ΣΚΗΝΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

H Στέλλα Aντωνίου συνελήφθη για παραβίαση των περιοριστικών όρων που της έχουν επιβληθεί.
Όμως αυτό αφορά στη διαμονή. Δεν της έχει επιβληθεί κατ’ οίκον περιορισμός ούτε απαγόρευση εξόδου από την Aττική…

Συνελήφθη στη Δημητσάνα, στο σπίτι φίλης της. Oι σκηνές. με αστυνομικούς του οικείου A.T και της αντιτρομοκρατικής είναι εφιαλτικές. Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος πρέπει να αναρωτηθεί σε ποια χώρα βρισκόμαστε και που κάποιοι μας πάνε…

«Η σύλληψη έγινε από δέκα περίπου άντρες της αντιτρομοκρατικής που φορούσαν κουκούλες, οι οποίοι μας μετέφεραν εμένα και τη φίλη και συντρόφισσα Μαρία Οικονόμου στο τμήμα της Δημητσάνας. Εκεί από την πρώτη στιγμή ενημέρωσα για το πρόβλημα υγείας μου και τους μπάτσους του τμήματος και της αντιτρομοκρατικής. Μετά από οχτώ ώρες περίπου στο τμήμα της Δημητσάνας μου ζητάνε να δώσω dna και αποτυπώματα κάτι το οποίο αρνούμαι να κάνω. Τότε μου ανακοινώνεται από τους μπάτσους του τμήματος ότι έχουν εισαγγελική εντολή να μου το πάρουν με τη βία. Μετά από δέκα λεπτά περίπου ορμάνε στο γραφείο που με είχαν πέντε μπάτσοι, τρεις του τοπικού τμήματος και δύο της αντιτρομοκρατικής, οι οποίοι φορούσαν χειρουργικά γάντια και χειρουργικές μάσκες. Εγώ ήμουν καθισμένη σε ένα διθέσιο καναπέ κρατώντας σφιχτά κλειστό το στόμα μου. Τότε ορμάνε πάνω μου και με ακινητοποιούν κρατώντας μου τα χέρια και τα πόδια μου.

Ένας μπάτσος κρατούσε τα δύο πόδια μου κλειστά και ακινητοποιημένα και οι άλλοι δύο τα χέρια μου, ένας για κάθε χέρι. Ο τέταρτος πίεζε με όλη του τη δύναμη δεξιά και αριστερά τη γνάθο μου για να καταφέρει να ανοίξει το στόμα μου, ενώ ταυτόχρονα μου έκλεινε τη μύτη, προκαλώντας μου ασφυξία.

Με έπιανε από το λαιμό και με πίεζε ενώ δίνοντας μάχη για να μην ανοίξω το στόμα μου ξεριζώνοντας μαλλιά από το κεφάλι μου. Την πρώτη φορά σταμάτησαν γιατί καθώς δεν είχα σκοπό να ανοίξω το στόμα μου ούτε και όταν μου έκλειναν τη μύτη, έφτασα στο σημείο να είμαι ένα βήμα πριν να χάσω τις αισθήσεις μου. Εκεί φώναξε ένας “πίσω, πίσω, σταματάμε να ηρεμήσει” και απομακρύνθηκαν απότομα όλοι μαζί.

Μετά την πρώτη προσπάθεια πέρασε ένα τέταρτο και ήρθαν ξανά πιο αποφασισμένοι και περισσότεροι. Έξι τη δεύτερη φορά έγινε η ίδια δουλειά. Τη δεύτερη φορά σταμάτησαν γιατί ένας από αυτούς λίγο πριν κοντέψω για δεύτερη φορά να χάσω τις αισθήσεις μου φώναξε “δεν γίνεται έτσι, δεν γίνεται έτσι, πίσω, πίσω”. ».

Το κείμενο καταλήγει: Ένας από τους στόχους τους είναι να πάω κρατούμενη στην απόφαση του δικαστηρίου μου που τελειώνει σε λίγες μέρες. Σε ένα δικαστήριο που ο εισαγγελέας πρότεινε να καταδικαστώ με ποινικά βαρύτατες κατηγορίες βάση του dna μου που βρέθηκε πάνω σε ένα όπλο. Το παράδοξο όμως δεν είναι ότι θέλουν το dna μου και ότι δόθηκε μάχη για να μου το πάρουν. Το παράδοξο είναι ότι έχουν σκοπό να με καταδικάσουν εξαιτίας του dna μου που έχει βρεθεί πάνω σε όπλο, χωρίς να μου το έχουν πάρει ποτέ.

Από μεριάς μου δεν συνεργάζομαι. Ξέρω ότι αν ξαναθελήσουν μπορούν με χειρότερους όρους να μου το πάρουν. Άλλωστε μου το είπαν ξεκάθαρα: “Γυναίκα είσαι, μπορούμε να σου κάνουμε χειρότερα πράγματα. Μην μας αναγκάσεις, δώσε το dna σου” . Όπως επίσης μου είπαν ότι θα μπορούσαν να μου έχουν ρίξει και μπουνιές. Εδώ είμαι. Ας έρθουν.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Στέλλα Αντωνίου

30/10/2014