ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ...

Ως λάτρης του Καφκικού σύμπαντος, είχα στη σημερινή διαδικασία την ευκαιρία να θαυμάσω για μια ακόμη φορά το μεγαλείο του κόσμου που αποτύπωσε ο αγαπητός Φράντς. Μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του Κάφκα και μόνο, σαν ζοφερή φάρσα, θα μπορούσα να αντιληφθώ τον παραλογισμό και το βραχυκύκλωμα που εκτυλίχθηκε στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Η αυλαία ανέβηκε με την απολογία του Κατηγορουμένου. Παρά τις διαρκείς και αλλεπάλληλες αντιφάσεις στις οποίες έπεσε, ουδείς πτοήθηκε (και εννοώ Εισαγγελέας και Πρόεδρος). Ο  Κατηγορούμενος διαρκώς ξεχνιόταν  μες την απολογία του και έλεγε μια πως το πλήθος των διαδηλωτών στο οποίο προσέκρουσε βρισκόταν στα αριστερά του και μια στα δεξιά του… Έπειτα συνέχισε να παραπράττει καθώς δεξιά έλεγε στον πρόεδρο και αριστερά έδειχνε… και αυτό όχι μια αλλά πολλές φορές. Παρά την φαιδρότητα των λεγομένων του ωστόσο έδωσε ακέραιη εντύπωση στον Κύριο Εισαγγελέα ο οποίος στη συνέχεια της δίκης αντέτεινε προς την Πολιτική Αγωγή πάνω στον ορισμό της «σκοπούμενης βλάβης» του κατηγορητηρίου: «Μα πώς είναι δυνατόν αυτός ο ειλικρινής άνθρωπος που έχει γυναίκα και παιδιά να σηκώθηκε εκείνο το πρωί από το κρεβάτι με σκοπό να χτυπήσει την κα Κουτσουμπού;»
Επίσης αγαπημένες πράξεις της σημερινής Δίκης ήταν τα κατ’ επανάληψη «ενδεχομένως» του Συνηγόρου Υπεράσπισης του Κατηγορουμένου: «Το ιατρικό πόρισμα που δείχνει πως ενδεχομένως η κα Κουτσουμπού έφερε αυτούς τους τραυματισμούς»  ή «Η κα Κουτσουμπού που ενδεχομένως ήταν λιπόθυμη μετά το χτύπημα»… Επίσης αγαπημένη στιγμή το «πατρονάρισμά» του για το πώς πρέπει να κάνει η Αριστερά τη δουλειά της σωστά…
«Oι Αριστεροί φωνάζουν πολύ και πάνε από μια σπίθα να ανάψουνε φωτιά», είπε  χαρακτηριστικά, και φυσικά ο ισχυρισμός του Συνήγορού Υπεράσπισης ότι ουσιαστικά δεν έφταιγε ο κύριος Ποιμενίδης για τη σύγκρουση, αλλά το μπλοκ του ΕΕΚ όπου αρεσκόμενο στα «επαναστατικά γυμνάσια» έπεσε πάνω τους τροχούς του κύριου Ποιμενίδη και των συναδέλφων του. Στο σημείο αυτό δεν σας κρύβω θορυβήθηκα για το ποιος πραγματικά βρισκόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου(!) Έτσι κι αλλιώς όλη η σημερινή δίκη όπως κατέστησε σαφές ο Συνηγόρος Υπεράσπισης ήταν μια πολυτελής διαδικασία – προθέρμανση  για τα επαναστατικά γυμνάσια που συνηθίζουν οι σέχτες του περιθωρίου…
Ο  Κάφκα λοιπόν αν παρευρίσκονταν σήμερα, θα αντλούσε υλικό για πολλές ζωές…
Όταν ο πρόεδρος ανακοίνωσε διάλειμμα της  συνεδρίασης για τη λήψη της απόφασης με έκπληξη παρατήρησα τον εαυτό μου να προσδοκά μια έστω και στο ελάχιστο «δικαιότερη» απόφαση του δικαστηρίου. Μετά μου φάνηκα γραφική και αφελής… Ποιος ορίζει την δικαιοσύνη; Ποιον εκπροσωπεί όλο αυτό το συνάφι; Καμία απολύτως προσδοκία δεν μπορεί κανείς να έχει από το αστικό κράτος και τα αντιδραστικά του υπαλληλάκια σαν τον κύριο Εισαγγελέα και τον κύριο Πρόεδρο.
Έπειτα θες η πετριά του επαγγέλματος… σταμάτησα να ακούω και παρατηρούσα πρόσωπα: το ζαβλακωμένο μούτρο της Γραμματέως, τα λοξά κοιτάγματα και το ψευτοαντριλίκι του Συνήγορου Υπεράσπισης, τα σφιχτά χείλη του Προέδρου, το κενό βλέμμα του Εισαγγελέα, τα  φατσάκια των νεαρών αγοριών και κοριτσιών αστυνόμων που είναι πάνω ακριβώς στο μεταίχμιο μεταξύ αθωότητας και εκφυλισμού.
Και έπειτα κοίταξα τα πρόσωπα των ανθρώπων της Πολιτικής Αγωγής και τα πρόσωπα των συναγωνιστών, των φίλων και των αλληλέγγυων της Αγγελικής Κουτσουμπού. Άλλα θυμωμένα με χείλη σφιχτά, άλλα να μορφάζουν ειρωνικά από την αποστροφή. Όμως τα πρόσωπα στο βάθος ήταν φωτεινά… ανεξαρτήτως προσήμου διάθεσης παρέμενε ένα φως στα πρόσωπα, μια καθαρότητα… και ένα χαμόγελο… και μου φάνηκε μαγικό… Γιατί είναι αυτό το σταθερό φως και αυτό το σταθερό χαμόγελο που κάνουν τον μεγάλο άνθρωπο…
Και εγώ πολύ το καμάρωσα το ανθρώπινο μέγεθος σήμερα… Και παράξενο, ενώ συγχύστηκα με το συνάφι… Κοίταζα τα πρόσωπα των αλληλέγγυων, των συντρόφων  και έπερνα κουράγιο… δεν υπάρχει νίκη και ήττα… αυτοί έχουν το μαχαίρι και την πίττα και με αυτή τη λογική πάντα θα νικάνε… όμως τα πράγματα δεν είναι γραμμικά.
Tην λεπτή αυτή ηθική του αγωνιζόμενου ανθρώπου που του στερούν το δίκιο του και συνεχίζει να χαμογελά, αυτή την ποιότητα της ανθρώπινης δύναμης και του θάρρους, η πανηλίθια στρατιά ούτε που την έχει ονειρευτεί… την βαθιά αγάπη που ενώνει συνανθρώπους και συναγωνιστές ούτε που την έχουν ονειρευτεί… την αγάπη για τη ζωή και το χαμόγελο ούτε που το ‘χουν ονειρευτεί… αυτό είναι όμως το αληθινό ανθρώπινο μέγεθος.
Έκανα την ειρωνική εισαγωγή με τα του Κάφκα, η πραγματικότητα όμως είναι ότι μετά από εκείνη την μέρα η Αγγελική Κουτσουμπού θα μπορούσε να είναι νεκρή ή παράλυτη, και πως από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα ουσιαστικά υφίσταται το κόστος της πολιτικής της στράτευσης πάνω στο ίδιο της το σώμα.
Γι’ αυτό είναι έργο τέχνης το χαμόγελο στο πρόσωπο του αγωνιζόμενου ανθρώπου. Τη στιγμή της πιο θλιβερής επιβεβαίωσης του κόσμου που ζούμε, ο αγωνιζόμενος άνθρωπος συνεχίζει να τον αγαπά… και να θέλει να τον αλλάξει…
Μέσα μου συχνά ταλαντεύομαι και η πίστη μου κλονίζεται. Και πώς να μην κλονίζεται όταν η καθεστηκυία ηθική είναι αυτή του Κύριου Εισαγγελέα, του Κύριου Πρόεδρου, του Κύριου Κατηγορούμενου και του Κύριου Συνηγόρου Υπεράσπισης…
 Όμως είναι ο καθημερινός αγώνας και φυσικά αυτή η λεπτοφυής –  ανθρώπινη ηθική που ανήκει σ’ έναν κόσμο μακρινό και συνάμα ανέπαφο μέσα στις ψυχές που μας δίνει δύναμη και έμπνευση να συνεχίζουμε τον αγώνα.
«Για τον επαναστάτη η επανάσταση δεν μένει μια χιλιαστική προσμονή ενώ η δράση του είναι αναγκασμένη ν’ αποδεικνύει ταυτόχρονα τον σεβασμό της στην αξία που της δίνει ώθηση. ‘Ετσι ο αγωνιστής εξακολουθεί να πιστεύει στις δυνατότητες του κόσμου που αρνείται. Συνεχίζει να τον αγαπά ενώ τον θέλει άλλο από αυτό που είναι. Αυτή τη διαδρομή τραβά μόνος του ο επαναστάτης και μας θυμίζει έτσι και πάλι πως τίποτα δεν μπορεί να ριζώσει γερά και να καρπίσει σε τούτο τον κόσμο όταν έχει διαχωρίσει τη θέση του από την πίστη και την αγάπη προς τον άνθρωπο.»
Νίκος Γιαννίκας |Ηρωικός Πεσσιμισμός & Εξιλέωση
E.Γ.