Επείγον Αντιιμπεριαλιστικό Κάλεσμα στη διεθνή εργατική τάξη και όλους τους καταπιεσμένους λαούς
ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΡΑΚΟΦΣΚΙ”
Μάρτιος 2026
Η ανθρωπότητα και όλη η ζωή στη Γη είναι στο χείλος της αβύσσου ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου και ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος.
Καλούμε το διεθνές εργατικό κίνημα και όλες τις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις να ενωθούμε και να παλέψουμε για να νικήσουμε την απειλούμενη καταστροφή.
Όχι εφησυχασμός μπροστά στην κατολίσθηση στην βαρβαρότητα! Όχι “ουδετερότητα” ή “ίσες αποστάσεις” ανάμεσα στους μαζικούς φονιάδες των λαών και την Αντίσταση των λαών! Για την ήττα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ!
Η ιμπεριαλιστική πολεμική πυρκαγιά εξαπλώνεται ταχύτατα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι βασικοί πυροδότες είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ υπό τον Νέρωνα Τραμπ, σε στενή συνεργασία με τον γενοκτονικό Σιωνισμό με επικεφαλής τον Νετανιάχου, έναν καταδικασμένο εγκληματία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι ενεργοί συνεργάτες τους είναι το ΝΑΤΟ, οι Βρετανοί και Ευρωενωσιακοί ιμπεριαλιστές, όλοι οι “πρόθυμοι” σύμμαχοι, τα υποτακτικά καθεστώτα και οι άρχουσες τάξεις, τοπικά και διεθνώς.
Η ιμπεριαλιστική πολεμική εκστρατεία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, στην συνδυασμένη και ανισόμερη ανάπτυξή της, φέρνει την καταστροφή η οποία εξαπλώνεται μέσα σε ωκεανούς και πελάγη, από τον Ατλαντικό στον Ινδο-Ειρηνικό και την Αρκτική, από την Καραϊβική στη Μεσογειο και τον Κόλπο, από την Βαλτική στην Eρυθρά Θάλασσα και τη Νότια Θάλασσα της Κίνας.
Καμία ήπειρος δεν γλυτώνει. Στο κέντρο της Ευρώπης, στην Ουκρανία, ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ ενάντια στη μετασοβιετική Ρωσία, με απώτατο στόχο τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, αντιπροσωπεύει το πιο δραματικό σημείο καμπής στην ιστορία μετά το τέλος του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου και του “Ψυχρού Πολέμου”. Το 2026, ο πόλεμος αυτός έχει εισέλθει στον 5ο χρόνο της σύρραξης χωρίς ορατό τέλος.
Στην Αμερική, τα πρώτα εκδηλωμένα βήματα προς έναν πόλεμο αποικιοποίησης έχουν γίνει με την επιθετικότητα των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και την μαφιόζικου τύπου απαγωγή του Προέδρου της Νικολά Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου 2026, ακολουθούμενη από τη στρατιωτική πολιορκία της Κούβας που υποφέρει ήδη από ένα εμπάργκο έξι δεκαετιών, τις πολεμικές απειλές στο Μεξικό, την Κολομβία, την Βραζιλία, ακόμα και στον Καναδά, τον σχηματισμό μιας Ασπίδας της Αμερικής αποτελούμενης από ακροδεξιές Λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις – μαριονέττες, έχοντας την εντολή από τον Τραμπ να είναι “ετοιμοι για στρατιωτική δράση”.
Στην Αφρική, η ωμή σύγκρουση κλιμακώνεται ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, καλύπτοντας το χώρο που έμεινε κενός από την αποχώρηση των Ευρωπαίων αποικιοκρατών ιμπεριαλιστών, και τις ανερχόμενες αντιιμπεριαλιστικές απελευθερωτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα στο Σαχέλ.
Πάνω απ’ όλα, είναι τώρα στην Ασία, που μεταφέρεται όχι μόνο το κέντρο της βαρύτητας της παγκόσμιας οικονομίας με την ανερχόμενη Κίνα, αλλά επίσης το κρίσιμο πεδίο μάχης της γεωπολιτικής, γεωοικονομικής και πολεμικής αναμέτρησης, από την Ανατολική Ασία και την επανεξοπλιζόμενη Ιαπωνία ως την Κεντρική Ασία, και ιδιαίτερα την Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή), όπου εκδηλώνεται η χειρότερη βαρβαρότητα των καταστροφικών δυνάμεων του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η γενοκτονία στη Γάζα και η εθνοκάθαρση της Κατεχόμενης Παλαιστίνης, καλυμμένη από την ψευδή “εκεχειρία” και την χυδαία φάρσα των λακέδων του Τραμπ στην “Επιτροπή Ειρήνης”, συνεχίζει – όπως και η Sumud (Ανθεκτικότητα) της Ηρωικής Αντίστασης του Παλαιστινιακού λαού.
Η Παλαιστίνη είναι στο κέντρο του Ζητήματος της Μέσης Ανατολής. Ο πόλεμος εξολόθρευσης του Παλαιστινιακού λαού διεξάγεται από τον Σιωνιστικό εποικιστικό αποικιοκρατισμό, που αποτελεί τον πιο σημαντικό σιδερένιο βραχίονα και τον χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, και σήμερα προσπαθεί να προωθήσει τα σχέδιά του για μια “νέα Μέση Ανατολή”. Για να προωθηθούν αυτά τα σχέδια, ο Λίβανος αντιμετωπίζει νέες επεμβάσεις, η Συρία είναι κατεστραμμένη, όπως και η Λιβύη και το Σουδάν προηγουμένως, η Υεμένη δέχεται επίθεση, το χάος επικρατεί στο Ιράκ. Πάνω απ’ όλα, αυτός είναι ο “λόγος” για την ιμπεριαλιστική σιωνιστική αναμέτρηση με το Ιράν, το κύριο στρατηγικό εμπόδιο και η Νέμεση, μετά την Μεγάλη Ιρανική Επανάσταση του 1979, το κέντρο του Άξονα της Αντίστασης, και το στρατηγικό βάθος για την Παλαιστινιακή απελευθερωτική πάλη.
Ο νέος πόλεμος επιθετικότητας των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, έχει ως στόχο να σπάσει αυτό το εμπόδιο, κινητοποιώντας την πιο ισχυρή πολεμική μηχανή στον κόσμο για να καταστρέψει την Ιρανική Ισλαμική Δημοκρατία, χρησιμοποιώντας συστηματικά τα πιο βάρβαρα μέσα, στοχεύοντας τον αστικό πληθυσμό και εκτελώντας εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως τον εμβληματικό φόνο 168 μαθητριών σχολείου, και 14 γυναικών δασκάλων του δημοτικού σχολείου στο Μινάμπ του Νότιου Ιράν.
Ένα νέο ποιοτικό άλμα στην αναμέτρηση έχει συντελεστεί. Ωστόσο, όταν, ή, ακόμα, αν τελειώσει αυτός ο εμφανώς χωρίς τέλος πόλεμος, η Μέση Ανατολή δεν θα είναι η ίδια. Ένα άλλο δραματικό σημείο καμπής της ιστορίας, χωρίς προηγούμενο, με παγκόσμιες επιπτώσεις, αλλάζει ολόκληρο το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό τοπίο.
Το νέο παγκόσμιο σοκ
Ο δωδεκαήμερος πόλεμος ενάντια στο Ιράν τον Ιούνιο του 2025 μοιάζει τώρα σαν γενική πρόβα, και οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις στη Γένοβα, σαν ένα κάλυμμα προετοιμασιών για την επερχόμενη, ακόμα πιο εκτεταμένη και εντατική πολεμική σύρραξη το 2026.
Τυφλωμένος από την ταχεία στρατιωτική επιτυχία της επιθετικότητας των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο, τον Ιανουάριο του 2026, ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είχε πιστέψει ότι είναι έτοιμος να την επαναλάβει στο Ιράν. Μετάφερε από την Καραϊβική στον Κόλπο την αρμάδα του, τον υμνούμενο από τον Τραμπ “Χρυσό Στόλο”, σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα, συγκρίσιμη με εκείνη του πολέμου του Κόλπου το 2003 υπό τον Μπους Τζούνιορ, που οδήγησε τότε στην επέμβαση στο Ιράκ. Εξαπέλυσε σε συνεργασία με το Ισραήλ του Νετανιάχου την πολεμική εκστρατεία ενάντια στο Ιραν, δολοφονώντας, την πρώτη μέρα, τον ανώτατο ηγέτη του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, και καλώντας για μια “καθεστωτική αλλαγή”. Αλλά η επιχείρηση που πομπωδώς ονομάστηκε “Επική Οργή” αντιστράφηκε σε μια “Επική Αποτυχία”, σύμφωνα με τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.
Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα, ούτε καν Ιράκ. Και ο Κόλπος του 2026 δεν είναι ο Κόλπος του 2003. Μαζί με τον πλούτο των αποθεμάτων, στεγάζοντας περί το ήμισυ των συνολικών παγκόσμιων πετρελαϊκών αποθεμάτων, και με το Κατάρ να είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας LNG στον κόσμο, η περιοχή του Κόλπου έχει μετατραπεί, κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, σε έναν αναντικατάστατο κόμβο της παγκόσμιας οικονομίας. Παριστάνοντας τους εαυτούς τους σαν έναν ασφαλή παράδεισο στο εν εκρήξει ηφαίστειο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, σαν “ένα νησί σταθερότητας και ασφάλειας”, οι Αραβικές χώρες του Κόλπου έχουν διαφοροποιήσει την οικονομία τους, μετατρέποντάς την σε διεθνές χρηματοοικονομικό κέντρο, κέντρο αερομεταφορών, τεχνολογίας και τουρισμού για την ελίτ. Το Ντουμπάι, η Ντόχα και το Αμπού Ντάμπι έκαναν την περιοχή τους τον κεντρικό κόμβο πτήσεων προς όλον τον κόσμο, έναν ζωτικό κρίκο ανάμεσα σε τεράστιες περιοχές του κόσμου.
Αυτή η απατηλά αυτοαποκαλούμενη “παγκόσμια Μητρόπολη που ενώνει Ανατολή και Δύση”, τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ όπως και την Σαουδική Αραβία με τα “νεωτεριστικά” εγχειρήματα υπό τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, για μια “οικονομία υψηλών υπηρεσιών” πάνω σε μια εισαγόμενη υψηλή τεχνολογία, έδωσε μια ισχυρή ώθηση στα Αμερικάνικα ιμπεριαλιστικά σχέδια για μια “νέα Μέση Ανατολή”. Τα σχέδια αυτά, προωθήθηκαν από τις “Συμφωνίες Αβραάμ” του Τραμπ για την “εγκαθίδρυση κανονικών διπλωματικών σχέσεων” με το σιωνιστικό εποικιστικό αποικιοκρατικό κράτος από τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν ως το Σουδάν και το Μαρόκο, με προωθημένες προετοιμασίες για να συμπεριλάβουν τη Σαουδική Αραβία και να εξαφανίσουν τον Παλαιστινιακό λαό με τα εθνικά του δικαιώματα. Η φαντασίωση της “Νέας Μέσης Ανατολής” περιελάμβανε την δημιουργία ενός τεράστιου χώρου επενδύσεων για το αμερικανικό μεγάλο κεφάλαιο (συμπεριλαμβανομένων των οικογενειακών επιχειρήσεων του Τραμπ), ιδιαίτερα για τους μεγιστάνες της Silicon Valley, που έχουν ανάγκη να χτίσουν γιγάντια ενεργoβόρα κέντρα δεδομένων στην ενεργειακά πλούσια Αραβική Χερσόνησο.
Μια τέτοια ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ “Νέα Μέση Ανατολή”, υπό την ασφάλεια των Αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων και τον επιθετικό Σιωνιστικό μιλιταρισμό και επεκτατισμό, συνδέοντας τον Ινδο-Ειρηνικό με την Μεσόγειο και την Ευρώπη, θα μπορεί να μπλοκάρει την “Πρωτοβουλία μιας Ζώνης και ενός Δρόμου”, τον νέο διεθνή “Δρόμο Μεταξιού” της Κίνας, που θεωρείται ως ο “κύριος στρατηγικός ανταγωνιστής” για τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ.
Η Παλαιστινιακή “Επιχείρηση Πλημμύρα Al Quds” της 7 Οκτωβρίου 2023 και ο πόλεμος στη Γάζα, έδωσε ένα καταστροφικό πλήγμα στις προετοιμασίες για μια Σαουδο-Ισραηλινή “σύσταση κανονικών διπλωματικών σχέσεων”. Τώρα, η νέα επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν και η πανίσχυρη Ιρανική αντεπίθεση, έδωσε ένα καταστροφικό χτύπημα σε όλες τις αντιδραστικές φαντασιώσεις και εγχειρήματα, χτυπώντας με μια καταιγίδα πυραύλων και drones το Ισραήλ, όλες τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ και τις πρεσβείες, τις εγκαταστάσεις πετρελαίου, τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου δεδομένων της Άμαζον, σε όλες τις χώρες της περιοχής του Κόλπου, στη Σαουδική Αραβία, στο Ιράκ και την Ιορδανία.
Την ίδια στιγμή, με την αντίσταση του Ιράν να αψηφά την ιμπεριαλιστική επίθεση και να προχωρά στην απειλή μπλοκαρίσματος των Στενών του Ορμούζ παρήγαγε μια σημαντική πληθωριστική άνοδο στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, με επιπτώσεις σε όλες τις πλευρές της παγκόσμιας οικονομίας, παρεμποδίζοντας τα σχέδια μείωσης των επιτοκίων των μεγάλων κεντρικών τραπεζών, ασκώντας πίεση στις αγορές νομίσματος, σε κυβερνητικά ομόλογα, σε ήδη υπερ-συσσωρευμένα εξωτερικά και ιδιωτικά χρέη.
Το νέο παγκόσμιο σοκ έσπειρε πανικό στην Ανατολική Ασία (πλην της Κίνας) και στην Ευρώπη, όπου η Ε.Ε. προειδοποίησε για “ουσιώδη στασιμοπληθωριστικά σοκ”.
Σε μια προσπάθεια ελέγχου των εκρηκτικά ανερχόμενων τιμών της ενέργειας, στις 11 Μάρτη, το Διεθνές Πρακτορείο Ενέργειας αναγκάστηκε να απελευθερώσει 400 εκατομμύρια βαρέλια στρατηγικών πετρελαϊκών αποθεμάτων, την μεγαλύτερη παρέμβασή του στην ιστορία.
Ένα δραματικό σήμα συναγερμού ήρθε από την Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, την επικεφαλής του ΔΝΤ: κάλεσε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου να προετοιμαστούν για “τα πιο ακραία σενάρια”, να “σκεφτούν το αδιανόητο”!
Σε αυτές τις συνθήκες, ακόμα και αν ο μεγαλομανής Τραμπ διακηρύσσει “νίκη” μετά το φιάσκο, αναγγέλλοντας ένα τέλος αυτής της φάσης του πολέμου με το Ιράν, όχι μόνο θα παραμείνει μια χαοτική Μέση Ανατολή σε αναταραχή, αλλά και η τεράστια επίδραση των νέων μειζόνων παγκόσμιων σοκ στην παγκόσμια οικονομία, που κορυφώνει και επιδεινώνει όλα τα προηγούμενα διαδοχικά σοκ, την κρίση της Ευρωζώνης το 2010-2015, την παγκόσμια κάμψη της οικονομίας λόγω της πανδημίας το 2020-2021, την πολεμική αναμέτρηση στην Ουκρανία το 2022. Όλες τους, ακολούθησαν το Παγκόσμιο Χρηματιστικό Κραχ του 2008 και την εξελισσόμενη, ακόμα άλυτη Τρίτη Μεγάλη Ύφεση, τις αληθινές ρίζες της ιμπεριαλιστικής πορείας προς μία παγκόσμια πολεμική καταστροφή.
Παρακμή, Ύφεση, Πόλεμος
Οι αυτοαναιρούμενες δηλώσεις του Τραμπ κατά τη διάρκεια των πολέμων με το Ιράν εκδηλώνουν όχι μόνο σύγχυση της Αμερικάνικης ηγεσίας, αλλά απουσία στρατηγικής συνοχής στην ιμπεριαλιστική πορεία προς τον πόλεμο. Αυτό ήδη επισημάνθηκε μεταξύ των κυρίαρχων κύκλων και των δεξαμενών σκέψης κατά τη διάρκεια μιας εντυπωσιακής τακτικής επιτυχίας όπως αυτής στη Βενεζουέλα. Εκδηλώνεται στην απουσία οποιασδήποτε απάντησης στο ερώτημα “Και τώρα;” είτε στην Αμερική, είτε στο Δυτικό Ημισφαίριο ή στη Δυτική Ασία.
Το μείζον “στρατηγικό” ντοκουμέντο της δεύτερης προεδρίας Τραμπ, η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας-NSS των ΗΠΑ, δημοσιευμένο τον Δεκέμβριο του 2025, είναι γεμάτο αυτο-αναιρούμενες δηλώσεις. Δίνει προτεραιότητα στο Δυτικό Ημισφαίριο, και μετά εξαπολύει ένα βάρβαρο πολιτικό-ιδεολογικό πόλεμο ενάντια στους “συμμάχους” του ΝΑΤΟ, στην “παρακμασμένη” Ευρώπη που “αντιμετωπίζει πολιτισμική εξαφάνιση” από τη “μετανάστευση”. Την ίδια στιγμή, η NSS δεν ξεχνά να επαναπροσδιορίσει ως κύριους ανταγωνιστές, πρώτα την Κίνα και έπειτα τη Ρωσία.
Πολλοί επίσημοι αναλυτές λανθασμένα ερμήνευσαν την επιστροφή του Δόγματος Μονρόε “με το Παράρτημα Τραμπ” -μετονομασμένο σε Δόγμα Ντονρόε”- σαν μια επιστροφή στον απομονωτισμό. Η “φιλειρηνική” δημαγωγία και η ρητορική “προστασίας της πατρίδας” δημιουργήθηκαν για να χειραγωγήσουν τον όχλο του MAGΑ, που πολιτικά κερδήθηκε με την υπόσχεση ότι θα κοιτάξει την “Αμερική Πρώτα” και τα προβλήματά της, ενώ θα “τέλειωνε τους ατέλειωτους πολέμους” στο εξωτερικό. Η έμφαση στο Δυτικό Ημισφαίριο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ως εφαλτήριο για ένα νέο επιθετικό στρατιωτικό και οικονομικό τυχοδιωκτισμό στο εξωτερικό για να αντιστραφεί η παρακμή των ΗΠΑ – στην πραγματικότητα, να επιβληθεί μια βάρβαρη πολιτική κυριαρχία της Αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής υπεροχής στον κόσμο.
Η “απουσία στρατηγικής συνοχής” εκφράζει, επί του πρακτέου, το στρατηγικό αδιέξοδο του Αμερικάνικου και παγκόσμιου καπιταλισμού. Μετά την ενδόρρηξη του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου το 2008, εγκαινιάζοντας την Τρίτη Μεγάλη Ύφεση, δεν υπάρχει στρατηγική για την υπέρβασή της, μόνο εμπειρικά, βραχυπρόθεσμα, τακτικά μέτρα, που μετατρέπονται, αργά ή γρήγορα, σε μπούμερανγκ. Ο Κεϋνσιανισμός και ο “νεοφιλελευθερισμός”, οι δύο κύριες πολιτικές οικονομικές στρατηγικές που χρησιμοποιήθηκαν για να εμποδίσουν μια επανάληψη του Κραχ του 1929 και της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του ‘30, έχουν ιστορικά αποτύχει – η πρώτη το 1971 με την κατάρρευση της μεταπολεμικής Συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς, και η δεύτερη με το Παγκόσμιο Κραχ του 2008. Σαν ειρωνεία της ιστορίας, με στρατηγικούς όρους, εμφανίζεται ένα αντίστροφο ΤΙΝΑ – Δεν υπάρχει Εναλλακτική”, το αντίθετο από αυτό της Θάτσερ.
Από αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο αναδύονται οι κινητήριες δυνάμεις για να το σπάσουν manu militari [με στρατιωτικό τρόπο], με τις πιο προωθημένες τεχνολογίες και μέσα Τεχνητής Νοημοσύνης μαζικής καταστροφής, σε έναν διαρκώς επεκτεινόμενο διεθνή πόλεμο για κυριαρχία. Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, το πιο ισχυρό κέντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού, γίνεται το κέντρο της άλυτης παγκόσμιας δομικής κρίσης του, η υψηλότερη εκδήλωση και κύρια δύναμη επιτάχυνσης της ιστορικής παρακμής του.
Στο τέλος του 19ου αιώνα, όταν η πρώτη Μεγάλη Ύφεση και ο αποικιακός “αγώνας για την Αφρική” σημάδεψε τις απαρχές της νέας ιμπεριαλιστικής εποχής, ο Φρίντριχ Ένγκελς προέβλεψε ότι χώρια από τις τακτικές κυκλικές κρίσεις, ο καπιταλισμός μπαίνει σε μια εποχή υφέσεων, κάθε μία από αυτές πιο καταστροφική από την άλλη, οδηγώντας την ταξική πάλη σε ολοένα υψηλότερα επίπεδα. Η πρόγνωσή του έχει πλήρως ιστορικά επιβεβαιωθεί.
Η πρώτη Μεγάλη Ύφεση άνοιξε το δρόμο για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά επίσης στη Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οκτώβρη 1917 που εγκαινίασε την παγκόσμια επανάσταση.
Η προσπάθεια στη δεκαετία του 1920 να αναβιώσουν τις προ του Πολέμου συνθήκες, αγνοώντας την αλλαγή στην ιστορική φύση της εποχής ως εποχής της καπιταλιστικής παρακμής, πυροδότησε το Κραχ του 1929 και την δεύτερη Μεγάλη Ύφεση στη δεκαετία του ‘30, την άνοδο του φασισμού και του Ναζισμού και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, η κατάρρευση της μεταπολεμικής διεθνούς “τάξης” υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ, οδήγησε διεθνώς σε κύματα λαϊκών εξεγέρσεων, μια νέα άνοδο του φασισμού και μια τρίτη Μεγάλη Ύφεση, οδηγώντας προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο – που μόνο ένα νέο κύμα της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, τόσο στον καταπιεσμένο Παγκόσμιο Νότο όσο και στον καταπιεστικό ιμπεριαλιστικό Παγκόσμιο Βορρά μπορεί και πρέπει να το νικήσει.
Αμερική και Ευρώπη: μια νέα Ζώνη των Καταιγίδων
Η καπιταλιστική παρακμή δεν είναι στατική ούτε ομοιογενής. Έχει μια μη-γραμμική πορεία συνδυασμένης και ανισόμετρης ανάπτυξης. Ιδιαίτερες χώρες ή κλάδοι της καπιταλιστικής οικονομίας μπορεί να παρουσιάζουν μια ορισμένη ανάπτυξη σε σχέση με άλλους – έως ότου τα ολοένα στενότερα καπιταλιστικά τους όρια να συγκρουστούν με τις αυξανόμενες απαιτήσεις που θέτει η κυρίαρχη διεθνής αλληλοσύνδεση, ο συνδυασμένος χαρακτήρας της παγκόσμιας ιστορικής διαδικασίας.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είχε αρχίσει να ανέρχεται στην παγκόσμια ηγεμονία, ενάντια σε μια παρακμασμένη καπιταλιστική Ευρώπη, αντικαθιστώντας την Βρετανική Αυτοκρατορία, κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και εγκαθιδρύοντας πλήρως την υπεροχή του, στο τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Αλλά αυτή η άνοδος δεν τον γλίτωσε από τις αξεδιάλυτες αντιφάσεις της ιστορικής εποχής ενός παρακμάζοντος παγκόσμιου καπιταλισμού. Ακόμα και στο υψηλότερο σημείο του, μετά από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, οι ψευδαισθήσεις μιας “μονοπολικής στιγμής” μιας Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας που κυριαρχεί σε έναν παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό διαψεύστηκαν με την κατάρρευση όλης της μεταπολεμικής, κυριαρχούμενης από τις ΗΠΑ, διεθνούς τάξης κατά τη διάρκεια του πρώτου τέταρτου του 21ου αιώνα.
Παρά το γεγονός ότι η Αμερική παραμένει ακόμα η πιο ισχυρή οικονομία και στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, δεν μπορεί να κρύψει την ίδια την προωθημένη παρακμή της σε όλα τα πεδία, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά. Η κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των δεκαετιών της πολυετούς υμνούμενης “παγκοσμιοποίησης” οδήγησε σε ακραία χρηματιστική κερδοσκοπία, υπερσυσσώρευση πλασματικού κεφαλαίου, αύξηση του παρασιτισμού πάνω στην παγκόσμια οικονομία, εκμετάλλευση του ρόλου του δολαρίου των ΗΠΑ ως του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, και των ομολόγων του Θησαυροφυλακίου ως του ύστατου καταφύγιου στις κρίσεις, οδήγησαν σε μια αύξηση του εξωτερικού χρέους στα ύψη, που πλέον έχει φτάσει το αστρονομικό ποσό των 39 τρις δολαρίων. Την ίδια στιγμή, υπάρχει μια δραματική συρρίκνωση του παραγωγικού βιομηχανικού τομέα, και μια μετατροπή των βιομηχανικών ζωνών σε “Ζώνη Σκουριάς”. Η υπερ-συγκέντρωση του πλούτου σε μια μικροσκοπική μειοψηφία χρηματιστικής ολιγαρχίας, η τερατώδης αύξηση της ανισότητας και της περιθωριοποίησης έφερε βαθιά κοινωνική διαίρεση, πόλωση, και ριζοσπαστικοποίηση ριζοσπαστικοποίηση προς τα δεξιά όσο και προς τ’ αριστερά. Η αμερικανική κοινωνία είναι εγκάρσια διασπασμένη, με ρήξεις σε κάθε επίπεδο και από την κορυφή ως τη βάση. Οι κρατικοί της θεσμοί επίσης προκαλούν μια καθεστωτική κρίση. Η εξέγερση του κινήματος Black Lives Matter κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ, και η φασιστική επίθεση στο Καπιτώλιο στις 6 Γενάρη του 2021, ήταν μόνο ο πρόλογος.
Μετά την επανεκλογή του Τραμπ το 2024, ο κρατικός αυταρχισμός παίρνει εντονότερα ακροδεξιά, δικτατορικά, φασιστικά χαρακτηριστικά: τη συστηματική διακυβέρνηση από προεδρικά εκτελεστικά διατάγματα, αγνοώντας το Κογκρέσο και το Σύνταγμα των ΗΠΑ ακόμα και για την κήρυξη πολέμου, το συνεχιζόμενο κυνήγι μαγισσών ενάντια στην αμφισβήτηση και την αντιπολίτευση, την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ένα άγριο ρατσιστικό πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες, στρατόπεδα τύπου Γκουαντάναμο μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Σαλβαδόρ, τους μαζικούς εκτοπισμούς, την τρομοκρατία στους δρόμους και τις δολοφονίες από τους βάρβαρους της ICE (Μεταναστευτική και Τελωνειακή Επιβολή), που χρησιμοποιείται ως μια βάρβαρη πραιτωριανή φρουρά ενάντια στη μαζική εξέγερση.
Από την άλλη πλευρά, η απόγνωση και η οργή των απόκληρων και καταδιωγμένων, συσσωρεύουν κοινωνικό δυναμίτη στα σαθρά θεμέλια της Αμερικανικής κοινωνίας. Ο χαμηλής έντασης Εμφύλιος Πόλεμος οξύνεται καθημερινά, φτάνοντας σε ακόμα μεγαλύτερα επίπεδα, οδηγώντας σε εκρήξεις μαζικής λαϊκής αντίστασης, όπως στην εξέγερση της Μινεάπολης. Το παλιό “Αμερικανικό Όνειρο” γίνεται εφιάλτης, και η γη των “απεριόριστων ευκαιριών” παλιά μετατρέπεται πια σε μια Ζώνη των Καταιγίδων.
Αυτή είναι η ιστορική υλική βάση για την παράνοια της πολιτικής Τραμπ στο εσωτερικό, εξάγοντας την κρίση της στο εξωτερικό, ενάντια σε εχθρούς και “φίλους”, οδηγώντας τούς παραδοσιακούς συμμάχους στη Δυτική Ευρώπη, ακόμα και το ΝΑΤΟ, σε υπαρξιακή κρίση, σκορπώντας χάος παγκόσμια. Σπέρνει θύελλες παντού για να αντιστρέψει την παρακμή τού καπιταλισμού των ΗΠΑ, αλλά στην πραγματικότητα την επιταχύνει.
Ιστορικά, η εσωτερική ισορροπία της Αμερικής βασίζεται σε μια παγκόσμια ισορροπία. Η κατάρρευση της διεθνούς ισορροπίας του καπιταλισμού στην αξεδιάλυτη κρίση καταστρέφει κάθε εσωτερική ισορροπία. Η Αμερική υπό τον Τραμπ προσπαθεί να την επανεγκαθιδρύσει, να “Κάνει την Αμερική Μεγάλη Ξανά” (MAGA), μέσω της διαρκούς καταστροφής όλων των συνθηκών που επιτρέπουν μια διεθνή ισορροπία, μέσω ενός διαρκούς οικονομικού και στρατιωτικού πολέμου. Αποστολή Αδύνατη! Ο Τραμπ ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα να την αποκαλεί, όποτε θελήσει, “Αποστολή επετεύχθη!”.
Όσο περισσότερο διευρύνεται το χάσμα ανάμεσα στον Τραμπ και την πραγματικότητα, τόσο η απογοήτευση αυξάνεται μέσα στην ίδια την κοινωνική του βάση και τους οπαδούς του στο MAGA. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αν ο μετά την 11η του Σεπτέμβρη 2001 πόλεμος ενάντια στο Αφγανιστάν υποστηρίχθηκε από το 91% του αμερικανικού κοινού, και η επέμβαση το 2003 στο Ιράκ από μια μικρότερη πλειοψηφία 70%, τώρα μόνο μια μειοψηφία 27% είναι υπέρ του πολέμου ενάντια στο Ιράν.
Οι πολεμοκάπηλοι των ΗΠΑ ανακαλύπτουν ότι, πρώτον, οι άρχουσες τάξεις ξέρουν πολύ καλά ότι ο κύριος εχθρός είναι μέσα στην ίδια την χώρα τους. Η εξέγερση της Μινεάπολης στέλνει ένα καθαρό μήνυμα: ένας νέος Εμφύλιος Πόλεμος ενάντια στη νέα σκλαβιά είναι στην ημερήσια διάταξη στη χώρα του Λίνκολν.
Η καπιταλιστική Ευρώπη, η Βρετανία κι η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην προχωρημένη ιστορική τους παρακμή, με την επιδεινούμενη οικονομική κρίση και τον εσωτερικό κατακερματισμό σε ανταγωνιστικά εθνικά καπιταλιστικά συμφέροντα, είναι οι αποδέκτες των πιο βίαιων εκρήξεων από την πρώτη στιγμή της δεύτερης θητείας Τραμπ. Έχοντας πληρώσει για χρόνια ένα τεράστιο κόστος, με τον πόλεμο του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία μετά την αποκοπή από την φτηνή ρωσική ενέργεια, η Γερμανία, η ΕΕ και η Βρετανία είναι τώρα παγιδευμένες στις μανούβρες του Τραμπ με το Κρεμλίνο. Οι πιέσεις για μια δρακόντεια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών για το ΝΑΤΟ, είναι ένα αφόρητο βάρος. Το πρόγραμμα Re-arm Europe, η στρατιωτικοποίηση της Ευρωπαϊκής οικονομίας όπου οι μισθοί των εργαζόμενων, οι δουλειές, το βιοτικό επίπεδο και η κοινωνική πρόνοια είναι ήδη συντρίμμια, είναι ένα πρόγραμμα ταξικού πολέμου.
Η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη, με την ανοικτή παρέμβαση στην ευρωπαϊκή πολιτική ζωή και προώθηση από την κυβέρνηση Τραμπ και των μεγιστάνων της Silicon Valley, υποστηρίζεται επίσης από τις περισσότερες άρχουσες καπιταλιστικές ελίτ της Ευρώπης.
Η καταδίωξη των μεταναστών και προσφύγων, ο ρατσισμός, η Ισλαμοφοβία, όλες οι μορφές καταπίεσης και κοινωνικού αποκλεισμού, υποκινούν έναν πόλεμο των φτωχών ενάντια στους φτωχότερους για να σωθεί μια υπερ-πλούσια μειοψηφία. Ο στόχος είναι ο εσωτερικός εχθρός η κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση και οι μαζικές κινητοποιήσεις στην ταξική πάλη των εργατών, όλων των καταπιεσμένων και των φτωχοποιημένων μαζών – τους ίδιους τους εργαζόμενους λαούς, που συχνά τώρα κινητοποιούνται σε αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό ενάντια στη Σιωνιστική γενοκτονία στη Γάζα, κι ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Οι ευρωπαϊκές αστικές κυρίαρχες τάξεις και κυβερνήσεις εκδήλωσαν ξανά, κατά τη διάρκεια του πολέμου των ΗΠΑ-Ισραήλ των Τραμπ και Νετανιάχου ενάντια στο Ιράν, την υποταγή τους και την δουλικότητα, την εξάρτηση και υποτέλεια, υπηρετώντας τις απαιτήσεις του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, παρόλο που αυτή η δουλικότητα ισοδυναμεί με διάπραξη αυτοκτονίας.
Η υποταγή της Ευρώπης στην Αμερική εξαπολύει όλες τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αποσυνθέτουν το εγχείρημα της Ε.Ε. κατά μήκος των εθνικών κρατικών διαχωριστικών γραμμών. Οι ρωγμές στον Γαλλο-Γερμανικό άξονα, οι γερμανικές δηλώσεις για μια ΕΕ “πολλαπλών ταχυτήτων”, ο σχηματισμός μιας ομάδας Ε3 από την Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία είναι οι πρώτες αλλά καθόλου οι τελευταίες εκδηλώσεις. Η Αμερική, για τις δικές της ανάγκες και συμφέροντα, τεμαχίζει την Ευρώπη, και με αυτόν τον τρόπο επιταχύνει επίσης τον ταξικό πόλεμο στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.
Η διαδικασία της αποσύνθεσης της ΕΕ δεν εμποδίζει την ανερχόμενη εμπλοκή όλων των μελών κρατών του ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκών και μη, συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Τουρκίας, όπου βρίσκονται οι επιθετικές στρατιωτικές βάσεις πρώτης γραμμής των ΗΠΑ και της Βρετανίας, στους επεκτεινόμενους και κλιμακούμενους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και παραπέρα, στην Αφρική, τον Καύκασο και την Ουκρανία.
Οι κοινοί πολεμικοί στόχοι είναι οι λαοί του Παγκόσμιου Νότου που αντιστέκονται στον ιμπεριαλιστικό ζυγό και την αποικιοκρατία, μαζί και οι “στρατηγικοί ανταγωνιστές”, η Κίνα και η Ρωσία.
Οι Νέοι Σταυροφόροι εναντίον της Ρωσίας, της Κίνας, του Παγκόσμιου Νότου
Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου τον Φεβρουάριο του 2026, ο Μάρκο Ρούμπιο, Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, έκανε μια ομιλία, αρκετά διαφορετική ως προς τη μορφή από εκείνη που, έναν χρόνο πριν, το 2025, είχε κάνει ο Τζ. Π. Βανς, Αντιπρόεδρος της μόλις επανεκλεγμένης κυβέρνησης Τραμπ. Ο Βανς είχε σοκάρει τους πάντες επιτιθέμενος βίαια στην ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα επαινούσε έντονα την ευρωπαϊκή εθνικιστική «αντι-παγκοσμιοποιητική» Άκρα Δεξιά και τον φασισμό.
Αυτή τη φορά, η ομιλία του Ρούμπιο έγινε δεκτή με μεγάλη ανακούφιση. Εσφαλμένα, επιπόλαια κι ανόητα, εκλήφθηκε σαν μια νέα φιλική στροφή της Αμερικής προς την Ευρώπη και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ. Μια πιο προσεκτική ανάγνωση αυτής της αξιοπρόσεκτης ομιλίας αποκαλύπτει ότι, ουσιαστικά, δεν απείχε από την ομιλία του Βανς στον φιλιππικό του στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου το 2025, παρά τους ευσεβείς πόθους των Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι αντιμετωπίζονται σαν χρήσιμοι ηλίθιοι για τις ανάγκες και τους σκοπούς των παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών σχεδίων των ΗΠΑ.
Υπάρχουν τρία ιδιαίτερα αξιοσημείωτα σημεία στην ομιλία του Ρούμπιο:
Πρώτον, αναγνωρίζει ότι το κεντρικό ζήτημα δεν είναι η παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά η παρακμή της «συλλογικής Δύσης» στο σύνολό της, 400 χρόνια μετά την άνοδο του καπιταλισμού και την αποικιοκρατική του επέκταση παγκοσμίως.
Δεύτερον, τοποθετεί τον χρόνο αυτής της ιστορικής υποχώρησης, περιέργως με μια πρώτη ματιά, στο 1945, με την ήττα του φασισμού, ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία η Αμερική εγκαθιδρύθηκε ως η αδιαμφισβήτητη ηγεμονική δύναμη και ο αστυνόμος τού καπιταλιστικού λεγόμενου «Ελεύθερου Κόσμου». Οι λόγοι της υποχώρησης ήταν η διαίρεση της Ευρώπης από την προέλαση του κομμουνισμού και η διάλυση των ευρωπαϊκών αποικιακών αυτοκρατοριών.
Τρίτον, ο Ρούμπιο καλεί στα όπλα τη «Συλλογική Δύση» για μια νέα Σταυροφορία αποικιοποίησης του κόσμου, εναντίον «άθεων κομμουνιστικών επαναστάσεων» και εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στον Παγκόσμιο Νότο.
Το ακριβές απόσπασμα λέει:
“Για πέντε αιώνες πριν από το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση επεκτεινόταν — οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της ξεχύνονταν από τις ακτές της για να διασχίσουν ωκεανούς, να εγκατασταθούν σε νέες ηπείρους, να οικοδομήσουν τεράστιες αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε όλη την υδρόγειο. Αλλά το 1945, για πρώτη φορά από την εποχή του Κολόμβου, συρρικνωνόταν.
Η Ευρώπη ήταν σε ερείπια. Η μισή ζούσε πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα, και η υπόλοιπη έμοιαζε ότι σύντομα θα ακολουθούσε. Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε τελική παρακμή, επιταχυνόμενη από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα σκέπαζαν με το κόκκινο σφυροδρέπανο τεράστιες εκτάσεις του χάρτη στα χρόνια που θα ακολουθούσαν. […]
Αλλά οι ηγέτες του ατλαντικού κόσμου δεν λύγισαν. Οι προκάτοχοί μας αναγνώρισαν ότι η παρακμή ήταν επιλογή, και ήταν μια επιλογή που αρνήθηκαν να κάνουν.”
Δεν είναι, βεβαίως, μια υποκειμενική επιλογή η αντικειμενική παρακμή ενός κοινωνικού συστήματος, η εξάντληση ενός υλικού τρόπου παραγωγής που έχει επεκταθεί παγκοσμίως και συγκρούεται με τα δικά του εξωτερικά και εσωτερικά όρια. Αλλά για τον απολογητή όλων των θηριωδιών της αποικιοκρατίας του κεφαλαίου, τον gusano[1] Ρούμπιο, αυτή η τυφλή άρνηση της πραγματικότητας γίνεται η «επιλογή» να καλέσει για την εξαπόλυση μιας νέας Σταυροφορίας της «συλλογικής χριστιανικής Δύσης», για μια αποικιακή Reconquista («Επανακατάκτηση») ενός κόσμου σε κρίση που απειλείται ξανά από νέες «άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και αντιαποικιακές εξεγέρσεις».
Μετά την πρώτη επέκταση της σύγχρονης αποικιοκρατίας πριν από 400 χρόνια, και τη δεύτερη αποικιοποίηση με την « διαπάλη για την μοιρασιά της Αφρικής» στις αρχές της ιμπεριαλιστικής εποχής της καπιταλιστικής παρακμής, τώρα ο λυκοφωτικός καπιταλισμός απαιτεί ένα τρίτο κύμα πολέμων αποικιοποίησης. Οι στόχοι είναι σαφείς: πρώτον, ο «Άξονας του Κακού», οι χώρες που γνώρισαν τις μεγαλύτερες επαναστάσεις του περασμένου αιώνα —Ρωσία, Κίνα, Κορέα, Κούβα, Βιετνάμ, Ιράν— και όλοι οι απελευθερωτικοί αντιαποικιακοί αγώνες στον Παγκόσμιο Νότο.
Η διεθνής εργατική τάξη και οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις πρέπει να κινητοποιηθούν για μια ενιαία αντεπίθεση ενάντια στον ιμπεριαλισμό και για την υπεράσπιση αυτών των χωρών — «στόχων» στη λίστα τού αντεπαναστάτη gusano Ρούμπιο.
Εμπρός για ένα Ενιαίο Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο!
Οι χώρες των μεγαλύτερων επαναστάσεων του 20ού αιώνα, από την Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση του 1917 και μετά, χωρίς να αγνοούμε τις τραγικές εξελίξεις ή να καλύπτουμε τα αντιλαϊκά και αντεπαναστατικά εγκλήματα που ακολούθησαν αργότερα, τις ήττες, την απομόνωση και τις ασφυκτικές ιμπεριαλιστικές πιέσεις, τη γραφειοκρατική παρακμή, τις παλινορθωτικές τάσεις, τις αντεπαναστάσεις και την κατάρρευση, δεν αποτελούν παρελθόν που πρέπει να ταφεί στη λήθη.
Με όλη τους την ποικιλία και την πρωτότυπη ιδιαιτερότητα της καθεμιάς, είναι αλληλένδετες στιγμές μιας ανολοκλήρωτης παγκόσμιας ιστορικής διαδικασίας στη ρευστή εποχή μας, της μετάβασης από τον παρακμασμένο καπιταλισμό προς τον παγκόσμιο Σοσιαλισμό. Ακόμη και όταν και όπου ηττήθηκαν, ο ιμπεριαλιστικός καπιταλιστικός έλεγχος που εγκαταστάθηκε ξανά δεν μπόρεσε ποτέ να επανέλθει στην παλιά του ισχύ. Παρέμεινε εύθραυστος ακριβώς λόγω του φθίνοντος δυναμικού του γερασμένου καπιταλισμού.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αμερικανο-ΝΑΤΟϊκός ιμπεριαλισμός εξακολουθεί να χρειάζεται, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Δόγματος Μπρεζίνσκι, να κατακερματίσει τη Ρωσία και να αποικιοποιήσει τον πρώην σοβιετικό χώρο, εγκαθιδρύοντας τον πλήρη έλεγχό του μέσω αντιπροσώπων τοπικών συνεργαζόμενων φασιστικών καθεστώτων. Η διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 ήταν η αρχή μιας διαδικασίας, όχι το τέλος της. Αυτό αποδεικνύεται με την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, τις «έγχρωμες» αντεπαναστάσεις, τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπου των ΗΠΑ–ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, τις στρατιωτικές συγκρούσεις στον Καύκασο, ιδιαίτερα τη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν–Αρμενίας, και τον διαβόητο «διάδρομο Τραμπ» για την περικύκλωση τόσο της Ρωσίας όσο και του Ιράν.
Χωρίς αυταπάτες για τις μανούβρες του Τραμπ ή για το ρωσικό καθεστώς και την αναζήτηση ενός άλλου σαθρού συμβιβασμού τύπου Μινσκ, το πραγματικό ιστορικό δίλημμα σε αυτή τη στρατιωτική αναμέτρηση, όπως έχουμε επισημάνει σε πολλές δηλώσεις από το Κέντρο «Κρίστιαν Ρακόφσκι», είναι το εξής: είτε ολοκλήρωση της καταστροφής του 1991 με τον κατακερματισμό και την αποικιοποίηση της Ρωσίας και του πρώην σοβιετικού χώρου, είτε μια επαναστατική αντιστροφή αυτής της καταστροφικής διαδικασίας με την αναγέννηση μιας γνήσιας σοβιετικής εξουσίας, χωρίς Βοναπάρτες, ολιγάρχες, καπιταλιστές κερδοσκόπους ή γραφειοκράτες, σε αλληλεγγύη με τους Ευρωπαίους εργάτες, από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ!
Επιπλέον, ο στρατηγικός ανταγωνισμός του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των συμμάχων του εναντίον της Κίνας δεν μπορεί να επιλυθεί απλώς με διπλωματικό συμβιβασμό ή με διαπραγματεύσεις για «συμφωνίες αμοιβαίου κέρδους», για ειρηνική συνεργασία σε οικονομικά ζητήματα.
Η εντυπωσιακή άνοδος της Κίνας, η οποία σήμερα είναι η δεύτερη ισχυρότερη οικονομική δύναμη του κόσμου και πέτυχε την εξάλειψη της μαζικής φτώχειας ενός τεράστιου πληθυσμού, δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την υπέρβαση του αποικιοκρατικού κατακερματισμού της χώρας και την αντιμετώπιση του τεράστιου αγροτικού προβλήματος, χάρη στη νίκη της Μεγάλης Κινεζικής απελευθερωτικής και σοσιαλιστικής επανάστασης το 1949.
Το δίλημμα σήμερα τίθεται στους εξής όρους: είτε θα μπει οριστικό τέρμα στην κληρονομιά των «εκατό χρόνων ταπείνωσης» από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και τον ιαπωνικό μιλιταρισμό, προχωρώντας εθνικά, περιφερειακά και διεθνώς στη μετάβαση στον Σοσιαλισμό, είτε θα υπάρξει μια καταστροφική οπισθοδρόμηση προς μια νέα αποικιοποίηση και κατακερματισμό, δηλαδή, προς μια πολύ χειρότερη εποχή εθνικής ταπείνωσης.
Τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, ένα ουσιώδες χαρακτηριστικό της ιμπεριαλιστικής εποχής είναι η όξυνση της εντεινόμενης αντίφασης μεταξύ των καταπιεστικών ιμπεριαλιστικών εθνών του Παγκόσμιου Βορρά και των καταπιεσμένων εθνών του Παγκόσμιου Νότου, μια αντίφαση ανεπίλυτη στο πλαίσιο του παρακμασμένου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Σχετικά με αυτές τις μεγάλες ιστορικές αναμετρήσεις της εποχής μας, παραμένουμε αντίθετοι σε κάθε ψεύτικη «ουδετερότητα» ή σε κάθε θέση «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τους στόχους του για αποικιοποίηση, ενάντια σε κάθε ψεύτικη απολογητική κατασκευή υπέρ του ιμπεριαλισμού, που παρουσιάζει τις συγκρούσεις ζωής και θανάτου μεταξύ καταπιεστών και καταπιεσμένων ως «διϊμπεριαλιστικούς πολέμους» ή που τις τοποθετεί αφηρημένα κάτω από τον κοινό παρονομαστή των «αστικών κρατών».
Είμαστε υπέρ της ήττας της λεγόμενης «συλλογικής Δύσης» των ιμπεριαλιστών, υπέρ της υπεράσπισης της Ρωσίας και της Κίνας απέναντι στην ιμπεριαλιστική στρατιωτική και οικονομική επιθετικότητα, καθώς και υπέρ της υπεράσπισης των καταπιεσμένων χωρών του Παγκόσμιου Νότου στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική στον αντι-αποικιοκρατικό τους αγώνα.
Δεν έχουμε και δεν σπέρνουμε αυταπάτες σχετικά με τη φύση ή τις ειδικές πολιτικές των πολιτικών καθεστώτων αυτών των χωρών. Διατηρούμε την πολιτική μας ανεξαρτησία, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος και του καθήκοντός μας για κριτική και για αγώνα υπέρ μιας εναλλακτικής προοπτικής και πορείας δράσης. Ταυτόχρονα, πιστεύουμε ότι για να αντιμετωπιστεί η ιμπεριαλιστική πολεμική επιθετικότητα και να προωθηθεί η υπόθεση της προλεταριακής κοινωνικής επανάστασης και της εθνικής απελευθέρωσης των καταπιεσμένων λαών, είναι αναγκαίο να αγωνιστούμε επειγόντως για τη συγκρότηση ενός Ενιαίου Αντιϊμπεριαλιστικού Μετώπου, κατά τα πρότυπα που αρχικά διαμορφώθηκαν από το Τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1922.
Προς μία Διεθνή Αντι-ΝΑΤΟϊκή Συνδιάσκεψη τον Ιούλιο του 2026, στην Κωνσταντινούπολη!
Ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε και θα πρέπει να είναι η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων αγωνιστών, προερχόμενων από διαφορετικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και των αντιϊμπεριαλιστικών κινημάτων, στην Διεθνή Αντι-ΝΑΤΟϊκή Συνδιάσκεψη στις 4 Ιουλίου 2026, στην Κωνσταντινούπολη, που διοργανώνεται από το Διεθνές Σοσιαλιστικό Κέντρο «Κρίστιαν Ρακόφσκυ» και τον ιστότοπο RedMed, .κατά την περίοδο της προσεχούς Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.
Θα προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία για ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών, για συζήτηση των καυτών ζητημάτων του σημερινού ταξικού αγώνα και των αντιϊμπεριαλιστικών αντιστάσεων από διάφορες οπτικές και προσεγγίσεις, και για διερεύνηση των δυνατοτήτων κοινών δράσεων. Το παρόν ντοκουμέντο παρουσιάζεται ως συνεισφορά για ευρύτερες γόνιμες συζητήσεις με συντροφικό πνεύμα και σεβασμό στις διαφορές κατά τη διάρκεια του επερχόμενου Συνεδρίου.
Εν κατακλείδι, κατά την άποψή μας, για να αντιμετωπιστεί η επικρατούσα σύγχυση, ο πολιτικός αποπροσανατολισμός, η διάσπαση των αντιϊμπεριαλιστικών και αντικαπιταλιστικών δυνάμεων σε έναν κόσμο πιο διασυνδεδεμένο διεθνώς από ποτέ, για να ξεπεραστεί η κρίση της επαναστατικής στρατηγικής και ηγεσίας, είναι απόλυτα αναγκαίο να δοθεί μια κατάλληλα οργανωμένη μορφή επαναστατικής προοπτικής, κατεύθυνσης και προγράμματος δράσης σε διεθνή κλίμακα — με άλλα λόγια, να οικοδομηθεί η επαναστατική Διεθνής των θυελλωδών καιρών μας!
►ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!
►ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ NATO! ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΟ NATO ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ!
►ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ, ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΤΟΝ ΛΙΒΑΝΟ, ΤΗΝ ΥΕΜΕΝΗ, ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ, ΤΟ ΣΑΧΕΛ!
►ΚΑΤΩ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!
►ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ, ΤΟ ΨΩΜΙ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!
[1]Κυρίως στην Κούβα μετά την επανάσταση, έγινε υβριστικός χαρακτηρισμός για:
αντικομμουνιστές Κουβανούς, εξόριστους (ιδίως στο Μαϊάμι) και άτομα που θεωρούνται «προδότες» ή φιλοαμερικανοί.