή” για τη βιομηχανία.

Πριν δεκαπέντε μέρες ο Σαμαράς συναντήθηκε με την πρόεδρο της Businesseurope επ’ αφορμή της ελληνικής προεδρίας.

Ωστόσο από το ΣΕΒ πιστεύουν ότι η στροφή αυτή του Σαμαρά προς τη βιομηχανία είναι μόνο “κατ’ επίφαση”. Το βασικό πρόβλημα για τους ίδιους τους βιομήχανους είναι η έλλειψη χρηματοδότησης και η ακριβή ενέργεια, καθώς οι εργατικοί μισθοί έχουν τσακιστεί κατά τουλάχιστον 22% από το 2012 και μετά. Οι Έλληνες βιομήχανοι δανείζονται με 8% από τις διεθνείς αγορές, δεδομένων των κλειστών δεξαμενών χρήματος από τις ελληνικές τράπεζες, την ίδια στιγμή που οι Γερμανοί δανείζονται με 1 έως 2%. Παράλληλα, οι τιμές των πηγών ενέργειας (πχ πετρέλαιο) βρίσκονται σε ψηλά επίπεδα ήδη από το 2010-11. Κανένας από τους παραπάνω παράγοντες δεν μπορεί να βελτιωθεί για χάρη της ελληνικής βιομηχανίας τα επόμενα χρόνια. Μ’ άλλα λόγια ο μόνος τρόπος για να γίνει η “επαναβιομηχάνιση” (ή έστω να παραμείνουν ανοιχτές ορισμένες βιομηχανίες) είναι να τσακιστούν ακόμα περισσότερο οι εργατικοί μισθοί και τα εργατικά δικαιώματα, χωρίς ακόμα και μια τέτοια πρακτική να αρκεί από μόνη της για τη “διάσωση” της βιομηχανίας (βλέπε Τουρκία).

Ο μόνος τρόπος για να σωθεί η βιομηχανία είναι να σωθούμε από τον καπιταλισμό. Ένα κρατικό μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου και ένας δημοκρατικά σχεδιασμός της οικονομίας, κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση, θα μπορούσε σε πρώτη τουλάχιστον φάση να μειώσει έμμεσα το κόστος της άντλησης ενέργειας από τις τρίτες χώρες και έτσι να αποτρέψει τόσο τη μείωση των εργατικών μισθών όσο και το οριστικό κλείσιμο της βιομηχανίας. Μια τέτοια κινηση θα αναχαίτιζε μάλιστα τη πίεση των αγορών. Η ανάπτυξη, μάλιστα, των  εν ενεργεία και εν δυνάμει  πλεονεκτημάτων της ελληνικής οικονομίας, είτε για χάρη της εσωτερικής είτε για χάρη της εξωτερικής ζήτησης, (πχ αγροτο-κτηνοτροφικά προϊόντα, τρόφιμα, τουρισμός, ηλιακή και αιολική ενέργεια) προϋποθέτει την ανασυγκρότηση όχι  του “παραγωγικού” προτύπου του ελληνικού καπιταλισμού αλλά την ανατροπή του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Δ.Κ.