Oι σύντροφοι της Opcion Obrera [Εργατική Επιλογή] της Βενεζουέλας στις 9 Γενάρη δημοσίευσαν την παρακάτω απόφαση. Μια προηγούμενη ανακοίνωσή τους έχουμε ήδη δημοσιεύσει στη neaprooptiki.gr με ημερομηνία 4 Γενάρη, την επομένη της επίθεσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη λατινοαμερικάνικη χώρα. (Βλέπε https://www.neaprooptiki.gr/opcion-obrera-na-syntripsoume-tin-epithesi-tis-fasistikis-kyvernisis-trab-kata-tis-venezouelas/)
Βενεζουέλα: Μετάβαση ή Υποταγή
Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2026
Ταξική πάλη ή ταξική συμφιλίωση;
Oνομάζουνε την Βενεζουέλα προτεκτοράτο! Θυμηθείτε τη [λατινοαμερικάνικη] παροιμία «ούτε φαλακρός ούτε με δύο περούκες» — ένα προτεκτοράτο ούτε θεσπίζεται ούτε επιβάλλεται με τα λόγια.
Τα γεγονότα της εγκληματικής επιθετικότητας των Ηνωμένων Πολιτειών του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου έχουν αρχίσει σιγά-σιγά να έρχονται στο φως της κοινής γνώμης: για παράδειγμα, η δολοφονία των Κουβανών συντρόφων, την οποία κατήγγειλε η κουβανική κυβέρνηση. Στη συνέχεια, ήρθε η είδηση για τους Βενεζουελάνους στρατιωτικούς που σκοτώθηκαν. Δεν έχουν ειπωθεί πολλά για τα θύματα μεταξύ των αμάχων· δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία και δεν έχει ειπωθεί ακόμη τίποτα για τους τραυματίες. Ή μήπως δεν υπάρχουν τραυματίες; Όσον αφορά την καταστροφή των υποδομών, μόλις μάθαμε για τις ζημιές στο Ινστιτούτο Επιστημονικής Έρευνας της Βενεζουέλας, όπου πέντε ερευνητικά κέντρα υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν, αυτά των Μαθηματικών, της Φυσικής, της Χημείας, της Οικολογίας και της Πυρηνικής Τεχνολογίας, και δεν υπάρχει καμία ένδειξη για το ποιος πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνος για αυτές τις φρικαλεότητες.
Από την πλευρά της κυβέρνησης Τραμπ, οι επιτιθέμενοι έχουν επανειλημμένα εκτοξεύσει μια σειρά από δηλώσεις των επικεφαλής της. Εν ολίγοις, πρώτα προβλέπουν να ασκήσουν παρατεταμένη κηδεμονία, σε συνδυασμό με επ’ αόριστο έλεγχο του πετρελαίου, όπως δήλωσε ο υπουργός Ενέργειας, Κρις Ράιτ.
Επιπλέον, έχουν ανακοινώσει την εφαρμογή ενός σχεδίου τριών φάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Βενεζουέλα, το οποίο θα συντονιστεί από μια ομάδα η οποία περιλαμβάνει τους Ρούμπιο, Χέγκσεθ και Βανς. Όλες οι φάσεις θα επικεντρωθούν στον πετρελαϊκό τομέα και τα χρήματα που θα προκύψουν θα τα διαχειρίζονται και ο σκοπός τους θα καθορίζεται από τις ΗΠΑ.
Η πρώτη φάση θα συνίσταται στην απόκτηση εσόδων από το πετρέλαιο για τη «σταθεροποίηση» της οικονομίας της Βενεζουέλας και την αποζημίωση των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών. Η δεύτερη φάση θα αφορά την ανάκαμψη του πετρελαϊκού τομέα και των θεσμών μετά από τρεις δεκαετίες τσαβισμού, και θα ξεκινήσουν τα βήματα για μια διαδικασία εθνικής συμφιλίωσης! Η τρίτη φάση θα είναι η οριστική ομαλοποίηση της μετάβασης και θα επικεντρωθεί στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας των πολιτών και στα βήματα προς μια δημοκρατική κυβέρνηση.
Ήταν πολύ σαφείς και επαναλαμβανόμενοι: όλα τα έσοδα από το πετρέλαιο θα τα διαχειρίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να ελέγχουν τον τρόπο με τον οποίο διατίθενται και όλες οι επιχειρήσεις θα ευνοούν τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας.
Ωστόσο, το εμπάργκο θα συνεχιστεί μέχρι να την κρίνουν ασφαλή, δηλαδή μέχρι να βεβαιωθούν ότι οι προσωρινές αρχές [της Βενεζουέλας] θα ακολουθήσουν κατά γράμμα τις οδηγίες τους και φυσικά αυτά τα έξοδα θα αποπληρωθούν από τα έσοδα που θα προκύψουν από το πετρέλαιο.
Από την πλευρά της, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας ούτε επιβεβαιώνει τίποτα από αυτά ούτε διαψεύδει. Οι δηλώσεις της είναι συνοπτικές και διφορούμενες. Ένα σημαντικό παράδειγμα είναι η Petróleos de Venezuela, SA (PDVSA), η οποία στις 7 Ιανουαρίου ανέφερε ότι βρίσκεται επί του παρόντος σε διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια διαδικασία παρόμοια με εκείνη που εφαρμόζεται με διεθνείς εταιρείες όπως η Chevron.
Υπενθυμίζουμε ότι με την Chevron όλα επιβλήθηκαν υπό τους όρους του Γραφείου Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC). Τώρα, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ λέει ότι θα άρει τις κυρώσεις, αυτό δεν θα έχει σημασία καθώς ελέγχουν τα πάντα.
Πρώτον, είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε, με κίνδυνο να επαναλάβουμε κάτι, τα εγκληματικά γεγονότα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου.
Την πρώτη ώρα της ημέρας, ξεκινά η άγρια και νυχτερινή αιματηρή, καταστροφική, επίθεση σε πολλά σημεία του Καράκας και του κοντινού λιμανιού Λα Γκουάιρα, καθώς και η επιχείρηση απαγωγής του Μαδούρο και, παραδόξως, της συντρόφου του Σίλια Φλόρες – κάτι πολύ διαφορετικό, για παράδειγμα, από την απαγωγή του Σελάγια όταν ήταν πρόεδρος της Ονδούρας και τον πήραν με πιτζάμες, χωρίς τη σύζυγό του.
Στη συνέχεια, με το ξημέρωμα, εκδίδονται δηλώσεις τόσο από τον υπουργό Εσωτερικών D. Cabello όσο και από τον υπουργό Άμυνας Padrino, χωρίς να αναφέρουν την απαγωγή τού προέδρου, καταγγέλλοντας την επίθεση και καλώντας τον πληθυσμό να διατηρήσει την ηρεμία του. Δεν αναφέρουν την ύπαρξη θυμάτων από τους εισβολείς, ενώ στη συνέχεια η Delcy Rodriguez ανακοίνωσε την εξαφάνιση του Mαδούρο και ζητά αποδεικτικά στοιχεία για τη ζωή του, χωρίς να αναφέρει σε ποιον απευθύνεται. Όλοι καλούν σε ηρεμία, χωρίς να αναφέρονται σε κάποια απάντηση ή υπεράσπιση απέναντι στο συμβάν.
Κοντά στο μεσημέρι, περίπου 10 ώρες μετά τα γεγονότα, ο Τραμπ μιλάει κομπάζοντας για την ενέργεια και την αποτελεσματικότητά της, επιβεβαιώνοντας την απαγωγή του Μαδούρο και αποκαλύπτοντας ότι αναγνώρισε την Ντ. Ροντρίγκεζ ως συνομιλήτρια εκ μέρους της Βενεζουέλας και προσθέτοντας ότι υπήρχαν προηγούμενες συνομιλίες του Ρούμπιο μαζί της, ενημερώνει επίσης για την απόρριψη της Μ. Τσαμάδο. Στη συνέχεια, η Ροντρίγκες κάνει επίσης δηλώσεις, στις οποίες δεν αναφέρει τις δολοφονίες και επιβεβαιώνει ότι βρίσκεται σε διάλογο με τον Τραμπ για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας.
Δεν υπάρχει καμία έκκληση προς τον πληθυσμό, απέναντι σε αυτή την άγρια επιθετικότητα
Όλα αυτά είναι περίεργα, δεδομένης της συνεχιζόμενης επιθετικότητας των ΗΠΑ προς τη Βενεζουέλα, που επιτείνεται από ανεπιβεβαίωτες ειδήσεις για επιθέσεις και κυριολεκτικά εξόντωση σκαφών και των πληρωμάτων τους “που μετέφεραν ναρκωτικά προς τις ΗΠΑ”, μετά από βομβαρδισμούς σε μια αποβάθρα, μια αποθήκη και ένα αγρόκτημα κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου για υποτιθέμενη “παρασκευή και αποθήκευση ναρκωτικών”. Είναι η συνέχεια του σεναρίου που ξεκίνησε με την παρουσία του αμερικανικού πολεμικού στόλου.
Γεγονός είναι η παράλειψη οποιασδήποτε επίσημης δήλωσης εκ μέρους της κυβέρνησης, ενόψει αυτών των πολλαπλών επιχειρήσεων με δολοφονίες, μερικές από τις οποίες είναι πιθανώς ψευδείς. Αυτές οι αναφορές που δημοσιεύονται στα μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να αξιοποιούνται και να χρησιμοποιούνται επίμονα από μέσα ενημέρωσης που συνεργούν με τον ιμπεριαλισμό.
Πριν από αυτά, υπήρξανε το διάταγμα του Ομπάμα, οι οικονομικές κυρώσεις, οι αποτυχημένες απόπειρες πραξικοπήματος, τα σαμποτάζ, οι παρεμβάσεις, κατασχέσεις, από την Υπηρεσία Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) έως και κλοπές χρυσού, πλοίων, αεροσκαφών, κατάσχεση πετρελαίου.
Η κυβέρνηση έχει αποφύγει να κάνει δηλώσεις σχετικά με αυτά, να δώσει απαντήσεις, ακόμη και όταν τα γεγονότα, αληθινά ή υποτιθέμενα, έχουν γίνει γνωστά από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.
Μια σύγκριση που αξίζει να γίνει
Αυτό που συμβαίνει τώρα στη Βενεζουέλα δεν είναι άσχετο με αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, όπου συνεχίζεται ο ηρωικός αγώνας ενάντια στη γενοκτονία, ως ιστορικό σημείο καμπής της αντίστασης.
Είναι δύο στοιχεία του ίδιου προβλήματος, της ίδιας κοινής αιτίας. Εκεί, οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί μπράβοι τους δεν μπορούν να επιτρέψουν να τους ξεφύγει από τα χέρια αυτό που μέχρι τον Οκτώβριο του 2023 ήταν ένας άγριος και απάνθρωπος έλεγχος στη Δυτική Ασία. Μέσω των Συμφωνιών του Αβραάμ, σκόπευαν να επεκτείνουν και να ενισχύσουν τον έλεγχό τους τρομοκρατώντας τους αραβικούς λαούς και το Ιράν. Αλλά η παλαιστινιακή αντίσταση εξεγέρθηκε για να αποτρέψει τη συνέχιση αυτού του μακάβριου σχεδίου, με το οποίου θέλουν να διατηρήσουν επ’ αόριστον τον έλεγχο αυτής της βασικής στρατηγικής περιοχής πετρελαίου και φυσικού αερίου, αφενός, και ταυτόχρονα, το σταυροδρόμι εμπορίου κάθε είδους, μεταξύ Ανατολικής Ασίας και Ευρώπης.
Η Βενεζουέλα, στο βόρειο άκρο της Νότιας Αμερικής, μπροστά στη θάλασσα της Καραϊβικής, με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου [στον κόσμο], ασφαλή, χαμηλού κόστους παραγωγής, ελεύθερη θαλάσσια οδό, χωρίς στενά ή κόλπους, χωρίς διάδοση απόψεων που να δυσφημούν τα τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα αυτού του πετρελαίου από την ζώνη του Ορινόκο και του συμβατικού πετρελαίου, αρκεί απλά να συγκρίνουμε το κόστος παραγωγής του fracking1fracking, σε μετάφραση “υδραυλική ρωγμάτωση” είναι η τεχνική που χρησιμοποιείται για την εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου από το έδαφος. Νερό, άμμος και ένα κοκτέιλ χημικών ουσιών αντλούνται βαθιά στο υπέδαφος υπό υψηλή πίεση για να ανοίξουν ρωγμές στους βράχους, απελευθερώνοντας το πετρέλαιο ή το αέριο που είναι παγιδευμένο στο εσωτερικό τους. Είναι τρομερά καταστρεπτική και μολυσματική για το περιβάλλον – Σ.τ.Μ. στις ΗΠΑ ή αυτό μιας πλατφόρμας σε μια αφιλόξενη υπεράκτια περιοχή βορείως του Εσέκιμπο.
Σε όλη αυτή την περίοδο, συνεχίζεται η τήρηση των υποχρεώσεων και η παράδοση πετρελαίου στη Chevron, ενώ εκκρεμούν οι υποχρεώσεις προς τη Repsol, την ιταλική ENI και τη Maurel & Prom. Όλες αυτές οι εταιρείες προέρχονται από χώρες που δεν αναγνωρίζουν την κυβέρνηση του Μαδούρο.
Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτό το ζήτημα
Η Βενεζουέλα είναι το «πετρέλαιό» της, αλλά… όχι χωρίς το προλεταριάτο που δουλεύει στα πετρέλαια. Πρώτον, χωρίς αυτούς δεν υπάρχει τίποτα, αλλά ούτε υπάρχει τίποτα και χωρίς τους εργάτες που παράγουν τρόφιμα ή σε βιομηχανίες όπως η μεταλλουργία, αλλά και στις υπηρεσίες, την υγεία και την εκπαίδευση. Ωστόσο, δεν έχουμε το δικαίωμα στην απεργία, στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, στη συνδικαλιστική ελευθερία ή σε μισθούς που να καλύπτουν τις βασικές μας ανάγκες.
Λόγω, όμως, αυτού που παράγουμε (πετρέλαιο), η Βενεζουέλα βρίσκεται στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής, συζητιέται στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, σε κοινές δηλώσεις της Χιλής, της Κολομβίας, της Ισπανίας, της Βραζιλίας και του Μεξικού.
Ποιος φροντίζει για αυτή τη «μετάβαση»;
Στη Βενεζουέλα, σήμερα, σ’ αυτό το πλαίσιο, κρίνεται η παγκόσμια τάξη: από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ, με την αυλή τους και τους κόλακες Μιλέι, Καστ, Παζ, Νοβόα, Χέρι, Μουλίνο, Μπουκέλε, Όρσι, από τον Ισημερινό και το Περού, και σύντομα o Ασφούρα στην Ονδούρα· από την άλλη πλευρά, η κυρίαρχη και απαραίτητη εξουσία που πρέπει να δημιουργηθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους, εκεί όπου οι προοδευτικές κυβερνήσεις αποτυγχάνουν και επαναλαμβάνουν τις αποτυχίες τους.
Επιπλέον, οι συγκρούσεις με Κίνα, Ρωσία, Ουκρανία, Παλαιστίνη και Δυτική Ασία αφορούν τον ίδιο στόχο: την ενέργεια ως αντικείμενο διενέξεων και παγκόσμιων πολέμων.
Πρέπει να τοποθετηθούμε, στη Βενεζουέλα, ξεκινώντας πρώτα απ’όλα από την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, χωρίς να παραμελήσουμε, επίσης, την υπεράσπιση της Κούβας, τα επιτεύγματά της μετά την επανάσταση, ούτε να συγχέουμε ή να ταυτίζουμε τον ιμπεριαλισμό με τις κυβερνήσεις και των δύο χωρών.
Αποκαλούν τον Μαδούρο δικτάτορα; Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δικτάτορας. Άλλωστε, οι ΗΠΑ εγκαθιστούν δικτάτορες όπου θέλουν. Αυτό είναι κρίσιμο για να ξέρει κανείς πώς να πολεμάει: τα συνθήματα, τα μέσα, τον στόχο, τους κύριους εχθρούς, τους δευτερεύοντες.
Πάνω απ’ όλα, αυτό που χρειάζεται δεν είναι μόνο η αλληλεγγύη, αλλά και ένας κοινός αγώνας, ο οποίος μέχρι σήμερα απουσιάζει. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στα γεγονότα που δείχνουν όλο και περισσότερο την επείγουσα ανάγκη της Τέταρτης Διεθνούς, αλλά και επειδή τα λεγόμενα “τροτσκιστικά κόμματα”, κατακερματισμένα και σεχταριστικά, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον εθνικισμό. Δεν βλέπουν πέρα από τη χώρα τους, ή, ακόμα χειρότερα, πέρα από τη μύτη τους. Ο εθνικισμός που πρέπει να ξεπεραστεί υπερβαίνει τη χώρα. Αυτή τη φορά είναι η Βενεζουέλα. Έτσι, φανερώνεται το ποια είναι επαναστατική και ποια αντεπαναστατική δύναμη. Ή θα κατανοήσουμε πού βρισκόμαστε και επομένως θα δράσουμε ανάλογα, ή θα συνεχίσουμε να είμαστε αποπροσανατολισμένοι, ομφαλοσκοπούντες, και ως εκ τούτου ανίκανοι να ενωθούμε γύρω από ένα μόνο σύνθημα στον συγκεκριμένο αγώνα σχετικά με τη Βενεζουέλα, μια και εδώ διακυβεύεται η μοίρα όλης της Λατινικής Αμερικής .
Η Βενεζουέλα εμφανίζεται ξανά να είναι ο πιο αδύναμος κρίκος της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αλυσίδας· ας το αξιοποιήσουμε.
Για την χωρίς όρους άμεση επιστροφή του Προέδρου Μαδούρο στη Βενεζουέλα
Άμεση διακοπή των σχέσεων με την εγκληματική κυβέρνηση των ΗΠΑ
Έξω οι αμερικανικές βάσεις από όλη τη Λατινική Αμερική και τον κόσμο
Ούτε σταγόνα πετρελαίου για τις ΗΠΑ
Έξω οι εκμεταλλεύτριες αμερικανικές εταιρείες από τη Λατινική Αμερική
Κάτω το Διάταγμα 13692 που εξέδωσε ο Ομπάμα το 2015 και εξακολουθεί να ισχύει, το οποίο χαρακτηρίζει τη Βενεζουέλα απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ
Κάτω ο ιμπεριαλισμός
Για την ελευθερία των συνδικάτων και το δικαίωμα στην απεργία, για την αγωνιστική ενότητα των εργατών σε Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική!
Πλήρη δικαιώματα για τους μετανάστες
Για τις Σοσιαλιστικές Ηνωμένες Πολιτείες της Βόρειας, Κεντρικής, Νότιας Αμερικής και της Καραϊβικής .
Opción Obrera
9 Ιανουαρίου 2026
Υποσημειώσεις