Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη!
Πάνω από 300.000 στην Αθήνα
του Θόδωρου Κουτσουμπού
Ξανά μεγάλα πλήθη στους δρόμους. Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026, τρία ακριβώς χρόνια από εκείνη την αποφράδα ημέρα, με το προδιαγεγραμμένο δυστύχημα-έγκλημα στα Τέμπη, όπου 57 άνθρωποι, στην πλειοψηφία νέα παιδιά, βρήκαν φρικτό θάνατο από τη σύγκρουση των δύο τρένων που επί 12 λεπτά κινούνταν στις ίδιες ράγες σε αντίθετη κατεύθυνση.
Στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος, ενώ ανάλογες συγκεντρώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν σε τουλάχιστον 95 μεγάλες και μικρότερες πόλεις της χώρας. Το αίσθημα “δεν έχω οξυγόνο”, απέναντι στην πνιγηρή και μολυσμένη ατμόσφαιρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, το αίσθημα της ατιμωρησίας των υπεύθυνων πρωτίστως του εγκλήματος των Τεμπών, “από τις κυβερνητικές υπουργικές κορυφές μέχρι τον σταθμάρχη” κι η αγανάκτηση από τη συγκάλυψη “από την πρώτη στιγμή” στην οποία επιδόθηκαν ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και οι παρατρεχάμενοί του υπουργοί και λοιποί κυβερνητικοί και κρατικοί παράγοντες, δεν έσβησαν με τα χρόνια που πέρασαν. “Το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί”, λέει ένα σύνθημα και αποδεικνύεται έμπρακτα. Για τους συγγενείς ο χρόνος που περνάει γίνεται πόνος που “παγώνει την καρδιά”, πόνος που δεν παραλύει τη θέληση, αλλά δυναμώνει την οργή και τον θυμό. Των συγγενών και όλων. Και δυναμώνει την απαίτηση όλων για δικαιοσύνη, παραδειγματική τιμωρία των ενόχων, αποκάλυψη όλης της αλήθειας για τις συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατο 57 ψυχές. Tο έγκλημα στα Τέμπη συμπυκνώνει όλες τις χαίνουσες κοινωνικές πληγές, τα εργατικά δυστυχήματα που ξεπέρασαν τους 200 νεκρούς την περασμένη χρονιά –με τελευταίο τον θάνατο 5 εργατριών στη βιομηχανία Βιολάντα- τα σκάνδαλα των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, της διαφθοράς, της Ζήμενς και τόσα άλλα με τα οποία ενδύεται ο σαπισμένος ελληνικός καπιταλισμός και το πολιτικό του σύστημα.
Στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα -και στις συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις- πήραν μέρος νέοι φοιτητές και μαθητές, εργάτες. Πάμπολλα σωματεία, καθώς και ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, όπως το ΕΚΑ, το ΕΚΘ και άλλα, είχαν κηρύξει 24ωρη απεργία. 24Ωρη απεργία είχαν τα τρένα, καθώς οι σιδηροδρομικοί θρηνούν 11 νεκρούς από τη σύγκρουση των τρένων. Στάσεις εργασίας πραγματοποίησαν τα μέσα συγκοινωνιών, ενώ τα πλοία στα λιμάνια έμειναν δεμένα.
Στο συγκεντρωμένο πλήθος μίλησαν συγγενείς των θυμάτων, ο Παύλος Ασλανίδης, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, η μητέρα του Ντενίς, Μιρέλα Ρούτσι, σε μια συγκινητική και βαθειά πολιτική ομιλία, ο Πάνος Ρούτσι, που έκανε απεργία πείνας επί 23 ημέρες απαιτώντας να γίνουν οι αναγκαίες εργαστηριακές εξετάσεις ώστε να γίνει γνωστή η ακριβής αιτία θανάτου του γιου του. Επίσης, μίλησαν φοιτητές, μαθητές, συνδικαλιστές από το ΕΚΑ, το ΕΚΠ, τους σιδηροδρομικούς κ.ά.
Ο Πάνος Ρούτσι ζήτησε “δικαιοσύνη για τα παιδιά μας” και ζήτησε να κρατήσουμε “ψηλά το κεφάλι. Μην κάνετε πίσω είμαστε πολλοί. Ή αυτοί ή εμείς”, ενώ κάλεσε σε αλληλεγγύη σε έναν άλλο απεργό πείνας, στον Αρίστο Χαντζή των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας.
Όλοι κατήγγειλαν τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης να συγκαλύψει το έγκλημα, αλλά και την τραγική κατάσταση στην οποία ακόμη και σήμερα βρίσκεται το τρένο – κάνοντας εντονότερη την απαίτηση για επανεθνικοποίηση/κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων.
Η απόπειρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του αρμόδιου υπουργού Χρυσοχοῒδη να αποτρέψουν την συγκέντρωση του πλήθους έπεσε στο κενό. Έκλεισαν τους σταθμούς του Συντάγματος και Πανεπιστημίου για να αποτρέψουν τη συγκέντρωση, από νωρίς το πρωί πραγματοποίησαν 157 προσαγωγές, πριν καν να υπάρξουν οποιαδήποτε επεισόδια, όμως δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τη συγκέντρωση του πλήθους. Μετά έβαλαν δημοσιογραφικά παπαγαλάκια να μιλάνε για 15.000 ή για 8.000 στο Σύνταγμα πριν τις 12:00 (το εκλεκτό Βήμα) – παραβλέποντας τα ανθρώπινα ποτάμια που συνέρρεαν από την Πανεπιστημίου, την Αμαλίας, την Β. Σοφίας και απ’ το Μοναστηράκι ακόμη και μετά τη 1 το μεσημέρι. Η αστυνομία έδωσε 40.000. Στον ίδιο χώρο, στα παλιά χρόνια που το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα ήταν στις καλές του, όποιος συγκέντρωνε τόσο μεγάλο πλήθος στο Σύνταγμα κέρδιζε τις… εκλογές.
Ο αγώνας συνεχίζεται. Και δεν θα υπάρξει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη! Δικαιοσύνη για τα 57 θύματα των Τεμπών, δικαιοσύνη για τα εργατικά δυστυχήματα, για τα οποία δεν παίρνεται κανένα μέτρο, δικαιοσύνη για την εκμετάλλευση, την φτωχοποίηση και τον εξευτελισμό της πλειοψηφίας των ανθρώπων του μόχθου. Δικαιοσύνη μέχρι την κατάργηση του συστήματος του θεσμοθετημένου δικαίου της ανισότητας, της αδικίας και ταξικής εκμετάλλευσης μέσω του καθαρτήριου της κοινωνικής σοσιαλιστικής επανάστασης και της εργατικής εξουσίας.
* Φωτογραφίες Θόδωρος Κουτσουμπός / πλην της πανοραμικής.
