ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑ ΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ «50 ΧΡOΝΙΑ ΕΔΕ-ΕΕΚ» ΣΤΗΝ ΕΣΗΕΑ

50 χρόνια Εργατική Διεθνιστική Ένωση – Eργατικό Επαναστατικό Kόμμα.

50 χρόνια στην πάλη για την 4η Διεθνή.

 

50 χρόνια, φέτος, από το «μακρινό» 1963, όταν πρωτοσυγκροτήθηκε η συνδικαλιστική παράταξη «Εργατική Πρωτοπορία», ως νόμιμος εμφάνιση της νεογέννητης -και παράνομης, λόγω του αντικομμουνιστικού ν.509- ΕΔΕ, της οργάνωσης μιας χούφτας επαναστατών που θέλησαν να σηκώσουν ψηλά τη σημαία της Διαρκούς Επανάστασης στην Ελλάδα.

Το μέγιστο αυτό καθήκον, αποτέλεσε κι αποτελεί ύψιστη ηθική και πολιτική επιταγή, για όλες τις γενιές των Τροτσκιστών που πάλεψαν και παλεύουν κάτω από τα λάβαρα της ΕΔΕ τότε, του ΕΕΚ από το 1985 ως σήμερα, «δεσμεύοντάς» τους να γίνουν αναπόσπαστο μέρος όλων των ταξικών μαχών που συγκροτούν τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας – κι όχι μόνο. Και είναι ακριβώς η Διαρκής Επανάσταση και το όραμα του Παγκόσμιου Σοσιαλισμού, που ενοποιεί κάθε ανάσα που βγήκε από τα στήθια μας και κάθε σταγόνα αίμα που χύθηκε από τις πληγές μας, «παλιών» και «νέων», από το 1963 ως και σήμερα.

Τιμώντας αυτές τις μάχες, αποτίoντας φόρο τιμής στους αδικοχαμένους συντρόφους αλλά και σε όλους τους προλετάριους «μάρτυρες» της ταξικής πάλης, πραγματοποιήσαμε εκδήλωση για τα 50 χρόνια από την ίδρυση μας, στην ΕΣΗΕΑ, την Τετάρτη 27 Νοέμβρη.

Δεν κάναμε «πάρτι γενεθλίων», ούτε φυσικά μνημόσυνο νεκρών συντρόφων ή «χαμένων ευκαιριών»… Ήταν μια ευκαιρία να σκύψουμε πάνω από την Ιστορία και να βγάλουμε μαθήματα από αυτήν. Όποιος δεν έχει Παρελθόν, είναι καταδικασμένος να στέκει «χαμένος», αποσβολωμένος μπροστά σε ένα εφιαλτικό Παρόν που χάσκει σαν γιγάντιο ερωτηματικό, ενώ δεν δικαιούται να ονειρεύεται ένα οποιοδήποτε Μέλλον. Αυτή η εκδήλωση ήταν μια ευκαιρία για να διατρανώσουμε γι’ άλλη μια φορά την, βασικότερη των βασικότερων, πεποίθησή μας, αναλαμβάνοντας το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί: όλοι οι αγώνες που έγιναν, γίνονται, ή θα γίνουν, θα δικαιωθούν οριστικά μόνο με την Παγκόσμια ολοκλήρωση της κοσμογονίας που ξεκίνησε τον Κόκκινο Οκτώβρη του 1917. Παλεύοντας πάντα για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, παλεύοντας για την οργάνωση της πρωτοπορίας της σε επαναστατικό Κόμμα νέου τύπου και στην επαναστατική, Τέταρτη Διεθνή, είμαστε υποχρεωμένοι από την Ιστορία να «σηκώσουμε το γάντι» και να βαδίσουμε πάνω στις βαθιές πατημασιές που άφησαν πριν από 96 χρόνια, στην παγωμένη λάσπη του καπιταλιστικού εδάφους, οι βαριές μπότες των Μπολσεβίκων «προγόνων» μας. Πατημασιές, που, λες και κρύβουν ελατήρια, μας δίνουν ώθηση για μια νέα «έφοδο στον ουρανό».

Αυτή, και καμιά άλλη, είναι η ιστορική ουσία κι αποστολή του Τροτσκισμού και της Τέταρτης Διεθνούς.

 

50 χρόνια Τροτσκισμού στην ΕΣΗΕΑ

Όσοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με σημαντικά κομμάτια της Ιστορίας της ΕΔΕ και του ΕΕΚ, όπως καταγράφηκαν στο χαρτί ή στην εικόνα.

Σχεδόν όλες οι εκδοτικές προσπάθειες, από τη γέννηση της οργάνωσης ως σήμερα, αναπόσπαστο τμήμα της προπαγανδιστικής, πολιτικής και θεωρητικής «δουλειάς» του Κόμματος και κυρίαρχο στοιχείο «διαλόγου» και επικοινωνίας με τις λαϊκές μάζες, εκτέθηκαν έξω από την αίθουσα των ομιλιών.

Υπήρχαν αρχειακά ντοκουμέντα από την «Σοσιαλιστική Αλλαγή» την εφημερίδα που εξέδιδε η ΕΔΕ/ΕΕΚ, από το 1974 ως το 1989. Τα χρόνια της μεταδικτατορικής πάλης, οι αγώνες ενάντια στη μεταπολίτευση της Δεξιάς και στη «χρυσή δεκαετία» του εν Ελλάδι «σοσιαλισμού», οι μικρές και μεγάλες μάχες της εγχώριας και διεθνούς ταξικής πάλης, όπως καταγράφηκαν στις σελίδες της δισεβδομαδιαίας εφημερίδας που τυπωνόταν στο τυπογραφείο του Κόμματος.

Δεν θα έλειπε η «ζώσα» ιστορία του Κόμματος και της εκδοτικής του δραστηριότητας, η τωρινή του εφημερίδα «Νέα Προοπτική». Το πλήρες και βιβλιοδετημένο αρχείο του επίσημου οργάνου του ΕΕΚ-Τροτσκιστές, μπόρεσε να δώσει μια συνολική εικόνα της ζωντανής κι ασταμάτητης πάλης των τελευταίων 24 ετών.

Η έναρξη έκδοσης της «Νέας Προοπτικής» σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εποχής. Όχι απλά για το Κόμμα, που αναγεννήθηκε μέσα από ένα σφοδρό σχίσμα σε εθνική και διεθνή βάση, αλλά και για την ίδια την πορεία της ταξικής πάλης σε όλο τον πλανήτη: ήταν οι αντεπαναστατικές εξελίξεις στη πάλαι πότε Σοβιετική Ένωση, που συνοδεύτηκαν από τις –μάταιες- θριαμβευτικές ιαχές των αστών για το τέλος της Ιστορίας και του Κομμουνισμού, η απαρχή της νέας αυτής ιστορικής φάσης. Στις σελίδες της Νέας Προοπτικής, αντανακλάστηκε έκτοτε η πορεία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και η ορθή κι έγκαιρη ανάλυση του ΕΕΚ, οι νέοι Ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, οι αγώνες ενάντια στη τρομοϋστερία, το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007, το Ασφαλιστικό, οι Χαλυβουργοί, όλες οι μεγάλες εργατικές μάχες και οι Γενικές Απεργίες ενάντια στα μνημόνια και στις κυβερνήσεις τους κ.ο.κ. Φυσικά, ξεχωριστής σημασίας είναι τα τεύχη που τυπώθηκαν με τη φωτιά του Δεκέμβρη 2008, παλεύοντας για τη συνέχιση κι επέκτασή του, αλλά και τα τεύχη ένα ακριβώς χρόνο μετά, με τη δολοφονική επίθεση των ΔΕΛΤΑ που παρ’ ολίγον να σκοτώσουν τη σ. Αγγελική Κουτσουμπού, γεγονός που υπογραμμίζει την αλλαγή φάσης όσον αφορά την αναβαθμισμένη, πλέον, κατασταλτική τακτική του κράτους.

Το αρχείο της Επαναστατικής Μαρξιστικής Επιθεώρησης παρουσίασε την αδιάλειπτη μάχη στο πεδίο της υπεράσπισης του Μαρξισμού, από κάθε αστική, σταλινική, ρεβιζιονιστική στρέβλωση. Ανεκτίμητα άρθρα Ελλήνων και ξένων στοχαστών κι επαναστατών, πραγματευόμενα τα πιο σύνθετα ζητήματα της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας, της Πολιτικής Οικονομίας, των Επιστημών κλπ.

Στο χώρο στήθηκε έκθεση φωτογραφίας, παρουσιάζοντας «στιγμές» από μερικούς από τους σημαντικότερους σταθμούς στην ταξική πάλη: οι αγώνες της ΕΑΣ, της ΠΥΡΚΑΛ, αγροτικές κινητοποιήσεις, καθηγητές και δάσκαλοι, πορείες Πρωτομαγιάς και Πολυτεχνείου, Γενικές Απεργίες κ.α. πάντα με τη συμμετοχή και τη παρουσία του ΕΕΚ.

Πριν από την έναρξη των ομιλιών, προβλήθηκαν βίντεο ιστορικού χαρακτήρα και αξίας. Ένα «επετειακό», με εικόνες από προεκλογικές ομιλίες, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις κλπ., που εμφανίζει τη συνέχεια και την εξέλιξη του ΕΕΚ παράλληλα με την εξέλιξη της ίδιας της πάλης των τάξεων, κι άλλο ένα, με την ιδιαίτερη «ματιά» του αείμνηστου συντρόφου και πρωτοπόρου κινηματογραφιστή, Κώστα Σφήκα, με σκηνές από τη συμμετοχή των συντρόφων στην αντιπαγκοσμιοποιητική διαδήλωση της Πράγας.

Δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά από το χώρο το βιβλιοπωλείο, με πλήθος μαρξιστικών, λογοτεχνικών κ.α. έργων.

 

Οι ομιλίες

Αντί μιας μεγάλης σε μέγεθος, συνολικής παρουσίασης, το πρόγραμμα της εκδήλωσης συναπαρτιζόταν από πολλές, διαφορετικές και σύντομες συνεισφορές συντρόφων. Η κάθε μια, προσπάθησε να σκιαγραφήσει και να εκφράσει μια διαφορετική εποχή αγώνων και μια διαφορετική «γενιά» συντρόφων.

Η εναρκτήρια ομιλία, από τον αρχισυντάκτη της Νέας Προοπτικής, σ. Θόδωρο Κουτσουμπό, έδωσε έμφαση στα πρώτα χρόνια της παράνομης ύπαρξης της οργάνωσης υπό το καθεστώς της στρατιωτικής χούντας -κατά τη διάρκεια της οποίας οργανώθηκε κι ο σύντροφος. Mίλησε για τους αγώντες ενάντια στη χούντα και την εξεγερση του Πολυτεχνείου και μετά στην μεταπολίτευση, για τους μεγάλους εργατικούς αγώνες καταφέρνοντας να αποδώσει με επιτυχία την συνέχεια των αγώνων και των μαχών του ΕΕΚ αλλά και των προσωπικών του βιωμάτων μέσα από αυτές, ως σήμερα. (η εισήγηση του συντρόφου θα δημοσιευτεί στο επόμενο φύλλο).

Η δεύτερη, ζωντανή και βιωματική ομιλία, του σ. Γιώργου Μητροβγένη, εστίασε στην ένταξη του συντρόφου στην ΕΔΕ στα χρόνια της Χούντας, που σηματοδότησε την απόρριψη της πολιτικής της Αντι-ΕΦΕΕ, κυρίως, αλλά και του Ρήγα Φεραίου. Μίλησε για τη στάση του ΚΚΕ στα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αλλά και στη συνέχεια, όταν ο Ιωαννίδης ανέτρεπε τον Παπαδόπουλο και ξεκίναγε ο αιματηρός κύκλος των συλλήψεων και των διώξεων ενάντια σε όλες τις οργανώσεις της Αριστεράς, στο ΚΚΕ εσ., στην ΕΔΕ, στο ΕΚΚΕ κλπ. Τότε, το ΚΚΕ έβλεπε μπροστά του μια παντοδύναμη Χούντα και προέβλεπε δεκαετίες «φασισμού», ενώ η ΕΔΕ επεσήμανε την «αρχή του τέλους» της δικτατορίας, για να δικαιωθεί από την Ιστορία. Η εισήγηση του συντρόφου επεκτάθηκε και μεταπολιτευτικά, «πιάνοντας» τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος στα χρόνια της δεξιάς κυβέρνησης Καραμανλή.

Τρίτος ομιλητής, ο σ. Γιώργος «Θαλασσινός» Μαγκλής, γραμματέας της Νεολαίας τη δεκαετία του ’80. Μίλησε για την γρήγορη, πανελλαδική ανάπτυξη των «Νέων Σοσιαλιστών», που στηρίχτηκε στην σωστή ανάλυση της κρίσης από την ΕΔΕ/ΕΕΚ, που από τότε είχε «πιάσει το νήμα» σημειώνοντας την άμεση ανάγκη της πάλης για την Εργατική Εξουσία. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο ζήτημα του Διεθνισμού, στις διεθνείς σχέσεις των «Νέων Σοσιαλιστών» με Τροτσκιστές νεολαίους από όλο τον κόσμο, αλλά και την έμπρακτη, κοινή, διεθνιστική δράση, με τις Ευρωπορείες, από την γενέτειρα του Μαρξ, Τρίρ μέχρι το Λονδίνο, και τις πορείες ενάντια στην ανεργία, που διοργανώθηκαν από τη Διεθνή Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς. Τροτσκιστές νέοι από διάφορες χώρες, όργωναν την Ευρώπη με τα πόδια και με ελάχιστα υλικά μέσα, μεταφέροντας το μήνυμα του Διεθνισμού και της Παγκόσμιας Επανάστασης.

Τέταρτος ομιλητής, ο σ. Δημήτρης Κατσαγάνης, στέλεχος του ΕΕΚ και ιδρυτικό στέλεχος της επανιδρυμένης Νεολαίας, το 2003. Αναφερόμενος στο πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκε η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας, μίλησε για το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα της περιόδου, τον πόλεμο στο Ιράκ και το αντιπολεμικό κίνημα που ακολούθησαν. Το σύνθημα «Παγκοσμιοποιείστε την επανάσταση» έδινε τον τόνο της πρόβλεψης, πως τα προαναφερόμενα διεθνή γεγονότα (όπως και το προηγηθέν Argentinazo) δεν είναι παρά το προανάκρουσμα μεγαλύτερων επαναστατικών γεγονότων τα επόμενα έτη. Πρόβλεψη που βρήκε τη δικαίωσή της στην Αραβική Επανάσταση που μ’ όλες τις παλινδρομήσεις «καίει» από το 2011. Παράλληλα, η ΟΕΝ προετοιμάστηκε κατάλληλα για την έκρηξη στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ το 2006-7, μέσα στην οποία πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις για τη σύνδεσή της με τα κρίσιμα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Η όλη προετοιμασία αντανακλάστηκε στην ορθή «προφητική» ανάλυση, από το συνέδριο του 2007, για την αλλαγή των ποιοτικών χαρακτηριστικών της πάλης της Νεολαίας, και τη μετάβαση από τον φοιτητικό αγώνα του 2006-2007, στην εξέγερση ολόκληρης της άνεργης, «επισφαλούς», «μαύρης» νεολαίας, όπως συνέβη τον Δεκέμβρη του 2008.

Επόμενος ομιλητής, ο σ. Ερνέστο Αγγελής, στέλεχος του ΕΕΚ και γραμματέας της ΟΕΝ κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Μίλησε για την ίδια την εξέγερση, και για την ολόψυχη συμμετοχή όλης της οργάνωσης σε αυτή. «Η πρώτη πολιτική έκρηξη της παρούσας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», όπως είπε ο Ντομινίκ Στρως-Καν, μπορεί πλέον να ακούγεται ως κοινοτυπία, αλλά είναι γεγονός πως ως «τσιτάτο» μπόρεσε να συμπυκνώσει με ακρίβεια το τι ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη. Σε όσους σκεπτόμενοι «φοιτητοκεντρικά» είδαν στην εξέγερση μια γραμμική συνέχεια των καταλήψεων του 2006-07, το ΕΕΚ και η ΟΕΝ αντέταξε την θέση πως η Εξέγερση -που έφερε στο προσκήνιο μια νέα γενιά, με ένα άθλιο παρόν και χωρίς καθόλου μέλλον- ήταν μια τομή, που σηματοδοτεί την έναρξη μιας εποχής επαναστατικών ευκαιριών. Η επίθεση ενάντια στη νεολαία κορυφώνεται με τις εν ψυχρώ κρατικές δολοφονίες, σαν κι αυτή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αλλά και τις συλλήψεις και το κυνήγι μαγισσών που ακολούθησαν τον Δεκέμβρη.

Προτελευταίος ομιλητής, ο σημερινός γραμματέας της ΟΕΝ, σ. Νίκος Τζιρής, που μίλησε για το «τώρα», όχι απλά της Οργάνωσης Επαναστατικής Νεολαίας, αλλά και του ΕΕΚ, που στηρίζεται στη νέα γενιά των συντρόφων. Ο σύντροφος δεν θα μπορούσε να παραλείψει τις μάχες που δίνει η ΟΕΝ σε όλα τα μέτωπα, και τους στόχους πάνω στους οποίους παλεύει, σε μια εποχή που βασιλεύει η ανεργία, και στην νεολαία έχουν «απαγορευτεί» τα όνειρα για το μέλλον. Η πάλη της ΟΕΝ είναι για το άνοιγμα μιας εναλλακτικής προοπτικής, μαζί με αυτή τη νεολαία και γι’ αυτή τη νεολαία, έξω από τη σήψη του καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο, πως αυτή η νεολαία που της έχουν στερήσει κάθε μέλλον, είχε και έχει τον δικό της πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις μεγάλες μάχες της εποχής μας, με πρώτη και κύρια την Αραβική Επανάσταση. Υπενθύμισε την επέμβασή μας στο Παγκόσμιο Φόρουμ και στην Τυνησία, και την ανάπτυξη των διεθνιστικών σχέσεων με τους Τυνήσιους επαναστάτες νεολαίους. Σε αυτή τη διεθνιστική κατεύθυνση, άλλωστε, θα πραγματοποιηθεί και το διεθνές διήμερο της Νεολαίας, με τη συμμετοχή συντρόφων από διάφορες χώρες, στις 18-19 Γενάρη του 2014.

Η εκδήλωση για τα 50 χρόνια ΕΔΕ-ΕΕΚ, έκλεισε, με μια σύντομη και περιεκτική ομιλία του Γ.Γ. του ΕΕΚ, σ. Σάββα Μιχαήλ.

Ο σύντροφος εξ αρχής τόνισε, πως αυτή η εκδήλωση δεν συνιστά το τέλος, αλλά το ξεκίνημα των δραστηριοτήτων για τον μισό αιώνα ΕΔΕ/ΕΕΚ, στις οποίες θα έχουμε την ευκαιρία να επεκταθούμε πιο συστηματικά γύρω από την ιστορία την δική μας και της Τετάρτης Διεθνούς.

Βρισκόμενοι σε μια καμπή της Ιστορίας, πρέπει να προετοιμαστούμε για το Απρόβλεπτο, που κυοφορείται μέσα στο εκρηκτικό περιβάλλον της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας.

Οι Ερινύες του κεφαλαίου, οι αντιφάσεις του, εκρήγνυνται σε όλο τον πλανήτη, ενώ δεν μπορεί να αποφύγει την αναμέτρηση με τη Νέμεσή του – τους νόμους της κίνησής του και την πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους. Γνωρίζει καλά ποιος είναι ο νεκροθάφτης του –πιθανά καλύτερα κι από τον ίδιο: το προλεταριάτο. Αλλά αν δεν έχουμε μια ορθή μαρξιστική θεωρία για τη φύση της εποχής μας, είναι αδύνατη μια μαρξιστική ανάλυση της κρίσης, που θα μας βοηθήσει να προσανατολιστούμε στις σκοτεινές ημέρες που διανύουμε και στα ιστορικά επαναστατικά καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας.

Αλλά ενώ τα καθήκοντα του σήμερα είναι γιγάντια, γιατί έχει σημασία να επιστρέφουμε ξανά στο παρελθόν;

O σ. Σ.Μ. υπενθύμισε τι έγραφε ο Λέων Τρότσκι στο «Ημερολόγιο της Εξορίας» του, στα 1935: «Δε μπορείς να ζήσεις ως το τέλος χωρίς να γονατίσεις και χωρίς να πέσεις στον κυνισμό, εκτός αν έχεις μπροστά σου μια μεγάλη Ιδέα που να σε υψώνει πάνω από την προσωπική αθλιότητα, πάνω από τις αδυναμίες, πάνω από κάθε λογής δολιότητα και χαμέρπεια».

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, με την παρότρυνση του συντρόφου: «Ποια ήταν η μεγάλη εκείνη Ιδέα με την οποία ζήσαμε μισό σχεδόν αιώνα, κρατώντας ζωντανή και μαχόμενη την επαναστατική μας οργάνωση, το ΕΕΚ;» Η απάντηση είναι κατηγορηματική: «Η ακλόνητη πίστη στο Συμβάν του Κόκκινου Οκτώβρη 1917, η πάλη για την ολοκλήρωσή του σε πλανητική κλίμακα και στην χώρα μας, η πάλη δηλαδή για την Διαρκή Επανάσταση και την Τέταρτη Διεθνή.»

Σε αυτή τη πορεία του μισού αιώνα, αναμφίβολα κάναμε λάθη, αλλά ποτέ προδοσίες, με τις περιπλανήσεις μας, τότε και τώρα, να έχουν πάντοτε την ίδια ρότα, προς τον πανανθρώπινο ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Η ενατένιση του Παρελθόντος δεν κρύβει την επιθυμία να το μετατρέψουμε σε μούμια ή να το «αναβιώσουμε» αντιγράφοντάς το στο σήμερα. Το Παρελθόν ζει μέσα στο Παρόν μέσα από τις ανεκπλήρωτες δυνατότητές του. Aυτές τις δυνατότητες που καλούμαστε εμείς να πραγματώσουμε στο σήμερα, εκπληρώνοντας το Ιστορικό μας καθήκον.

Είναι οι συσσωρευμένες αδικίες του Παρελθόντος, ενός κόσμου αναξιοπρέπειας και καταπίεσης, που εγείρουν σήμερα το δίκαιο αίσθημα της εκδίκησης για όλα τα δεινά που έχουμε υποστεί. Αλλά ο δρόμος του ταξικού πολέμου δεν είναι ούτε εύκολος, ούτε ευθύς. Είναι γεμάτος από ζιγκ-ζαγκ κι απότομες στροφές, θανατηφόρες παγίδες, όπως ο φασισμός, οπισθοδρομήσεις και άλματα. Μπροστά σε όλες τις προκλήσεις και τα εμπόδια, ο Τρότσκι, πάλι στο «Ημερολόγιο της Εξορίας», μας διδάσκει: «το βάθος και η δύναμη ενός ανθρώπινου χαρακτήρα εξαρτώνται από τα ηθικά του αποθέματα. Οι άνθρωποι αποκαλύπτουν ολότελα τον εαυτό τους, μόνο όταν ριχτούν έξω από τις συνηθισμένες συνθήκες της ζωής τους, γιατί μόνο τότε έχουν να αντλήσουν από τα αποθέματά τους».

Σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες που ζούμε σήμερα, που είναι «έξω από τις συνηθισμένες», προκύπτει όχι σαν άλλη μια επιλογή αλλά σαν αναγκαιότητα η οργάνωση της μαχητικής πρωτοπορίας, όχι σαν υποκατάστατο της εργατικής τάξης, αλλά σαν εμπροσθοφυλακή της, με καρδιά το προλεταριάτο και κεφαλή την επαναστατική θεωρία (Μαρξ). «Ο μαρξισμός οργανωμένος σε κόμμα μάχης, με ορίζοντα ανοιχτό στην απεραντοσύνη των σκοπών, ο κομμουνισμός του απείρου, ναι, αλλά του απείρου μέσα στο πεπερασμένο.»

Πρέπει να σταθούμε απέναντι στο σεχταρισμό και στον οπορτουνισμό, να παλέψουμε για το Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο, ταυτόχρονα και για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από κάθε αστική επιρροή. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από τις αυταπάτες που σπέρνουν οι ταξικοί εχθροί κι οι ρεφορμιστές, υποτιμώντας τις αδυναμίες της αστικής τάξης από την μια, και τις αστείρευτες δυνάμεις της εργατικής τάξης, από την άλλη. Καμιά αριστερή κυβέρνηση μέσα στο υπάρχουν σύστημα δεν θα μας βγάλει από το αδιέξοδο, μόνο μια κυβέρνηση των εργαζομένων στηριγμένη στα όργανα της εργατικής εξουσίας. Η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, παρά μόνο δεμένη με τις τύχες όλων των λαών της Ευρώπης και του κόσμου: είναι φενάκη τόσο η επιστροφή σε έναν «εθνικό καπιταλισμό» όσο και ο «σοσιαλισμός σε μια μόνη χώρα». Η λύση για την εργατική τάξη είναι μια «Κόκκινη Ευρώπη Σοσιαλιστική»!

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, «Δεν υπάρχει κόμμα επαναστατικό και κομμουνιστικό χωρίς μια επαναστατική εργατική Διεθνή – την Τέταρτη Διεθνή της νέας γενιάς και του νέου κύματος της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης».

 

* Xαιρετιστήρια Mηνύματα έστειλαν το Παρτίδο Oμπρέρο Aργεντινής, η Mαρξιστική Ένωση Φινλανδίας, το Eπαναστατικό Eργατικό Kόμμα Tουρκίας και η Eπαναστατική Μαρξιστική Ένωση Oυραγουάης.

Κ. Αποστολόπουλος