του Κυριάκου Μουτίδη
Το οδικό δίκτυο της Αθήνας, τα πεζοδρόμια και οι πλατείες της έχουν κατακλυστεί από ακατάλληλα δίκυκλα. Οι αναβάτες τους, οδηγοί στερημένοι ακόμη και από τα αυτονόητα μέσα ατομικής προστασίας, αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα γρανάζια, ως εργάτες δίχως κανένα απολύτως δικαίωμα. Ένα αδίστακτο δίκτυο εργολάβων, δουλεμπορικών γραφείων και “στολαρχών” εξοντώνει στην εργασία μετανάστες, προερχόμενους κυρίως από την ινδική υποήπειρο και τις Φιλιππίνες, επιβάλλοντας εξαντλητικά 12ωρα, επτά ημέρες την εβδομάδα, για μισθούς της ντροπής των 700 – 800 ευρώ. Παγιδευμένοι στο καθεστώς του “μετακλητού” και του αόρατου εργάτη, αναγκάζονται να παρακρατούν ακόμη και τη δεκάτη του πενιχρού εισοδήματός τους για να ξεχρεώσουν τα υποτιθέμενα “έξοδα” της μετακίνησής τους στην Ελλάδα. Αυτή η εφιαλτική πραγματικότητα στον χώρο του επισιτισμού-τουρισμού δεν είναι βέβαια τωρινή και δεν αφορά μόνο τον επισιτισμό.
Πρόκειται για την ίδια την “κανονικότητα” που με θράσος ευαγγελίζεται η κυβέρνηση. Μια “σταθερότητα” που οικοδομείται πάνω σε εργοδοτικές δολοφονίες, μισθούς πείνας, αστεγία και διαρκή εργατικά ατυχήματα. Αυτή είναι η κοινή μοίρα όλων των εργαζομένων που μοιραζόμαστε τους ίδιους επικίνδυνους δρόμους, έκθετοι στις ίδιες σκληρές καιρικές συνθήκες, ανεξάρτητα από το πώς (και αν) μας δηλώνουν τα αφεντικά. Όλα θυσιάζονται στον βωμό του Μολώχ του κέρδους, στον βωμό της καπιταλιστικής “ανάπτυξης” και του λυσσαλέου ανταγωνισμού του κεφαλαίου. Αυτή είναι η δίψα για αίμα και φθηνό εργατικό κόστος που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο, σαπισμένο ιμπεριαλισμό.
Όπως έχει εύστοχα ειπωθεί: “Οι υποσχέσεις των πολυεθνικών ομίλων για ελεύθερο ωράριο κατέληξαν σε εργασία χωρίς ωράριο, και το τυράκι της υψηλής αμοιβής οδήγησε στη φάκα της άγριας εντατικοποίησης”. Το αποτέλεσμα είναι ο ανθρωποφάγος ανταγωνισμός στην πιάτσα και η γενικευμένη υποαπασχόληση.
Οι ψηφιακές πλατφόρμες εφαρμόζουν το “διαίρει και βασίλευε”, έχοντας ως πολύτιμο σύμμαχο το νομικό οπλοστάσιο των τρισκατάρατων αντεργατικών νόμων (Χατζηδάκη, Γεωργιάδη, Κεραμέως). Οι νόμοι αυτοί βαφτίζουν απροκάλυπτα την εξαρτημένη μισθωτή εργασία σε “freelance”, ενώ την ίδια στιγμή πετούν στον Καιάδα τους υπαλλήλους των εργολαβικών στόλων, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η πλειονότητά τους στερείται την ελληνική ιθαγένεια.
Ακόμα και η ευρωπαϊκή οδηγία 2024/283, για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας των εργαζομένων σε πλατφόρμες, [λίγο πριν την εκπνοή της διορίας (12/2026), που είχαν τα κράτη της ΕΕ για να την ενσωματώσουν στις εθνικές νομοθεσίες τους] παρότι είναι σημαντική, διότι θέτει τις “βασικές γραμμές” για ένα δίχτυ προστασίας των εργατικών -ατομικών & συλλογικών- δικαιωμάτων και των προσωπικών δεδομένων των εργαζομένων, δεν πρόκειται να καταργήσει τη “freelance” εργασία και δεν θα κάνει τους εργαζόμενους μισθωτούς παρά μόνο σύμφωνα με τη θέση του υπουργείου και της κυβέρνησης θα ρυθμίσει το φρικτό καθεστώς που είπαμε πριν. Όμως το καθεστώς αυτό είναι σάπιο από την ρίζα του.
Αξίζει να αναφέρουμε ακόμα ότι οι εταιρείες πλατφόρμες:
Απολύουν κατά το δοκούν και βαφτίζουν την απόλυση “τερματισμό συνεργασίας”, χωρίς καμία εξήγηση και συχνά αυθαίρετα και καταχρηστικά και τιμωρούν τους διανομείς που απορρίπτουν κρατώντας τους για κάποιο χρονικό διάστημα εκτός προγράμματος.
Η 7ήμερη και 12ωρη εργασία έχει γίνει καθεστώς, η ανάπαυση έχει καταργηθεί. Όταν φυσικά υπάρχει δουλειά και δεν έχεις το ακριβώς αντίθετο δηλ. να κυνηγάς την παραγγελία με το τουφέκι…
Η 24ωρη διανομή και η διανομή με όλα τα μέσα (πατίνια, μονόροδα, ποδήλατα) εγκυμονεί περισσότερους κινδύνους για εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Παρακρατούν χρήματα αυθαίρετα από τους διανομείς
Αξιολογούν τους εργαζόμενους με άγνωστα και αδιαφανή κριτήρια
Χρεώνουν τους διανομείς τον εξοπλισμό προστασίας, ενώ έπρεπε να τον παρέχουν δωρεάν
Δεν καταβάλλουν την αποζημίωση χρήσης και συντήρησης (ισούται τουλάχιστον με το 15% του βασικού μισθού), αλλά την συμψηφίζουν αυθαίρετα με την αμοιβή της παραγγελίας.
Έχουν φτιάξει στόλους διανοµέων, όπου πολλοί διανομείς, κυρίως μετανάστες εργάζονται με καταπατημένα τα εργατικά δικαιώματα, συχνά ανασφάλιστοι ή υποδηλωμένοι. Πληρώνονται με το κομμάτι και πληρώνουν τον εργολάβο από τον τζίρο τους, ενώ καταβάλλουν και χρήματα για το δίκυκλο που εργάζονται.
ΚΛΠ. ΚΛΠ…
Δεν δίνουν κανέναν στοιχείο όταν τους ζητείται από εργαζόμενους ή σωματεία και γενικά δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν παρά μόνο στην κυβέρνησή τους που τους κάνει τα χατίρια. Όπως προείπαμε αυτή η κατάσταση κρατά από παλιά και μπορούμε να αγωνιστούμε εναντίον της και να κερδίσουμε.
Κατάργηση της ψευδεπίγραφης φριλανς εργασίας
Συμβάσεις αορίστου χρόνου με πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα στους διανομείς στις εταιρείες πλατφόρμες