ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ

Το διήμερο 14-15 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε στο Βόλο η 2η πανελλαδική εργατική συνέλευση.

Βασιζόμενη στην απόφαση που είχε παρθεί στην αντίστοιχη 1η, στις 8 Σεπτέμβρη 2013, επόμενη μέρα της διαδήλωσης στη ΔΕΘ στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, προσπάθησε εξαρχής να απαντήσει σε όλα εκείνα τα κύρια και καίρια ζητήματα της εποχής μας.

Από το Σεπτέμβρη και στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα πολλά έχουνν γίνει στη χώρα αλλά και παγκόσμια. Εργατικοί αγώνες και απεργίες ξεκινήσαν ενώ αλλού σταμάτησαν, αναζητώντας διέξοδο και προοπτική. Η ταξική πάλη είναι ζωντανή, η εργατική τάξη αγωνίζεται να σπάσει τα δεσμά της από το καπιταλιστικό αδηφάγο τέρας και να προχωρήσει σε μια ριζική αλλαγή και αναδιάρθρωση της κοινωνίας. Παράλληλα παρακολουθήσαμε όλο το ξεδίπλωμα της κρατικής αλλά και παρακρατικής καταστολής με δολοφονίες αντιφασιστών, εκβιασμούς και απειλές, παρακολουθήσεις σε μια κατάσταση θανάσιμης αγωνίας της μνημονιακής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να ξεφύγει από τη τάξη που απειλεί την ύπαρξή της.

 

Ξεκινώντας το διήμερο και από την αρχική εισήγηση κιόλας έγινε φανερό αυτό που από καιρό λέμε. Ότι πρέπει από σήμερα κιόλας να βάλουμε μια ατζέντα συζήτησης ώστε να να μπορούμε να έχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στη μάχη για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης.

Εκ μέρους των διοικητικών υπαλλήλων του πανεπιστημίου Θεσσαλίας, που αγωνίζονται για τέταρτο μήνα ενάντια στις διαθέσεις της κυβέρνησης για απολύσεις, απηύθυνε χαιρετισμό ο αντιπρόεδρός τους ενώ για την ενίσχυση της ενημέρωσης για τον ίδιο αγώνα μίλησε μέλος της απεργιακής επιτροπής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μιας απεργιακής επιτροπής που όντας ανοιχτή προς όλους δέχτηκε εξαρχής τα πυρά τόσο του κράτους όσο και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Τη συνέχεια του λόγου πήρε μια από τις εκατοντάδες απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών και η οποία έκανε μια σύντομη και περιεκτική ενημέρωση για τα τεκταινόμενα της συνεχιζόμενης απεργίας και της επιμονής των απολυμένων να βρίσκονται διαμαρτυρόμενες καθημερινά, εδώ και τρεις μήνες, στην είσοδο του υπουργείου. Από τις επιτροπές αγώνα Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στάλθηκε αγωνιστικός ταξικός χαιρετισμός, ο οποίος αναγνώστηκε για να δώσει έτσι το έναυσμα να προχωρήσει η συζήτηση σε ενημερώσεις από άλλους απεργιακούς αγώνες όπως των γιατρών του ΕΟΠΥΥ, για τον οποίο έδωσε μια πραγματικά ολοκληρωμένη ενημέρωση συναγωνιστής καρδιολόγος. Ο ΕΟΠΥΥ, ο μεγαλύτερος φορέας υγείας αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, είναι αρμόδιος για την υγεία τουλάχιστον 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι πραγματικά αδύνατο, σε συνθήκες βαθύτατης συστημικής κρίσης, να υπάρξει ένα σχέδιο περίθαλψης τέτοιο που να καλύπτει τις ανάγκες του πληθυσμού. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ακόμη και οι μονάδες ψυχικής υγείας, όπως το Δαφνί και το 18ΑΝΩ, αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε κατάσταση πραγματικής χρεοκοπίας απειλώντας να πετάξουν κυριολεκτικά στο δρόμο ανθρώπους με ιδιαίτερες ανάγκες αδιαφορώντας όχι μόνο γι’ αυτές αλλά και για την ίδια την ύπαρξή τους. Εργαζόμενοι και ασθενείς βρίσκονται στο δρόμο από μια κυβέρνηση που απολύει και εξαθλιώνει κι έτσι αντιμετωπίζουν μαζί τα κοινά τους προβλήματα, όπως ενημέρωσε συναγωνίστρια που εργάζεται εκεί. Με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνεται ακόμη μια φορά ότι η ταξική ενότητα είναι η μόνη απάντηση στη λαίλαπα των μνημονίων. Από τη ΒΙΟΜΕ έγινε μια ανασκόπηση, τόσο των συνθηκών κάτω από τις οποίες αποφάσισαν οι εργάτες να καταλάβουν το χρεοκοπημένο και παρατημένο από τα πρώην αφεντικά εργοστάσιο, όσο και τις ελπίδες που δίνει η πάλη για ζωή σε μια άλλη κοινωνία. Συγχρόνως έγινε αναφορά στην προσπάθεια εξόντωσης των εργαζομένων και στην επιτακτική ανάγκη ένωσης όλων των επιμέρους αγώνων σε ένα ορμητικό ποτάμι που θα σαρώσει τρόϊκες-μνημόνια. Από τους ανέργους/ες από τις γειτονιές της Αθήνας μπήκε με έντονο τρόπο το ήδη εξαιρετικά οξυμένο ζήτημα της ανέχειας και της απόγνωσης στην οποία οδηγεί ένα χρεοκοπημένο σύστημα τρομακτικά ποσοστά του λαού. Απάντηση στο 70% που αγγίζει η ανεργία στους νέους και στο πολύ μεγαλύτερο από το πλασματικό περίπου 30% στον υπόλοιπο πληθυσμό μπορεί να δώσει μόνο η πραγματοποίηση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας. Εργαζόμενος-συναγωνιστής από το Αλουμίνιο της Ελλάδος αναφέρθηκε στο πρόγραμμα περικοπών που εφαρμόζει ο όμιλος εταιριών Μυτιληναίου, κάτοχος και άλλων εργοστασίων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα έχει ήδη προκαλέσει την αγανάκτηση των εργαζομένων. Καταγγέλθηκε η αποπροσανατολιστική κίνηση της συνδικαλιστικής ηγεσίας (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ) στην απεργία της 06/11 να δηλώσει ότι οι 24ωρες τουφεκιές δεν ωφελούν κανέναν παρά μόνο τη γραφειοκρατία και τη κυβέρνηση (δηλαδή τους ίδιους) στέλνοντας τους εργαζόμενους από τη αναγκαία ταξική πάλη στην απελπισία. Από τη ΛΑΡΚΟ απηύθυνε χαιρετισμό συναγωνιστής μας ο οποίος αναφέρθηκε στη πολύ πρόσφατη δολοφονία εργάτη στο εργοστάσιο από μια κυβέρνηση που κοιτά μόνο να ξεπουλήσει όσο-όσο το εργοστάσιο αδιαφορώντας για τη συντήρηση κι ως εκ τούτου για τη ζωή των εργαζομένων. Συναγωνιστής από την αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση Ροσινάντε τόνισε τη σημασία της οργάνωσης όλων των αγωνιζόμενων μερών της τάξης μας και τη μεγάλη σημασία που έχει η εγγραφή όλων των ανέργων στα σωματεία του κλάδους τους ώστε να παραμένουν ως ζωντανά κύτταρα του οργανισμού της εργατικής τάξης. Από το κλάδο των δημοσιογράφων, συναγωνιστής μας αναφέρθηκε στο γεγονός της αδυναμίας εξεύρεσης λύσεων από τη μεριά του συστήματος. Η ανάπτυξη που υπήρξε μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο δεν θα έρθει σήμερα. Ο λόγος είναι  πως πλέον δεν υπάρχει ένα αντίστοιχο σχέδιο Μάρσαλ ή ένα Μπρέτον Γουντς κάνοντας τη συγκεκριμένη κρίση τη χειρότερη στην ιστορία του καπιταλισμού.

 

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με συζήτηση πάνω στην ανάγκη οργάνωσης της εργατικής τάξης σε νέα σωματεία,την οριοθέτηση των αναγκών της κοινωνίας, τη δημιουργία κλαδικών σωματείων βάσης, τη συνδιαμόρφωση πολιτικών προταγμάτων και στόχων. Προβληματισμοί που υπήρξαν εξαρχής στους συμμετέχοντες.  Εργαζόμενος της ΕΡΑ Βόλου, απλήρωτος, απολυμένος και πρώτος στις επάλξεις του αντίστοιχου αγώνα από τη πρώτη μέρα μίλησε για το σύστημα που στο κέντρο του δεν έχει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Ένα τέτοιο σύστημα είναι καταδικασμένο στην εξαφάνιση. Η συζήτηση συνεχίστηκε πάνω στα ζητήματα της αυτοδιαχείρισης, της αυτό-οργάνωσης σε χώρους δουλειάς καθώς και τα κινήματα, τις παράλληλες δομές, τις λαϊκές συνελεύσεις, τις επιτροπές αγώνα, τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία. Τα παραπάνω αποτελούν έτσι κι αλλιώς προσπάθειες επιβίωσης της εργατικής τάξης ενώ παραλληλα βάζουν όλα τα στοιχεία για την οργάνωση της ανατροπής της κυβέρνησης με επαναστατικά μέσα. Σε αυτό το μήκος κύματος έγινε η εισήγηση , από μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης Γειτονιάς Αγίου Νεκταρίου στη Ν. Ιωνία Βόλου, αναφερόμενη στην ιστορία αλλά και πορεία της Συνέλευσης στους επερχόμενους αγώνες. Ο λόγος δόθηκε στην «ομάδα για την Αταξική Κοινωνία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό» από τη Λάρισα, η οποία εκτός του ότι μας ενημέρωσε για τις δράσεις και τους στόχους της, δήλωσε την επιτακτική ανάγκη ένωσης όλων των μαχητικών τμημάτων της εργατικής τάξης στην οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας για την ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων και των αυτοκτονιών.

 

Τέλος, μετά από αρκετές ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις συναγωνιστών από διάφορους εργασιακούς χώρους συζητήθηκε το φλέγον θέμα της δημιουργίας ενός κλαδικού σωματείου βιομηχανικών εργατών και το ποιος θα πρέπει να είναι ο ρόλος του. Παρά τις δυσκολίες που μπορεί ένα τέτοιο εγχείρημα να περιέχει στη πραγμάτωσή του, είναι εντελώς απαραίτητο προκειμένου να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τους σκοπέλους που τοποθετεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία για τη μεγέθυνση των εργατικών αγώνων που ξεσπούν κατά καιρούς καθώς και την ένωσή τους στο μεγάλο ορμητικό ποτάμι της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας. Πάνω σε αυτό θα υπάρξει κοινό κείμενο που θα βάζει τους αντίστοιχους προγραμματικούς στόχους και τα βασικά θεμέλια.

 

Κοινή πεποίθηση όλων υπήρξε πως δεν υπάρχει πιθανότητα εξαίρεσης για κανένα, δεν υπάρχει πιθανότητα κανενός σεναρίου επιτυχίας (success story) κι ότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια και αριστερές κυβερνήσεις διαχείρισης. Αντίθετα, απαιτείται η πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από συνδικαλιστική γραφειοκρατία, εργοδοσία και κράτος και η οργάνωση,συγχρόνως, της Γενικής Πολιτικής Απεργίας  Διαρκείας ως υπέρτατο όπλο στα χέρια της. Κοινή δέσμευση υπήρξε η οργάνωση μιας 3ης πανελλαδικής εργατικής συνέλευσης προκειμένου να προχωρήσει τα ζητήματα που έβαλε η επιτυχημένη, κατά τη γνώμη μας, 2η στην περήφανη εργατούπολη του Βόλου.

 

Σπινάκας, 16/12/2013 

 

Ακόυστε τις τοποθετήσεις των συντρόφων, που μεταδόθηκαν από το  αυτοοργανωμένο διαδικτυακό σταθμό radio Parasita:

2η Πανελλαδική Εργατική Συνέλευση 14-15/12

Εδώ υπάρχει ηχογραφημένη η συζήτηση-ομιλία της 2ης Πανελλαδικής Εργατικής Συνέλευσης στις 14/12/2013 (168 min)

Εδώ υπάρχει ηχογραφημένη η συζήτηση-ομιλία της 2ης Πανελλαδικής Εργατικής Συνέλευσης στις 15/12/2013) (195 min)